VZV B1-Westlandia B1 28-19

Fietsen…………………

Wij wonen allemaal op het platteland. Dit betekent ruimte, frisse lucht en koeien. Maar elk voordeel heeft zijn nadeel. Voor het voortgezet onderwijs moeten de meiden naar de steden Heerhugowaard of Schagen. Hiervoor nemen zij het oerhollandse vervoermiddel “de fiets”.

Als het zonnetje schijnt is het heerlijk fietsen en tegelijkertijd bijbruinen, in de herfst wordt menig regenbuitje getrotseerd (bij de meesten blijft het regenpak in de tas). In de winter wordt het een heel ander verhaal. Legging onder de broek, extra paar sokken aan, sjaal, muts en handschoenen kunnen dan ook niet ontbreken. Maarrrrr………… van al dat tegenwind bikkelen worden de meiden lichamelijk wel sterker. Gisteren konden wij dat tijdens de wedstrijd heel goed zien bij o.a. Femke. Je ziet haar met de week sterker worden. Tussen het leren van toetsen en maken van huiswerk bezoekt zij trouw alle trainingen van Jens. En dit trainingsbezoek begint duidelijk zijn vruchten af te werpen. Trouwens, alle meiden proberen zoveel mogelijk aanwezig te zijn tijdens de training. En zo hoort het ook. Onze B1 is een gezellig maar ook superfanatiek team. Tijdens de wedstrijd van gisteren hebben wij dit allemaal weer kunnen zien. Ze speelden snel de bal rond en de verdediging stond weer als een huis. Potdicht dus. Vooral Roos is een kei in verdedigen. Ook begint zij zich aanvallend steeds meer te laten zien. Go for it Roos, je kunt het. Aanvallend hebben wij ook weer prachtige combinaties gezien. Nicole liep zich telkens goed vrij op de cirkel, kreeg de ballen op maat aangespeeld door Jane en maakte ze goed af. Florance liep vandaag weer het vuur uit haar sloffen en ook zij pikte haar doelpuntjes mee. Dan onze Kim. Zij was superfel in de verdediging vandaag. Een ware plaag voor de hoekspeelsters van Westlandia. Kim heeft heel wat ballen onderschept. Ook aanvallend staat ze altijd haar mannetje. Britt was vandaag ook weer lekker op dreef. Met haar snoeiharde schot wist ze de keepster telkens te verrassen. Jane, in topvorm de laatste weken, wist door middel van mooie passeerbewegingen iedere keer haar tegenstander op het verkeerde been te zetten. Uiteraard zijn ook vandaag de doelpalen weer door Kirsten getest maar gelukkig kreeg ze ook heel wat ballen tussen de palen (dit hebben wij namelijk liever Kirsten!!). Een vaste schakel in het team is ook onze Ruth. Kalm en rustig, behalve in de verdediging dan verandert zij in een tijger die haar prooi (de bal) persé wil hebben. Isa en Carina zijn onze sluitposten. Zij verdedigen wekelijks ons doel. Vandaag zagen wij vertrouwen bij beide dames. (Kwam dat door de aanwezigheid van die man in dat nietsverhullende strakke pak?/misschien nieuwe clubkleding voor de begeleiding?/de speakers zijn voor). Er werd door de dames prima gekeept. Isa stopte zelfs nog een strafworp.

U mist één speelster in het verhaal: Onze Ank. Zij lag vanmiddag ziek op bed. Ank, beterschap namens ons allemaal. Samenvattend: Een zeer sterk spelende B1 tegen een solide spelende Westlandia. Onze meiden waren vanmiddag feller en sneller dan de meiden uit Naaldwijk en hebben dan ook verdiend gewonnen.

V.Z.V. A1 – WESTLANDIA A1: (11-10) 30-26

“Volgende week als vanouds de beuk er weer in.” was de laatste zin van het verslag van vorige week n.a.v. de pijnlijke nederlaag tegen hekkensluiter Nieuwegein. Onze geblesseerde speelsters, Sanne en Zoe, werden vervangen door Lotte en Florence. Ook Roos werd aangevuld als stand-inn. Het werd weer een wedstrijd zoals we gewend zijn tegen Westlandia. Op het scherpst van de snede en sportief. Westlandia is een fijne club waar wij graag komen en die we ook graag als gast zien in ’t Veld. Dit keer kwam Westlandia met een heuse (kwi)bus met daarin zowel de a- en b-jeugdaangevuld met supporters. Het koppelen van de wedstrijden van de a- en b-jeugd-top-divisie bij uit- en thuiswedstrijden is een must: het verbindt de saamhorigheid tussen de twee top-jeugd-selecties; het levert meer publiek op door een aantrekkelijk programma jeugd-top-handbal; een aantrekkelijk programma en veel publiek is weer goed voor de sponsors. Uiteindelijk zal iedereen hier beter van worden. Aan beide zijden werd de 1^e helft goed gehandbald, alhoewelniet alles goed en succesvol werd afgerond. Beide teams waren aan elkaar gewaagd. De ruststand (11-10) beloofde een aantrekkelijke 2^e helft. Het team van Westlandia wist ons nog voorbij te streven. De kleine terugval wisten we gelukkig, mede door goed keeperwerk van Sharon, te pareren. We wisten nu in de 2^e helft ook goed verdedigend door te zetten en konden de wedstrijd afsluiten met een overwinning van 30-26. ‘Women of the match’ was voor mij Florence Kos (B1-jeugd-speelster). Gesteund door onder andere opa en oma Kos op de tribune wist Florence, onze ‘Floor’, een puike prestatie met mooie doelpunten neer te zetten.

