Mister VZV is niet meer onder ons.
Mister VZV, die eretitel past Jan Jong, zaterdag op 89-jarige leeftijd overleden te Schagen, maar van origine een pure Veldtemer, met ongekende passie voor ‘de handbal’ zoals VZV in de dorpen ’t Veld en Zijdewind wordt genoemd. Jan was handbal. Geen ontkomen aan, als je hem sprak. Zijn passie was besmettelijk. De aangesprokene ging van weeromstuit ook zijn halve leven aan VZV-handbal besteden. Onontkoombaar, als je met Jan Jong in aanraking was gekomen.
Hijzelf was met het VZV-virus besmet geraakt door Arie Groot, de oprichter en voorzitter die van 1948 tot 1974 alle bestuurlijke werkzaamheden voor zijn rekening nam en huize-Jong betrad voor een avondlijk overleg met Gré Jong, de zus van Jan die als secretaresse de jaarverslagen in rijmvorm schreef. Jan was door zijn huwelijk met de Schagense Atie Huiberts handbal-minded geworden en trad tot het bestuur toe als vicevoorzitter.
Pas na de dood van allesdoener Groot, een ramp voor de club, schoof Jan na een interim-periode van Theo Broersen door naar de positie van voorzitter. Het was in 1977. Kort erna beleefde de nieuwe preses zijn eigen ramp. Atie, moeder van hun drie opgroeiende kinderen, kwam om het leven bij een verkeersongeluk bij de Hartweg. Jan pauzeerde zijn voorzitterschap, maar stortte zich na de rouwperiode vol overgave op het bestuurlijke werk: een vlucht zouden velen zeggen, voor Jan een vluchtheuvel.
In 1982 beleefde hij met zijn club het tot dan grootste succes: veldhandbalkampioen van Nederland in Ridderkerk. Op de kampioensfoto met al die dolgelukkige speelsters staat de voorzitter, met de trainer (Jan de Greef) en de coach (Karel Klesser). Jan was een man die dan de microfoon nam, naar voren durfde te treden, best bijzonder in het polderland van de nuchtere West-Friezen waar je het hoofd niet boven het maaiveld dient uit te steken. Sommigen meenden dat het wat uitsloverig was. Het was oprecht. Zo was Jan, emotioneel meelevend en dat tonend. Mooi mens, zeggen we dan.
In 1984 gaf hij de hamer aan opvolger Karel Klesser en begaf hij zich als commissielid voortdurend op pad om sponsors te strikken. Het meerjarenplan van VZV, bedoeld voor de tocht naar de top, was in handen van de begeleidingscommissie van Peter van den Broek. Jan was zijn ijverige houvast. Altijd optimistisch dat het allemaal ging lukken. Het kwam ook zo uit. Er kwam geld, er kwamen toptrainers, er kwam een sporthal, de eredivisie werd in 1990 door het eerste damesteam betreden.
Na 1998, VZV was al tweemaal gedegradeerd en stond op het punt toch weer de eredivisie te betreden, trok het erelid zich terug uit bestuurlijke kringen. Maar hij bleef de fanatiekste supporter. Hij stapte dan op zaterdagmiddag in de bus van Van Diepen, met Arie Bruin als andere fan op leeftijd. Jan droeg op die tribunes in den vreemde de witrode sjaal die hij overal in Noord-Holland toonde. Zijn tweede vrouw Vera gaf hem de ruimte om dat deel van zijn hobby te beleven.
Om de oude voorzitter te eren zette de club een internationaal jeugdtoernooi op, kort na de Kerst en elk jaar, dat de naam Jan Jong Toernooi droeg. Het klonk haast Chinees: Jan Jong. Maar bij JuRo Unirek VZV kende iedereen de betekenis van die naam. Hij was geliefd. Een jaar voor zijn overlijden beleefde ’t Veld Zijdewind Vooruit de grootste dag, het onvoorstelbare kampioenschap waar zelfs Jan niet van gedroomd kan hebben. Kampioen van Nederland, zaalhandbal, dames 1. Het moet hem in zijn appartement op De Bron in Schagen supergelukkig hebben gemaakt. Die zondag in mei 2025. Op een zaterdag in mei 2026 eindigde zijn leven, een bestaan waar wij als club grote vruchten van hebben mogen plukken.
Jan Jong, Mister VZV. Die eer komt hem als geen ander toe.
Namens JuRo Unirek VZV, John Volkers.