JuRo Unirek VZV landskampioen
Het stapeltje superlatieven is gebruikt, niet meer toereikend en absoluut onvoldoende om het gevoel te beschrijven dat wij, de supporters uit de grote achterban, hadden bij het veroveren van het landskampioenschap zaalhandbal door ‘onze meiden’. Drieënveertig jaar geleden werden de VZV-dames landskampioen veldhandbal. Het was ‘maar veldhandbal’, maar toch. Het gevoel van toen is bij de oude garde nog altijd aanwezig. Het lijf trilt nog als ze ervan vertellen, kijkend naar een fotootje met de platte kar.
Over veertig jaar zullen vrouwen als Pien van der Geest, Esma Staal, Anna Buter en Meike Kruijer hun alweer uitgevlogen kinderen vertellen van die ene zondag in mei 2025. De dag dat ze met hun JuRo Unirek VZV in een bomvolle sporthal te Wognum de nationale titel veroverden. Niet met een gelukje, met een gestolen overwinning of wat wind in de rug namens de scheidsrechters, maar met de dikke overtuiging op de vloer dat zij in de drie weken van de NK-finale een beter team vormden dan de rivalen van Westfriesland SEW.
Het werd 30-34 in sporthal De Bloesem, de tweede, noodzakelijke overwinning in de best-of-three. Een week eerder was met zes verschil (33-27) gewonnen in het thuishonk. Daar werd de basis gelegd voor de uiteindelijke eindzege. In ’t Veld leidden de Juro’s op een gegeven moment met tien doelpunten verschil (23-13). Dat is een diepe kloof in handbal. Die laat zich voelen. Vanaf dat moment was de gebruikelijk SEW-vrees verdwenen. De angst dat uiteindelijk die ploeg uit Nibbixwoud, met zes landskampioenschappen achter de naam, toch altijd weer zou komen bovendrijven.
Dat gevoel, een vleugje fatalisme gepaard aan de West-Friese nuchterheid van het volkje uit ’t Veld, ontstond in al die jaren dat wij, VeeZetVee, de onderliggende partij waren in de burenstrijd. Onze beste speelsters, Linda Wiedijk, Christa Schenk, Jessy Kramer, Riekie Singer en Lotte Prak, verdwenen naar die andere kant van de AC de Graaf (rijksweg tussen Wognum en Verlaat). We hadden een soort van calimero-gevoel.
Dit seizoen werd VZV ook drie keer op de neus geslagen door de Nibbikkers. De eerste tik was dan nog in ons voordeel (28-27 bij het afscheid van Jane Kramer in ’t Zijveld), maar daarna waren de uppercuts voor rekening van de SEW’ers. Ze wonnen thuis met elf doelpunten verschil (34-23). Die kwam hard aan. Daarna was de bekerkwartfinale ook voor de ploeg van coach Michael Vijverberg (30-33 in ’t Veld) en wedstrijd 1 van de Best-of-Three om de titel viel ook toe aan de favoriet voor de landstitel (27-25).
Maar daar viel al te zien dat VZV een beter geheel met betere speelsters vormde dan SEW. Dat werd, we zeggen het niet graag, in het zadel geholpen door de scheidsrechters die een heel andere visie bleken te hebben op hoekaanvallen en verdedigen dan de twee beste van Nederland, de heren Weijmans en Wolbertus, die de beslissende partij in Wognum mochten begeleiden. De rode kaart van Meike Kruijer was het kantelpunt van wedstrijd 1. SEW profiteerde.
Enfin, een week later, de tien verschil (23-13) in ’t Veld, was de inleiding voor het toedienen van de definitieve klap in Wognum. JuRo Unirek VZV bleek nog steeds in grandioze vorm. Snel spel, accuraat verdeeld door de onvermoeibare Esma Staal (speelde bijna 180 minuten handbal in drie wedstrijden), en in mooie cirkels telkens golvend naar het doel van de beste speelster van SEW, doelvrouw Myrthe Mak (nog een nakomeling van de Veldtemse familie Blom).