Koos Pannekeet

Nieuwegein A1 - V.Z.V. A1 16-15 (25-22)

‘Nederlagen doen pijn’ schrijft John Volkers op het gastenboek. En dat klopt. Verliezen is niet erg, als je dan maar wel geknokt hebt. En dat is wat we zondag niet althans onvoldoende hebben gedaan. Voor de rust wisten we de schade nog enigszins te beperken maar de tweede helft was, en ik herhaal ook maar weer iemand, ‘bagger’. Het leek wel of er geen wil was om te winnen. En dat tegen de hekkensluiter Nieuwegein die zich overigens een goede en sportieve tegenstander toonde. VZV speelde onwaardig en met schaamte in geblindeerde SUV’s weer terug naar ’t Veld. Helaas ook met een zeer zwaargeblesseerde Zoe, die ongelukkig neerdaalde na een actie. Laatste nieuws: dikke knie en woensdag naar het ziekenhuis voor een scan. Zoe, beterschap en meiden: volgende week als vanouds de beuk er weer in.

V.Z.V. A1 - DSS A1 23-33 (7-14)

DSS maakte afgelopen zondag een geweldige start met mooi, zoals de trainer Han het noemt, ‘kaats’-handbal. Vanaf de eerste minuut hadden we daar geen antwoord op en kreeg DSS alle ruimte en gelegenheid om snel tot scoren te komen. Daarom ontstond er al snel een achterstand op het scorebord (2-6). De resterende tijd van de eerste helft wisten we wel tot scoren te komen maar onvoldoende. Ruststand 7-14. De beginfase van de tweede helft was beter. We wisten de snelle aanvallen van DSS wat eerder af te breken waardoor ze meer moeite kregen om hun ‘kaats’-handbal door te zetten. Ook in die beginfase wisten wij wat meer te scoren en brachten we de achterstand zelfs terug op 3 doelpunten. De tweede helft was v.w.b. doelpunten (16-19) beter toch niet genoeg. DSS was zondag gewoon de betere ploeg.

.

V.Z.V. B1 - Go Connect It Fortissimo B1 32 -12 ( 13 - 07 )

Afgelopen zondagmiddag kwam de B1 van GoconnectIT Fortissimo op bezoek in ’t Zijveld om de strijd aan te gaan met onze B1 van coach Jens Nauta.  We hadden nog even wat recht te zetten voor onze trouwe supporters na ons dramatische optreden tegen Volendam. Kirsten keek toe vanaf de tribune aangezien zij later op de dag mee zou doen aan het NK atletiek waar zij een fantastische vierde plaats zou weten te behalen op de 600 meter hardlopen. Op de spelersbank nam daarom Dina plaats. De meiden gingen voortvarend van start en al snel keken onze gasten uit Cothen tegen een 7-2 achterstand aan door treffers van Kim, Britt, Femke en Floor.  Gelukkig gaat het met de schouder/rugblessure van Britt de goede kant op (ze wordt behandeld door sportfysiotherapeut John Koning) en iedere week mag zij weer wat meer minuten spelen. De naaldjes van John doen gelukkig wonderen. De ruststand was dan ook 13-7.  Na rust ging het baltempo nog meer omhoog en Fortissimo (de rode lantaarndrager in deze topklasse)  had hier geen antwoord op. Roos nam prima strafworpen en passeerde voortreffelijk de keepster van Fortissimo.  Ook Ruth wist het vijandige net te laten bollen door een break-out af te ronden met een fraaie treffer.  Mooi dat ook haar naam door de boxen in ’t Zijveld galmde.  Britt  kon Kim weer blindelings vinden aan de linkerkant waardoor Kim er op los kon scoren. Ook Dina pakte haar doelpuntjes mee maar haar doelpunt vanaf ongeveer 30 meter zullen wij nooit vergeten. De keepster van Fortissimo was hier totaal door verrast en de bal belandde met een stuit in het netje. Het publiek beloonde Dina met een luid applaus. Met een fraai schot vanaf de cirkel maakte Jane inmiddels alweer het 29^e doelpunt en werd de stand 29-12. Nicole haar schot op doel belandde jammer genoeg op de paal. En niet alleen Nicole wist de paal te raken. Ook twee doelpogingen van Femke raakten  het metaal. De eindstand was dan ook 32-12 in het voordeel voor onze meiden. We hebben weer een bruisende B1 gezien die vol sportieve vechtlust een prima wedstrijd speelde. Meiden, heel veel succes volgende week tegen koploper Quintus!!     

