Als Albertine Abube het handbalveld betrad, dan ging er wat gebeuren. Daar waren de toeschouwers op gespitst; de tegenstanders waren meestal wat minder enthousiast. Want Albertine is snel, ze is gespierd, ze bezit kilo’s en heeft durf. Bang zijn is voor de wezels onder ons, die houding. Head first naar het doel. Heerlijk om naar te kijken, zeker als het een speelster van je eigen team betreft, een voortvarende dame uit onze eigen vereniging, JuRo Unirek VZV.
Binnenkort is dat kijkplezier voorbij. Albertine, ook wel Albert, Appie en De Parel, gaat stoppen met handbal. Ze is 31, tijd voor andere dingen. ‘Ik wil al drie jaar stoppen. Maar nu is de kogel door de kerk’, als uw verslaggever daar naar vraagt. Even tevoren heeft coach Ard de Ruiter gemompeld dat hij het eerst maar eens moet zien of Albertine daadwerkelijk stopt. ‘Daar is ze al eerder op terug gekomen, John’, zegt deze hardwerkende trainer. Met knipoog: ‘We hadden hier ook een trainer (Edwin Janssen, JV) die stopte en daarna weer doorging.’
Maar het klinkt allemaal overtuigend, als we samen voor een interview in de bestuurskamer van Sportcentrum VZV zitten. Want, zo onthult Albertine, ze gaat volgend seizoen een andere taak binnen de club vervullen. Zij wordt teambegeleider van de damesselectie. Nog een finaal gesprek met hoofdcoach Edwin Janssen en dan is het rond. Zegt Albertine. Ze heeft wat ervaring. Ze begeleidde internationale teams, als die voor Europa Cup naar ’t Veld kwamen. Met Harry, de chauffeur van Van Diepen, naar Schiphol. Italianen, Kosovaren of Spanjaarden opvangen en naar hun hotel begeleiden.
Mooier was natuurlijk nog zelf Europees spelen. Onvergetelijk is de wedstrijd in Alkmaar, tegen Rocasa Gran Canaria, een Spaanse winnaar van de Europa Cup 3. Albertine, getooid met een grote bos grijs ingevlochten haar, werd nog best lang aan de kant gehouden door coach Betty Plasmeijer, maar in het laatste kwartier ging ze los. Vijf goals, herinnert ze zich. ‘De laatste was een vlieger. De bal kwam na een schot terug van de paal, ik ving hem in de lucht en scoorde.’ En dan liep ze weg, op zijn Jessy Kramers, twee armen wijd opgestoken als triomfantelijk gebaar, het opstijgende vliegtuig. Dan ging het publiek plat voor haar.
De uitwedstrijd, in november op Gran Canaria, was haar nog dierbaarder (foto). Op verplaatsing naar een ver land, met een veertigtal VZV-fans. ‘En dan schieten op die fameuze keepster van Spanje.’ Ze mijmert over de naam. Ik en Google schieten haar te hulp. We zagen deze doelvrouw keepen in de WK-finale van 2019 (Nederland-Spanje, 30-29), maar toen helemaal kapot geschoten werd door de Nederlandse schutters Polman en Abbingh. De naam: Silvia Navarro.
Sinds dit seizoen mag ik mij een van de persoonlijke sponsors van Albertine Abube noemen. Mijn naam plus rol (verslaggever Handbal Inside) staat op haar inloopshirt. Nee zeggen, ik had het snel in de gaten, was geen optie. Eervol zeg ik nu.
Nog een zijpaadje: zij heeft regionale bekendheid als de kampioen van de stiletto-run. Rennen op hoge hakken. Dit jaar ging ze in Alkmaar nog winnend over de streep. Ze heeft zo haar eigen schare aan fans veroverd. We begrijpen het.
Hoe het begon bij VZV, dat toen nog Maedilon VZV heette. ‘Nou, ik zat op gym bij Sparta. Werd ik derde in een wedstrijd maar kreeg ik geen prijs. Toen ben ik na een schooltoernooi met vriendinnen meegegaan om te handballen, bij Niedorp, want wij woonden in Nieuwe Niedorp. Toen de meiden van mijn team besloten te gaan voetballen en ik overbleef en als veertienjarige werd overgeheveld naar een seniorenteam, zag ik dat helemaal niet zitten. Met de dames senioren handballen, nou dat had toen niet mijn voorkeur. Toen heb ik Joep Hageman van VZV gemaild en gevraagd of ik bij zijn club mocht komen spelen.’
Dat mocht uiteraard. De club werd verrijkt met een spectaculaire speelster. Het was A2, A1 en toen het eerste, onder Betty Plasmeijer, na wat eerste stappen onder leiding van Hans Eilers. ‘Ik ging terug naar de A1 in dat jaar met Hans, omdat dat juniorenteam geen cirkelloper had. Bij Betty was ik vervolgens cirkel, gedeeld met Linsey Perre en een van de meiden van Visser. Ik was de op een na jongste speelster van dat eerste damesteam. Lotte Prak was de jongste.’
Haar mooiste tijden beleefde ze op de rechterhoek, waar normaliter een linkshandige speelster hoorde te staan. Die was niet voor handen. Lisanne Kolken werd op die plek topscorer, Lotte Houtenbos lukte het ook. Het was zware concurrentie, wil Albertine maar zeggen. Haar topjaar was waarschijnlijk 2015, het seizoen dat VZV terugkeerde in de eredivisie.
Over de enorme kracht en snelheid waarmee zij tegenstanders vrees en ontzag inboezemde, wil ze nog een kleine anekdote kwijt. ‘Het was een bekerwedstrijd tegen Berdos, in Bergen. VZV was veel te sterk. Mijn mentor van de middelbare school, Myrthe, stond bij dat team in doel. Ze stapte achteruit, toen ze mij zag doorbreken naar haar doel.’
Albertine Abube werd in Leeuwarden geboren, in een Congolees gezin dat naar Zweden wilde doorreizen, maar in Nederland een verblijfsvergunning kreeg. Vanuit het AZC werd de familie in een huis te Nieuwe Niedorp gehuisvest. ‘Daar heb ik 25 jaar gewoond. Nu heb ik een appartement in het Winkelmade Park in Winkel. Ik werk in Purmerend, vier dagen, in de dagbesteding van 18 tot 65-jarigen met handicaps die vaste structuren nodig hebben. Elke maandag naar het zwembad, dinsdag naar de ballenbak, woensdag het springkussen. Bij mijn vorige werkgever, in Heiloo, deed ik wel weekenddiensten, maar op de zaterdagavond werd ik dan vrij geroosterd. Omdat ik handbalde. Nu ben ik de weekenden vrij.’
En dus alle tijd om aan JuRo Unirek VZV te besteden. Eerst maar eens stoppen, zeggen haar medespelers. Want dat geluid van ermee ophouden kennen ze nu wel. Het lijkt Heintje Davids wel zegt een trainer, een verwijzing naar een artiest van lang geleden die na de aankondiging te stoppen er het volgende theaterseizoen gewoon weer stond. Albertine Forever, dat sowieso.
John Volkers – mei 2024
Note: Kom morgenavond 4 mei om 18:00 allen naar Albertine haar laatste thuiswedstrijd kijken! Een mooie derby tegen ZAP.
