Bronzen WK-medaille hoofdprijs voor Riekie Singer en Lotte Prak

Foto John Oud

Bronzen plak hele terugreis omgehad

Door Bastian Ramler

SCHAGEN – Met Oranje onder achttien jaar werden ze afgelopen week derde op het WK in de Dominicaanse Republiek. Uniek voor een Nederlands handbalteam. Zelf blijven Riekie Singer en Lotte Prak er redelijk cool onder. Ze willen meer.

We treffen de twee zeventienjarige handbaltalenten op een terras. Ze bestellen een cola en een sinas, genieten van de zon. Ze zeggen nog wel een beetje moe te zijn van het Caribische avontuur. Zaterdag kwamen ze terug, de avond ervoor was het feest. De bronzen plak die ten koste van Frankrijk werd gewonnen, is de hele terugreis niet af geweest. En op Schiphol volgde een tafereel zoals we dat van televisie kennen, wanneer medaillewinnaars terugkeren van een toernooi in den verre. ,,Alleen waren er misschien iets minder fotografen'', zegt Prak met een knipoog. Nog nooit won een Nederlandse handbalploeg een medaille op een wereldkampioenschap. En ook nu waren de voortekenen niet louter positief. Het Open EK, begin juli in Zweden, werd afgesloten met een zevende plek. Maar in de Dominicaanse Republiek vielen alle puzzelstukjes in elkaar en bleek Oranje ineens een kanshebber.

Singer (Anna Paulowna) en Prak ('t Veld) benadrukken dat juist het toernooi in Zweden belangrijk is geweest op weg naar de unieke bronzen plak. Singer: ,,In zweden waren we zoekende. Moesten we nog aan elkaar wennen.'' Prak: ,,Het EK was echt een voorbereiding. Het was een beetje aftasten.'' Op het WK betaalde het zich uit. Pas in de halve finale kreeg Oranje een teleurstelling te verwerken: Zweden was met liefst achttien punten verschil te sterk. Prak: ,,We hadden echt het gevoel dat we die wedstrijd zouden gaan winnen. Dan komt het hard aan als je met zo'n groot verschil verliest.'' Singer: ,,Toen stonden we wel weer even met beide benen op de grond. Dat was best moeilijk. We hadden er geen geloof meer in. De kopjes gingen hangen. Er is toen veel gepraat, de begeleiding heeft ons ervan overtuigd dat we het konden. Dat we voor brons moesten gaan.'' Frankrijk werd met twee punten verschil verslagen, een enorme ontlading volgde. Prak: ,,Brons is gewoon echt een hoofdprijs. We hebben meer feest gevierd dan de nummer twee. Het leek net alsof we goud hadden gewonnen. We zijn echt boven onszelf uitgestegen.''

Zondag stonden de meiden alweer op het veld, bij hun nieuwe club SEW. Beiden maakten ze de overstap van hoofdklasser VZV naar de eredivisionist uit Nibbixwoud. Singer vanwege de HandbalAcademie, Prak 'meer voor zichzelf'. ,,Ik had het gevoel dat wanneer ik bij VZV zou blijven, ik niet hogerop zou komen. Bij SEW zou ik misschien nog in aanmerking komen voor de Academie. Achteraf ben ik erg blij met die beslissing.'' Want Prak werd inderdaad uitgenodigd voor de HandbalAcademie, waar 25 speelsters intern in Papendal de hele week school en sport combineren. Singer maakt al vanaf januari onderdeel uit van die groep. Haar werd aangeraden de stap naar de eredivisie te maken, om zo constant op hoog niveau te kunnen handballen. Singer: ,,Het is zwaar, absoluut. Maar ik wil groeien, beter worden.'' Heeft ze als ervaringsdeskundige nog tips voor haar ploeggenote? ,,Ik zou echt de eerste paar weken op tijd naar je bed gaan. Het is gewoon erg zwaar, met 's ochtends en 's avonds trainingen. Ik ging echt stuk in het begin.''

De meiden kennen elkaar goed, hebben veel samengespeeld bij VZV. Hoe zouden ze elkaar omschrijven? Singer: ,,Lotte is heel tactisch, heel slim'', dan lachend: ,,Ik ben dat totaal niet. Ben meer 'van dik hout zaagt men planken'. Ik ros gewoon door. De bal vangen en in het doel gooien.'' Prak: ,,Riekie heeft echt een goed schot. Wanneer je haar lanceert, dan weet je dat ze 'm er in gooit. En ze heeft alles over voor handbal. Dat zou ik wel wat meer mogen hebben.'' De nieuwe weg die Prak en Singer inslaan vraagt veel opofferingen van de talenten. Singer: ,,Je moet er veel voor over hebben. Je laat doordeweeks al je vrienden achter. Je moet nieuwe vrienden maken, gewend raken aan een nieuwe school.'' Prak: ,,Het zal wel even wennen worden. Ik ga graag doordeweeks langs bij vriendinnen en familie, maar dat moet nu maar in het weekend. Als je er eenmaal aan gewend bent, dan lukt het vast wel.''