A-Jeugd: Fortissimo-VZV (17-12) 34-26

Fortissimo, uit het mooie plaatsje Cothen (achter Utrecht), was vandaag een maatje te groot voor ons. Bijna de hele wedstrijd liepen we ‘achter de feiten aan’. Fortissimo, met drie geweldige schutters in hun team, liep snel uit en was niet meer in te halen. In de tweede helft hadden wij nog een goede fase en wisten we nog tot 3 punten achterstand te komen. Echter waren de schoten van de schutters van Fortissimo onverbiddelijk. Eindstand 34-26. Sportieve wedstrijd en na een snelle douche als een speer naar de Dars in Wervershoof waar ons eerste team uit moest spelen tegen VVW.

Groet Ivon

B1-jeugd: DSS – VZV (10-13) 20-25

Al vroeg gingen we op pad naar Heemskerk. Tijdens de rit worden de haren al ingevlochten. Vol goede moed, want we moeten iets goedmaken. Vorige week wilden we zo snel mogelijk vergeten. Wie heeft er een palinkje gegeten? Niemand. Dat zijn fabels.

Na een positieve preek van Jens gingen we voortvarend van start. 0-1, 0-2 maar daarna komt DSS op gang, 2-2, de ruststand wordt 10-13. We kregen veel ruimte in het midden, welke door Jane( zelfs linkshandig) en Britt werden afgemaakt. Verdedigend stonden we als leeuwen te vechten. Ruth en Roos wisten van wanten, Carina als sluitpost erachter. Na de rust, en een flinke energie borrel, kreeg onze trein meer vaart. Isa stond lekker te keepen en hielt ons goed in de race. Femke en Kirsten kregen meer ruimte op de hoeken en benutten deze kansen goed. De penalty van Roos werd benut, maar de anderen moeten nog even oefenen,helaas twee gemist. Floor en Nicole maakten hun doelpunten vanaf de cirkel. Zij kregen veel ruimte bij de open verdediging van DSS. Ank kwam in de tweede helft goed op stoom en zorgde door haar dreiging dat de midden en cirkel veel kansen kregen.  Kim wist in de laatste 10 seconde nog een prachtig doelpunt te scoren. Eindstand 20-25. Heerlijk gespeeld.

De scheidsrechter heeft niet een keer geel of twee minuten gegeven. Dat zegt iets over de sportieve strijd die werd geleverd.

Kirsten wij wensen jou volgende week zondag veel succes bij de Nederlandse Kampioenschappen sprint.

Groet Ivon

VZV B1-Kras Volendam B1 ruststand 5-8 eindstand 10-13

Aan mij de taak om een verslag te schrijven over de wedstrijd van vandaag. Normaliter heb ik inspiratie genoeg om mooie woorden aan het papier toe te vertrouwen. Vandaag wordt dat gewoon heel moeilijk. Want deze wedstrijd had geen mooie momenten. Niet bij VZV en niet bij Volendam. Er waren gerust wel breaks bij VZV (alleen werden deze vrije doelkansen zowat allemaal gemist). Ook hebben wij strafworpen mogen nemen (4 stuks in totaal/3 gestopt door de keepster van Volendam). Het was gewoon  allemaal niet zo best vandaag. Verdedigen lukte ons nog wel maar aanvallend was het ver beneden ons niveau.  Slordig afspelen, balverlies, geen baltempo, niet durven gooien op doel; dit zijn woorden die bij mij opkomen als ik aan de wedstrijd terugdenk.  Zowel de meiden als de coach waren absoluut niet te spreken over vanmiddag. Maarrrrrr…….  we laten ons niet uit “t’ Veld” slaan door een nederlaag. We gaan de hele week op tijd naar bed, eten goed onze vitamientjes, gaan er voor de volle 100% tegenaan op de training en zorgen ervoor dat we volgende week weer ons mannetje staan. Deze wedstrijd moeten we maar snel vergeten.  Uw verslaggever nestelt zich nu lekker op de bank met een calorie-rijke versnapering (emotie-eter)  om te kijken hoe Sven Kramer het op de 10-kilometer er vanaf brengt en wenst VZV B1 volgende week veel succes tegen DSS.

A-Jeugd: VOC-VZV (12-14) 25-25

In de aanloop van dit zaalseizoen liepen we tijdens een oefenwedstrijd tegen VOC tegen een enorme achterstand aan. Erger nog, we kregen toen gewoon ‘handballes’ van VOC. Dat we in Amsterdam iets recht moesten zetten, was dus wel duidelijk. Maar eerlijk is eerlijk, ook is duidelijk dat het A-jeugd-team dit seizoen enorm gegroeid is. Na het uiteenvallen van het team van vorig jaar moest er een nieuw hecht team gesmeed worden. Dat heeft zijn tijd nodig, dat hebben we ingecalculeerd maar het is gelukt, het is meer en meer een ‘team’ geworden. Tijdens de wedstrijden maar ook daarbuiten. De samenwerking met het B1-team van Jens loopt als een trein. Helpen waar je elkaar kunt helpen en iedereen het juiste platform en de kansen bieden ervaring op te doen. Tegen VOC mocht Roos vanuit de B1 haar debuut maken bij de A’s. Nog wat wennend aan het harsgebruik (Mag het nu wel of mag het nu niet in de Jeugd-Top-Divisie. Zelfs de scheidsrechters wisten het niet. Wat moet je hier nu toch mee??). Verdedigend stond ze haar ‘mannetje’ en wist het haar tegenspeelster behoorlijk lastig te maken. Ook Dorien was weer (even) terug op het ‘oude nest’ en als vanouds aan het bikkelen op de cirkel. VZV ging voortvarend van start en wist snel een behoorlijke voorsprong te nemen met een punt of 6. Opgemerkt moet worden: het uitstekende keeperswerk van Sharon met mooie reddingen. Overigens geldt dat ook voor de keepster van VOC. Daarna kwam het team van Jasper en Tamara gestaag op gang. VZV wist met de rust nog met 2 punten verschil in haar voordeel af te sluiten (12-14) maar in de tweede helft kwam VOC langszij. Vanaf dat moment werd het echt een spannende wedstrijd zoals een handbalwedstrijd moet zijn. Eindstand 25-25.

