In Memoriam – Rob Goed

Onze club kent weinig trouwere supporters dan Rob Goed. Hij en zijn vrouw Nel sloegen de laatste 27 jaar vrijwel geen wedstrijd van dames 1 van JuRo Unirek VZV over. Altijd op de eerste rij in het vak aan de kantinekant van onze sporthal.

Ook op zondag bij de jeugdwedstrijden, onze fijne talentjes, zag je Rob, bedaard, glimlachend, meelevend, maar met kennis van zaken. Hij had immers zelf gehandbald bij divisieclub IJmond en hij was trainer geweest bij clubs als Dynamo, Niedorp en Hollandia T en coachte dames 2 en heren 2 van onze club. Bij VZV ging hij in september 1993 evenwel besturen. Tot en met 2008, het jaar van zijn afscheid, was hij onze vierde voorzitter, na Arie Groot, Jan Jong en Karel Klesser.

Die Rob Goed, zijn achternaam past naadloos bij zijn karakter en humeur, overleed woensdagmiddag 20 mei, een dag voor Hemelvaart. Onverwacht, ondanks een lastig ziekbeeld. Voorzitter Geert Hageman had nog een afspraak met hem staan. Even bijpraten. ‘Zoals Rob mij vaak even belde, over hoe de zaken er voorstaan’, aldus onze preses.

Die afspraak kwam er niet meer van. Rob Goed werd 74. Hij zal gemist worden door Nel, zijn vrouw, en zijn zoons Maurice en Patrick, in het verleden handballers bij VZV en door de kleinkinderen. Maar zeer zeker ook door de hele VZV-familie die hem zeer waardeerde.

Rob werd op 1 januari 1994, na vier maanden verkenning en sfeer proeven, de opvolger van voorzitter Karel Klesser. Die had hem gevraagd voor die spelbepalende rol. ‘Ik heb lang moeten nadenken’, vertelde Rob in 1998, in het jubileumboekje van 50 jaar VZV. ‘Maar voor mij was het een uitdaging ook eens bestuurder te zijn. Ik had alles gedaan, behalve besturen. Die ambitie gaf de doorslag.’

Goed beleefde geen makkelijke entree. Dames 1 degradeerde in 1994 uit de eredivisie. Hij kreeg in Geert Hageman een sterke rechterhand. Er was veel werk aan de winkel. Goed moest soms uit de Verenigde Staten, waar hij staal verkocht voor Hoogovens IJmuiden, belangrijke clubbeslissingen nemen. Hij ging met regelmaat de oceaan over, zoals anderen de trein naar Amsterdam nemen.

Hij was gek op de club die hem, de Heerhugowaarder, had weten te strikken. Zijn beoordeling in 1998: ‘Wat me erg aansprak was de enorme inzet en zelfwerkzaamheid van de clubmensen bij VZV. Heel kenmerkend is ook de betrokkenheid van de omgeving. Dat uit zich natuurlijk sterk in de belangstelling voor dames 1. Zoveel toeschouwers, dat kom je verder in deze streek nergens tegen.’

In 2008, na verdorie een dubbele degradatie, zat zijn bestuurlijke taak erop. Het zestigjarig jubileum van de club werd groots gevierd. Geert Hageman ging op de bok, bestuurlijk talent als Judith van Dam en Mario Prak verzetten veel werk. Goed kon als supersupporter zijn plekje op de tribune innemen. Hij was er altijd, hij zal onvoorstelbaar genoten hebben van de Europese topwedstrijden van afgelopen seizoen in ’t Zijveld en hij zal gebaald hebben dat het lonkende landskampioenschap door de coronacrisis uit beeld raakte. Het had zo mooi kunnen zijn, zal ook hij gedacht hebben.

Er wordt sinds begin maart niet meer gehandbald. Als we ergens in het najaar weer in de sporthal verzamelen, dan zullen we bij wedstrijd 1 een plaatsje vrijlaten op de tribune. Robs plaatsje. Als eerbetoon aan deze heerlijke supporter, dit fijne mens en dit sportieve handbaldier. Moge Rob rusten in vrede.

John Volkers

woensdag 20 mei 2020.

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email
Scroll naar top