Of ze bij SEW onderdeel uit maken van de selectie voor Dames 1 weten Prak en Singer nog niet, dat wordt later pas bekend. Wel dromen ze al van hun verdere carrière. Singer: ,,Ik wil ooit naar het buitenland en in het Nederlands team spelen. En als ik dat niet red wil ik in ieder geval eredivisie blijven handballen.'' Prak: Dat geldt voor mij natuurlijk ook. Maar ik ga eerst maar eens kijken hoe het in Papendal loopt. Ik moet het allemaal nog even aankijken. Het zijn spannende tijden, maar ik heb er zin in.''

Foto: John Oud

Bron: Noordhollands Dagblad

Gisteravond lukte het niet meer om een verslag te schrijven. De adrenaline spiegel was nog te hoog. Nu, op woensdagmiddag, is de opwinding weer wat gezakt en moet het mij lukken om toch ook wat leuks over gisteravond te vertellen. En leuk was het!!!!!

Voorafgaande aan de wedstrijd, samen met Mario een korte wedstrijdbespreking gehouden. Mario had wat tips van Conny gekregen, die voor ons op zondag even wat spionagewerkzaamheden had verricht  bij ZAP –VVW.  Het belangrijkste van deze bekerwedstrijd was toch wel dat we ervan moesten genieten. De hele ambiance, volle tribunes en een lekker bekersfeertje, trok iedereen wel aan.

Ondanks alle goede bedoelingen kwam ZAP wat beter uit de startblokken dan wij. ZAP nam al snel een voorsprong en stond na een kwartier met 6-8 voor. Hierna hadden onze dames toch een wat mindere periode. Wat onnodig balverlies en kleine slordigheidjes werden heel snel door ZAP afgestraft middels een aantal breaks, waar Jorien, die ook een heel goede wedstrijd keepte, kansloos tegen was.  Hierdoor keken wij na 23 minuten tegen een 8-14 achterstand aan. Het slot van de eerste helft was echter weer voor ons zodat wij met een dragelijke 11-15 stand konden gaan rusten. Ook nu weer de sterke en zwakke punten besproken en gezegd om er in te blijven geloven.

Wat er na de rust gebeurde hield niemand voor mogelijk. ZAP begon met de bal en Janneke verrichtte haar eerste redding. Er zouden er nog vele volgen. Onze dames hadden de wijze lessen, die wij in de rust besproken hadden, ter harte genomen en balde er lustig op los. Na 10 minuten stonden we gelijk 16-16 . Langs de kant keken Mario en ik elkaar eens aan en konden nog niet geloven dat dit tot het einde goed zou blijven gaan..

Na 20 minuten hadden onze meiden 9x gescoord en ZAP slechts 1x dankzij een goede verdediging en een niet te passeren Janneke. Het publiek leek ook te beseffen dat hier iets moois stond te gebeuren en begonnen onze meiden steeds harder aan te moedigen. Nog even werd het spannend toen ZAP terug kwam tot 20–18 maar via twee knappe aanvallen werd het verschil,onderluid gejuich, weer op 4 gebracht. Nog één keer zag ZAP kans om Janneke te passeren, maar onze meiden hadden direct het antwoord klaar. Met 3 doelpunten op rij werd een verdiende 25-19 overwinning geboekt en was de sensatie compleet.

Een geweldige teamprestatie en met dank aan het talrijke VZV publiek dat, met name in de tweede helft, een geweldige steun voor de meiden was.

PS. Als macaroni voor Janneke de juiste doping is, dan hoop ik dat Jorien hier ook van houdt. Zijn we helemaal niet meer te passeren.

Of  kunnen we allemaal komen eten??

Mario en Rob

Bron: Noordhollands Dagblad

Bron: Noordhollands Dagblad

Bron: Noordhollands Dagblad

Bron: Helders Weekblad

Bron: Noordhollands Dagblad

Bron: Noordhollands Dagblad

Bron: Noordhollands Dagblad

Bron: Noordhollands Dagblad