.

MEGA PYJAMA FESTIJN

Donderdagmorgen 29 december was weer het jaarlijks oudejaarstoernooi bij VZV.

De jeugdcommissie had deze keer een Pyjamafeest in gedachte. Dus alle meiden moesten om 8 uur ‘smorgens in pyjama komen om eerst gezellig met z’n allen te ontbijten. Dat was de meeste ook gelukt. Een paar meiden van de B1 kwamen wel maar gingen later op de ochtend naar Heerenveen voor een toernooi met de handbalschool. Leuk dat jullie evengoed nog even kwamen meedoen.

Na het ontbijt was het tijd voor de warming-up. Elise vond het een leuke uitdaging om onze handbalmeiden een dansje te leren. Dus de radio ging op hard voor de streetdance. Het was erg leuk om te zien dat alle meiden erg goed meededen, zelfs de coaches. En na een half uur hadden ze een heel liedje vol gedanst. Top! Hierna begonnen we met het toernooitje. Want bij handbalmeiden hoort ook een potje handbal. We hadden het veld over de lengte in tweeen verdeeld, zodat we een handbalveld en een thouckveld hadden. We speelden korte wedstrijdjes en alle teams waren helemaal door elkaar gemengd. Het was een leuke uitdaging voor jong en oud. Na een paar wedstrijdjes was er pauze. Dan kon het licht uit in de sporthal want het rode draad spel was een nachtwandel spel. Het was lekker donker in de sporthal. De meiden moesten in het donker een tafel dekken en een voor een de spullen heen en weer lopen, als dat gedaan was moesten ze als laatste met kussens tussen iedereen in naar de overkant en dat was best moeilijk. Nadat iedereen geweest was kon het licht weer aan en gingen we weer verder met het toernooi. Allemaal nog een keer handballen en tchouckballen.

Toen alle wedstrijden af waren was het nog even tijd voor de cooling down. Elise was er ook nog steeds, dus gingen we het dansje nog een keer doen en als allerlaatste de macarena die iedereen ook nog wel kent. De prijsuitreiking was in de kantine waar de oliebollen al op de meiden wachtten. Het lag allemaal erg dicht bijelkaar maar hier is de uitslag: op de laatste plaats waren geëindigd: de Snurkers. Plaats 5 en 4 was gelijkspel voor de Pyjama’s en de Babydolls. Op nummer 3 waren geëindigd de Beddenracers. En ook de eerste plaats moest worden gedeeld. Op nummer 1 stonden de Dromers en de Slaapmutsen. Meiden gefeliciteerd!! Ze kregen een kerstboom gevuld met lekkere snoepjes.

Meiden we hopen dat jullie weer genoten hebben en we wensen jullie een goed uiteinde en tot volgend jaar op het handbalveld allemaal!!!

Als laatste wil ik nog een paar mensen bedanken. Elise hartstikke bedankt voor je erg leuke warming-up en cooling down. Dorien, Merel en Zoe ook bedankt, jullie nemen toch wat klusjes uit onze handen! Gies natuurlijk ook bedankt, je bent er altijd. Bakker Meijer uit Heemskerk ook bedankt voor de stollen!!

En als laatste de leden van de jeugdcommissie, het was weer geslaagd dacht ik zo!!

De foto`s staan hier:

Allemaal een heel goed uiteinde en tot volgend jaar!!!!

