Aarzelend, omgord met twijfels, komt Carmen van der Kroon met de versluierde boodschap. Dat zij gaat stoppen met handbal, in het eerste van JuRo Unirek VZV. ‘De knoop is wel door, hoor. Maar het gevoel is nog niet overtuigend. Dat ik ga stoppen.’
Dat moet haast wel, verduidelijkt de opbouwspeler, want ze werkt veertig uur per week in een topfunctie (‘procestechnoloog’) bij staalfabriek Tata, heeft een huis gekocht in Alkmaar, met een verbouwing erbij, en moest zich vier dagen per week naar de training in ‘t Veld haasten. Ze is eerlijk: ‘Ik kan handbal nog niet loslaten.’ Waarna ze sorry zegt voor de wat verwarrende insteek van wat een afscheidsinterview hoort te zijn.
Carmen, op haar twaalfde van hv Niedorp naar VZV gekomen, is net terug van een studiereis naar Canada, waar ze op de Universiteit van Toronto interessante cursussen doorliep met veel vakgenoten ‘van over de hele wereld’, en kampt daardoor met een jetlag. Ze miste de twee laatste duels, uit naar Westfriesland SEW, uit naar Veneco Velo, en heeft deze avond gewoon moeite onder woorden te brengen waarom een vrouw van 23 jaar oud, de aanvang van de piekperiode in de topsport, gaat ophouden met iets ‘dat lang mijn leven heeft bepaald’.
Enfin, het in stilte genomen besluit moet nog indalen, maar het zal onvermijdelijk zijn, geeft ze toe. Als gezegd, ze leerde handballen bij Niedorp. Haar moeder, Cuny Seignette, zei dat ze op handbal moest gaan, toen ze zelf voor voetbal opteerde. ‘Nee zei ze. Het was achteraf de goede keus.’
Bij Niedorp kreeg ze haar bijscholing deels van de vorige zomer plots overleden Karsten Konrad (ook lang actief voor VZV). Bij Niedorp werd ze eenmaal landskampioen beachhandbal. Daarna, bij JuRo Unirek VZV (toen nog Maedilon VZV geheten), werd ze drie keer landskampioen in het zand, maar het echte succes uit haar juniorenjaren kwam in 2019, toen zij, 18 jaar, oud Nederlands kampioen in de zaal werd. De laatste wedstrijd was bij ZAP, in Breezand, haar team in oranje reserveshirts gestoken.
Carmen haalt het moment nog graag even naar boven. ‘Niet iedereen dacht het, maar ik had van het begin van dat seizoen (2018-2019) het gevoel dat we kampioen konden worden, om de concurrenten van VOC, Quintus en SEW voor te blijven. ‘Er was zo’n goede sfeer, we waren zo gefocust. We hadden Hans Verduin als coach. Dat voelde zo goed. Het seizoen ervoor waren we tweede van Nederland geworden. Het kampioensteam bestond onder andere uit Esma Staal, Lynn Klesser, Britt Stammes, Djoni van Hilten, Jana Coutinho en Coco Soonius.’ Ze vergeet er, gepardonneerd, nog een stel. Ik kijk het even na in de kampioenen-nieuwsbrief en kom met de aanvulling Demi Scheerman, Lisa Vlug, Joëlle Wijnker, Jasmijn Konrad, Jenny Mooij, Anna Buter, Sacha de Jong en Fleur Blokdijk. Misschien speelde Lisanne Bakker, de huidige keeper van dames 1, ook nog een rol.
Hoe dan ook, Carmen van der Kroon, maakte deel uit van het team. Ze beschreef in 2019 haar eigen inbreng. Kracht A1: super
goed als team; iedereen gunt iedereen een doelpunt. Iedereen in het team kan scoren en niemand is minder dan de ander. Mijn bijdrage aan dit team is dat ik energiek en fanatiek ben. Goed in de snelle tegenaanval en in het passeren van de tegenstander. Ik vind JuRo Unirek VZV een heel mooie vereniging, iedereen in het dorp en omstreken is heel erg betrokken. Bij thuiswedstrijden is er ook altijd veel belangstelling en dat motiveert ons. Het hoogtepunt van dit seizoen is natuurlijk dat we Nederlands kampioen zijn geworden, maar ook de overwinningen op de grote concurrenten, VOC en Quintus, waren echt heel mooi. (By the way: Carmen maakte ook deel uit van het dames 2-team dat in maart in Heerhugowaard kampioen van de Hoofdklasse E werd).
Nu staat ze al een seizoen of vier in het eerste. Haar debuut was overigens toen ze 16 jaar oud was. ‘Ik was nog een B’tje, hè. Betty zette mij op de bank. Sfeer proeven en zo. Ik kon nog weinig inbreng hebben. Mijn speelminuten maakte ik in dames 2 en de A-junioren.’
Rolf Schulte ontdekte als coach de verdedigende kracht van Van der Kroon. Als ik haar stevig noem, verbetert ze mij: ‘Ik ben krachtig.’ Ze was op dat vlak best een specialist. ‘Ik ga jou gewoon hebben’, sprak ik tegen mezelf. Niet te letterlijk natuurlijk. Maar het was mijn motivatie. Frontaal aanpakken. Ik kreeg nooit grote straffen.’
Ze speelde lang op de rechteropbouw, een lastige positie voor een rechtshandige handbalster. ‘Maar ik had daar wel mijn draai in gevonden. Een tegen een, loopacties, een gekruist schot. Ik voelde me niet beperkt.’
Toen kwamen Pien van der Geest en Meike Kruijer naar dames 1, twee pure linkshanders (zoals Lisa Vlug en Silvana Koppe in eerder stadium). Toen verhuisde ‘Kroontje’ naar de linkeropbouw, om haar schot te laten gelden. ‘Maar ik ben niet een echte afstandsschutter.’
Haar beste momenten, vindt zij, beleefde ze het afgelopen seizoen, met de overwinningen op de grootmachten Otto Workforce VOC en Cabooter Venlo die nu samen in de NK-finale staan. ‘Ik heb toen ook echt lekker gespeeld.’ Frustratie was er bij de onnodige 28-30 nederlaag in Venlo in de playoffs. De (onterecht gebleken) rode kaart van Pien van der Geest was beslissend. ‘Het was heel jammer. Het was ontregelend, maar op de bank bleven we fanatiek meeleven. Het kan nog, dat gevoel uitstralen naar de rest van het team.’
Het handbal lijkt erop te zitten. Al weet ze nog niet of ze wel zonder handbal kan. In Denemarken speelde ze tijdens een stage in 2022 een half jaar bij AGF in Aarhus, in de Deense eerste divisie. Te leuk. Misschien toch maar naar dames 3 of 4, die met oud-toppers volgeladen teams van JuRo Unirek VZV. Of we haar als bestuurslid of trainster mogen terugzien, is de vraag. Ook daar moet ze diep over nadenken. Voorlopig te druk bij het gloeiende staal daar te Beverwijk.
John Volkers.