Na een minuut of 10 van wedstrijd 3 was de nervositeit van de verslaggever wel weggeëbd. Naast mij zat oud-kampioen enduro-cross Gerard Jimmink de tijd bij te houden en vertrouwen uit te stralen. Bij 7-9 na 13 minuut 36 was het duidelijk: dit VZV speelde hetzelfde handbal als een week eerder en SEW was als een razende aan het wisselen. De beste eredivisiespeelster van het seizoen, de vooraf gehuldigde SEW-opbouwer Denise Mol, was al naar de kant gehaald.
De 7-9 kwam van de hand van Pien van der Geest. Het was haar derde strafworp. Roos de Vries, de tijger van Schagen, was gestuit. Van der Geest gooide bal knalhard achter Mak die na een bal op het hoofd in ’t Veld nog wat dagen getwijfeld had over haar inzetbaarheid. Gelukkig deed ze mee. Als je wilt winnen, moet je van de beste winnen. Dat geeft een overwinning waarde.
De goede start gaf de ploeg van coach Edwin Janssen net als een week eerder vleugels. Nog voor rust liep de ploeg uit naar vier goals verschil. Dat kwam, omdat Lisanne Bakker in doel Anne de Boer was komen vervangen. Die had een tijdje het oog niet scherp op de hoekschoten van SEW. Bakker, de routinier van ons team, verving haar grandioos.
Na de doelpunten 16, 17 en 18 van Van der Geest (14-18) schoot Fleur Schouten twaalf seconden voor rust de 15-18 erin (binnenkant paal). Maar in die luttele seconden die restten maakte Meike Kruijer met een toverbal, heupschot van twaalf meter vanaf ongunstige positie, de 15-19. Het zou de stemming in de kleedkamer van SEW hebben bepaald, was later de vaststelling.
Na rust werd het, heel belangrijk als je een wedstrijd in handen wilt houden, meteen 15-20 (Jongejan) en 15-21 (7 meter, Van der Geest). Bij 20-23, tijdwaarnemer Jimmink verloor iets van zijn rust en vertrouwen, leek het even spannend te worden, maar toen viel direct de wondergoal nummer 2 van Meike Kruijer. Zij schoot op de paal na die slangenbeweging die zij in huis heeft, maar ving de rebound zelf en maakte 20-24. Het werden daarna vier goals op rij voor VZV, 20-28, met nog een dikke tien minuten te spelen.
Zoals een ervaren ploeg betaamt werd daarna de voet op de rem gezet. Aanvallen werden breed opgezet, best lang uitgesponnen. SEW was al een tijdje in een 4-2 opzet aan het verdedigen. Moet je niet wagen tegen het beweeglijke smaldeel van de BVZV-aanval. Schop, De Vries en Buter profiteerden. Na 27-33 begonnen de gezichten op feestelijk te staan. Het spektakel, door de NOS in een directe uitzending op Nederland 1 verslagen door Richard van der Made en ’onze’ Jessy Kramer, eindigde bij 30-34. Daarna kwam de erkenning, ook van SEW: JuRo Unirek was van 180 minuten handbal er 170 de betere geweest. De schaal, in ontvangst genomen door aanvoerder Meike van Splunter, was op de juiste plek terecht gekomen.
De rood-witte armada op de tribune ging de speelvloer op, waarna het feest kon beginnen. Van die gebeurtenissen, tot na middernacht in Sportcentrum VZV, gaan deze succesvrouwen over veertig jaar nog eens vertellen. Gepiekt, op het juiste moment, en lang, heel lang volgehouden. Explosiviteit en uithoudingsvermogen, de kernzaken in een sport als handbal.
Derde wedstrijd best-of-three om landskampioenschap handbal: Westfriesland SEW – JuRo Unirek VZV 30-34 (15-19). Eindstand in wedstrijden: 1-2. VZV kampioen.
Doelpunten JuRo Unirek VZV: Pien van der Geest 10 (5), Meike Kruijer 6, Isa Schop 4, Roos de Vries 4, Esma Staal 3, Lieke Jongejan 2, Josien van den Hoek 2, Noëlle Kistemaker 2, Anna Buter 1.
John Volkers