Onder het toeziend oog van een behoorlijk volle tribune, waaronder buurvrouw Ank van Florance,  moest onze B1 handballen tegen VOC B1. Het beloofde een spannende pot te worden want VZV bezette de derde plaats in de topdivisie en VOC de vierde. Al snel keek het team van coach Nauta tegen een 0-2 achterstand aan. Gelukkig scoorde Kim daarna de eerste treffer zodat de nul van het scorebord was verdwenen.  Daarna vielen de doelpunten aan beide kanten (Bij VZV scoorden: Kirsten, Kim, Ank, Roos, Florance en Nicole) en met een 10-10 stand gingen beide teams naar de kleedkamer. Na nog even een dextro snoepje van onze cameraman René Zomerdijk naar binnen gewerkt te hebben begon de tweede helft.  Britt, Jane, Florance en Kim gaven de keepster van VOC het nakijken en brachten de stand op 17-11.  Daarna zakte het goede spel van VZV als een plumpudding in elkaar. VOC voelde dat het met de VZV-ers even niet lukte en ging er vol tegengaan. Maar gelukkig voor de meiden uit ’t Veld city klonk de zoemer en was de wedstrijd afgelopen bij een eindstand van 20-19. Yeh, weer de punten in de pocket. Meiden, jullie hebben hard gewerkt maar, eerlijk is eerlijk,  we hebben jullie wel eens beter zien handballen. Zonder de anderen tekort te doen hebben we allemaal kunnen zien dat Ank vanmiddag aanvallend goed op dreef was. Toppie Ank. De eerste helft van het zaalseizoen sluiten we dus af met een mooie derde plek. Gelijkgespeeld tegen Quintus en verloren van onze buren SEW.  Voor de rest hebben we alle wedstrijden gewonnen. Dit hadden we van te voren niet kunnen denken met al die jonge speelsters van 13-14 jaar. Zo zie je maar”plezier en resultaat gaan samen”. Denkt u na het lezen van bovenstaande ‘ik moet maar eens gaan kijken bij de B1’. U bent van harte welkom op zondag 8 januari om 13.00 uur waar de meiden het gaan opnemen tegen Volendam B1.

Astrid Stegers

Iedereen prettige feestdagen en een gezond, gelukkig en sportief 2012!!

De wedstrijd SEW B1 tegen VZV B1 , wat hadden de meiden er zin in.

Wel een beetje met de kriebels in de buik bij sommige, maar een beetje gezonde spanning mag gerust.

We kwamen aan bij SEW en de gehele buurt kon daar van meegenieten, want alle toeters en ratels waren uit het Zijveld meegenomen en werden ook vanaf de auto tot in de kantine getest.

Op de tribune was het al gezellig. Van beide ploegen waren heel veel supporters meegekomen om hun ploeg aan te moedigen.

Vanaf de eerste minuut was het al spannend, beide ploegen gingen ervoor. SEW was sterker, was misschien af en toe slimmer, maar wat hebben onze meiden hun stinkende best gedaan. Er is geen moment geweest dat het niet spannend was.

De tweede helft kwamen we dichtbij, nog maar een paar puntjes achterstand, maar het lukte net niet.

Pluspunt……………….bijna alle penalty’s zaten erin

Pluspunt………………. Ook SEW was zenuwachtig

Pluspunt……………….we speelden goed , maar kunnen beter

Conclusie………..thuis tegen SEW op zondag 04-03-2012 gaan wij er weer voor en gaan we winnen

Gr. Van een hele trotse moeder

Mooi affiche. Hellas Den Haag is een handbalvereniging uit Den Haag die werd opgericht op 15 maart 1927. De club telt ruim 350 leden die in acht senioren-en veertien jeugdteam in competitieverband spelen bij het Nederlands Handbal Verbond. Heren 1 komt uit in de 1e divisie en dames 1 komt uit in de Eredivisie. (bron: wikipedia) In de ranglijst staat Hellasslechts één punt onder ons. Een geduchte tegenstander dus in de thuishal van Hellas. Een geduchte maar ook een zeer sportieve tegenstander, die ons ook gebruik liet maken van hun harspot om in te gooien. Voor wat het toestaan van hars betreft, is het NHV nog immer geen EEN NHV. Daar waar onze afdeling deze week er maar weer eens een onduidelijk en onjuist nieuwsbericht tegenaan gooit dat het gebruik alleen toegestaan is voor de ere- en eerste divisie, werkt dat in een andere afdeling kennelijk weer anders. De eerste helft was geen goede helft en werd afgesloten met een achterstand van 17-12. Wel vervelend dat er veel doelpunten werden goedgekeurd die ontstonden uit loop-en cirkelfouten. Maar goed, wel respectvol dat dit zeer jonge dameskoppel acteert in de Top-jeugd-divisie. Nog veel te leren en laten we hen daar ook de ruimte en de kansen voor geven. Daarnaast wisten wij de lat wel erg vaak te raken. De bal moet er natuurlijk wel onder. De tweede helft was van grote klasse. De overgang naar onze 6-0 verdediging en fanatieker verdedigen was een goede tactiek. Daarnaast resulteerde de snelle uitbraken bij balverovering in een enorme inhaalrace waar Hellas geen antwoord op had. Deze ‘spurt’ wisten we door te zetten tot de laatste minuut waardoor de eindstand uitkwam op 23-28 in het voordeel van VZV. Mooie handbalmiddag in het Haagse afgesloten met een BigMac. Niet gezond maar wel gezellig. Af en toe moet dat kunnen.

Koos

Quintus staat tweede in de ranglijst, dus mag een als een stevige tegenstander worden beschouwd. Quintus al jaren een toonaangevende vereniging met veel talent. En al jaren spelende in de hoofdmacht. Maar ook VZV moet niet onderschat worden. Vandaag hebben we met alles wat in ons vermogen ligt getracht het Quintus zo lastig mogelijk te maken. De gedeelde verantwoordelijkheid, die we met ons B1-jeugd hebben (ook spelende in de landelijke top-divisie), om onze jonge speelsters zo goed mogelijk te laten ontwikkelen, wordt door iedereen onderkend. De samenwerking tussen de staf van de A1 en B1 is uitstekend en wekelijks wordt gekeken welke speelsters op welk 'platform' zo goed mogelijk ervaring kan opdoen. Zo waren dit keer Carina (keepster), Kim en Jane degene die bij de A-Jeugd aanschoven en Dina die bij de B-Jeugd aanschoof. Op de achtergrond stond Alex in de coulisen om de staf en keepsters te ondersteunen. De meiden deden het goed. Wisten zelfs bij Quintus, die goed van start ging, langszij te komen. Quintus, goed team, goede keepers, had toch wat last van ons. Ruststand 11-12. Onderschatting? Wie zal het zeggen. Altijd rekening houden met VZV. Eindstand 23-28. Morgen allemaal gezond weer op en volgende week weer een wedstrijd thuis. Laatste opmerking: veel publiek in 't Zijveld. De top-jeugd-divisie is een aanwinst. Jan van Kesteren, aanwezig bij de wedstrijd, instituut in handballand en een van de initiatiefnemers van de nieuwe divisie, vroeg nog naar onze ervaringen. De nieuwe top-jeugd-divisie is echt TOP. Voor de speelsters, voor het nederlandse handbal en voor het publiek.
Koos

Klokslag 13.00 uur klonk het fluitsignaal van de scheidsrechter voor de wedstrijd VZV B1-VELO B1. Op het veld stonden 2 teams die in de bovenste regionen van de topdivisie handballen. Alle meiden , zowel uit ’t Veld en omstreken en Wateringen hadden er duidelijk zin in. Ook onze trouwe supporter, dhr. Stadegaard uit ’t Veld, zat weer op de tribune, dit keer met een gehoorkap op tegen het luide getoeter. Leuk dat er al meer publiek naar de wedstrijden van de B1 en A1 komen kijken.  Het zijn ook wedstrijden die zeer de moeite waard zijn en bovendien ben je een middagje kosteloos onder de pannen. De wedstrijd ging gelijk op. Er vielen mooie doelpunten aan beide kanten. VZV nam een lichte voorsprong door doelpunten van Floor, Jane, Britt , Nicole en Kim . Ook Kirsten wist de bal achter de goed keepende keepster van VELO te krijgen. Toch gingen we met een 11-12 achterstand naar de kleedkamer. Na een peptalk van Jens en druiven van Ivon waren de meiden weer klaar voor de strijd. En strijd was er. Het kon namelijk alle kanten op gaan. Onze verdediging zat weer potdicht, klasse hoor meiden. Volgens mij zijn er wel wat speelsters met zere handen en armen van het blokken, maar jullie weten het, we hebben onze eigen dr. Rossi (AvW) bij de vereniging die je bij blessures weer op de been helpt. Doordat Britt mandekking kreeg,  kregen andere speelsters meer ruimte om te scoren. Roos, Ank en Kim maakten hier dankbaar gebruik van. Op een gegeven moment was de stand 22-21 in het voordeel van VZV en stonden er nog 3.15 te spelen minuten op het scorebord toen een speelster van VELO een 2 minuten tijdstraf kreeg.  De ladyspeakers hadden het angstzweet op hun “slanke” rug maar de meiden van coach Nauta gaven nog even extra gas en trokken uiteindelijk aan het langste eind. Eindstand 25-22. Weer de punten in de roodwitte tas. Volgende week wederom een thuiswedstrijd tegen Zeeburg. Komt allen!!!!!!!!

Dat VZV het bij VELO lastig zou krijgen, was ingeschat. VELO stond immers op 1 punt voorsprong in de ranglijst dus mag als een gelijkwaardige concurrent worden beschouwd. Toch ging VZV goed van start en heeft de hele wedstrijd op voorsprong gestaan. Vooral de afstandschoten kwam dit keer goed uit de verf. De tweede helft kenmerkte zich weer door een terugvalletje maar wist VZV te pareren door ook te blijven scoren. Qua doelpunten de tweede helft weliswaar verloren maar VZV wist VELO toch op afstand te houden. Goeie sportieve pot. In de ranglijst zijn we nu VELO gepasseerd en stijgen naar de 7^e plaats. Zondag thuis om 14.00 uur de kraker tegen Quintus (2^e plaats).

Complimenten voor het jonge scheidsrechterskoppel. Twee jonge knapen die met de HS-3cursus bezig zijn en in het kader van hun praktijkontwikkeling alle wedstrijden intensief worden begeleid door een ervaren scheidsrechter. De scheidsrechters hadden een rustige uitstraling, konden hier en daar wat meer overtuigend overkomen maar ‘floten een goeie pot’.

Koos

Kwam het door het krachtvoer wat de meiden vlak voor de wedstrijd gezamenlijk hadden genuttigd?

Waren het de Chinese gelukspoppetjes die op de bordjes lagen, de heerlijke pannenkoekjes van Ivon , de verse eieren van familie Blom (moeder Leonie heeft de hele week haar kippen extra bijgevoederd) of de mooi ingevlochten haren van de dames ?(als je haar maar goed zit voor de teamfoto). We zullen het nooit weten, wel weten we dat onze B1 sensationeel van start ging en Quintus het nakijken gaf. We kwamen met  4-0 voor door mooie doelpunten van Britt. Daarna keerde het tij en kwamen de dames uit Kwintsheul terug tot 6-6. Onze gasten schuwden het persoonlijke duel niet. Ank werd door een gemene overtreding van een speelster van Quintus onderuitgehaald en schoof zowat tegen de grijs gemetselde muur van ’t Zijveld aan. Dapper droogde Ank haar tranen en speelde fier verder. Isa en Sharon stonden goed te keepen en hielden nog een paar beste ballen. Roos, Ruth en Nicole  verdedigden supergoed en hielden de meiden van Quintus op afstand. Vlak voor rust kreeg Jane nog een uppercut  en moest begeleidster Ivon Jane weer oplappen.  Nou hoor ik u denken, was er een bokswedstrijd in ’t Zijveld? Nee hoor, een handbalwedstrijd tussen de nummer 2 en 3 van de topdivisie. Met een ruststand van 7-6 in het voordeel van de Veldtemmer meiden, Kim had nog een prachtig doelpunt vanuit de hoek gemaakt, zochten zij de kleedkamer op. Na rust was het direct VZV wat weer vol in de aanval ging. Florance, Kim en Britt maakten er 13-11 van. Kirsten testte nog even de doelpaal (dit hoeft echt niet hoor Kirsten, we weten dat hij sterk en stevig is). En toen kwam Quintus tijdens een iets mindere fase van VZV terug. Onze schoten op doel waren niet zuiver en ook de door ons genomen penalty’s gingen er niet in. Het werd zelfs 13-14. De ladyspeakers keken elkaar vragend aan. ‘Het zal toch niet gebeuren dat onze meiden verliezen?’ Femke maakte daarna de gelijkmaker. Het publiek moedigde de meiden goed aan en VZV rechtte haar rug. Op een gegeven moment was het 18-18 en stond er niet veel tijd meer op de klok. Quintus maakte 18-19 en in de allerlaatste seconde scoorde Britt de terechte gelijkmaker 19-19.  Wat hebben we vanmiddag wederom een prachtige wedstrijd van onze B1 gezien. Coach Jens Nauta en zijn meiden draaien gewoon mee in de top van de jeugddivisie. Wie had dat verwacht? Zo zie je maar weer dat plezier en presteren prima samengaan. Onze B1……………………….. wij zijn er apetrots op.

Russtand: 13-9

Eindstand: 22-22

De wedstrijd in de wedstrijd.

Voor deze prachtige november zondag hadden mijn wettelijke echtgenote en ik besloten om weer eens bij mijn meiden te gaan kijken. Juist omdat het zulk mooi weer was kon ik de verleiding niet weerstaan om de fiets uit de schuur te halen. En genietend van de zon ben ik vervolgens richting het Zijveld gepeddeld terwijl eega de Duitse diesel in dezelfde richting stuurde. In de hal aangekomen kon ik nog net het staartje van de wedstrijd van de B1 meemaken. Ook al werd op dat moment net een strafworp gemist was het toch nog even genieten van dit team vol talenten. Dat de B1 de wedstrijd niet heeft gewonnen is wat mij betreft slechts voor de statistieken. Want wat bij is blijven hangen zijn toch wel de soms heel mooie acties die ik heb mogen zien.

Maar ik kwam natuurlijk voor de meiden waarvan ik een aantal weken geleden afscheid heb genomen maar die ik toch graag weer eens wilde zien acteren. En juist vandaag moest worden opgetreden tegen Tornado A1, een team uit mijn eigen woonplaats, waar we tot nu toe altijd van hadden gewonnen. Dat het echter niet makkelijk zou worden was voor mij vooraf al wel duidelijk. VZV A1 is na afgelopen seizoen 9 ervaren krachten kwijt geraakt, ook al werden 2 daarvan vandaag alsnog ingezet omdat zij nog steeds A junior zijn. Maar even snel zoveel gemis aan ervaring en routine opvangen is er niet bij. Tijd en veel wedstrijden zullen nodig zijn om van 10 speelsters weer een goed geolied team te maken. Dat het er in zit is in sommige wedstrijden al wel duidelijk gemaakt.

Al in de 1^e helft werd mijn verwachting vooraf bewaarheid. Het eerste doelpunt werd pas gescoord nadat er al bijna 5 minuten waren verstreken. Door een snelle midden uit scoorde Tornado direct tegen en kwam vervolgens op voorsprong. Op dat moment werd al duidelijk dat speelsters, begeleiding en toeschouwers te maken kregen met een wedstrijd in een wedstrijd. Het arbitraire (geen typefout) duo liet toen namelijk al merken het niet met elkaar eens te zijn. Op dat moment waren de arbitrale meningsverschillen nog niet van invloed op de wedstrijd. Later zou dit veranderen.

Heel langzaam wisten de Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit een voorsprong op te bouwen. Makkelijk werd het daarentegen nooit. Tornado was niet gekomen om met een verliespartij genoegen te nemen. Nee, zij waren gekomen om te winnen en deden daar ook alles voor. Soms wel eens teveel getuige de grove overtreding op Brit Steegers. Dat de arbiters dit slechts honoreerden met een vrije worp riep slechts grote verbazing op bij het ruim toegestroomde publiek. Gisteravond bij de wedstrijd KSV-DTS kreeg een DTS speelster nog rechtstreeks rood voorgehouden voor een identieke overtreding. Een kanttekening is natuurlijk op z’n plaats. Wij op de tribune zien natuurlijk altijd andere dingen dan de persoon die de fluit hanteert. Wij hebben het makkelijk en kunnen niets fout doen. De scheidsrechter is natuurlijk wel degene die in een split second een besluit moet nemen. Brit werd door Koos naar de kant begeleid en hebben we tussen de lijnen niet meer terug gezien. Koos wel, soms zonder dat het ons, het publiek, was opgevallen dat er weer een blessure was. Uiteindelijk werd een ruststand bereikt van 13-9 zonder dat deze stand mij echt een gevoel van rust gaf.

Al snel in de 2^e helft werd dit voorgevoel al realiteit. Tornado gooide er namelijk nog een extra versnelling uit en begon langzaam maar zeker aan de inhaalrace. Onze meiden probeerden ook hun bekende snelle spel te spelen maar er waren teveel en te vaak fouten in het afspelen. Onnodig Balverlies was dan ook vaak het gevolg. Een gevolg hiervan is het zichtbaar toenemen van nervositeit onder de meiden, te snel willen gaan spelen om fouten weer goed te maken en daarmee de tegenstander in de kaart spelend. Want Tornado rook bloed en de kans om de volle winst mee naar huis te nemen. De wedstrijd in de wedstrijd tussen de heren arbiters begon echter duidelijk zijn invloed op de wedstrijd te krijgen. Speelsters van beide teams raakten soms verbijsterd door weer een merkwaardige beslissing van de ene scheidsrechter die vervolgens door de ander weer werd betwist. Zou dat dan de rede kunnen zijn dat de VZTGV niet de volle 2 punten thuis wisten te houden. Hierop kan ik volmondig nee antwoorden. De beide scheidsrechters waren met hun onderlinge gekissebis wel van invloed op de sfeer binnen de lijnen maar mogen niet als veroorzakers van het punt verlies worden aangewezen. Tornado had er namelijk evenveel last van maar gingen er beter mee om. Zelfs zoveel beter dat ze uiteindelijk hun inhaalrace wisten om te zetten in een voorsprong en moesten mijn meiden in de achtervolging. De wedstrijd nam daarom bijna thriller achtige vorm aan. Uiteindelijk werden de punten met elkaar gedeeld en, hoezeer ik mijn meiden graag had willen zien winnen, was dit een uitslag om vrede mee te hebben.

En de scheidsrechters met hun wedstrijd? Het is ons allen bekend dat mensen, dus ook scheidsrechters, hun dag niet hebben. Hopelijk gaan hun volgende wedstrijden beter.

Kees

Na een goede thuiswedstrijd vorig weekend ging de A-selectie vol goede moed met drie auto’s op weg naar het kassengebied van Naaldwijk. Wel met gemengde gevoelens want Westlandia is een goede bekende van ons. Immers, al twee maal trof onze A-jeugd het team van Westlandia in de finale van de NK-veldhandbal: een leuke vereniging en een goed team. De wedstrijd kenmerkte zich net als de NK-finales wederom sportief en nu met een goede arbitraire leiding. Westlandia was dit keer een klein maatje te groot; een team met het overgrote deel 18-jarigen (naar verluid moet volgend jaar op twee speelsters na de hele selectie doorstromen naar de senioren). Ons team kende helaas in de 1^e tien minuten een slechte fase en liep al snel een achterstand op. Echter wist ons team zich te herpakken en kwam in de tweede helft zelfs nog langzij (20-20). Toch trok Westlandia dit keer terecht aan het laatste eind. Positief is vooral dat, net als vorige week, ons team in de tweede helft wist door te zetten (13-13) en eigenlijk wederom geen slechte fase kende. Laten we hopen dat deze vooruitgang zich doorzet.

Koos

(datum?) zijn we om 3 uur vertrokken vanaf VZV naar Wijhe. Hierbij werden de auto’s gesponsord door Triflor, ABC hekwerk en autobedrijf Koopman. Het waren twee kleine uurtjes rijden, maar zeker de moeite waard voor zo een leuk toernooi! Toen we aankwamen begonnen we lekker met door Ivon meegenomen broodjes en wat drinken. Daarna moesten we beginnen met de wedstrijden. Na goed te hebben ingelopen was onze eerste wedstrijd tegen Wijhe zelf, dit wonnen we dik met 5-14. Na niet lang te hoeven wachten hebben we moeten spelen tegen Loreal, ook deze wedstrijd wonnen we dik met 22-10. Dit kwam onder andere doordat we een snel, goed lopend spel hadden, een goede felle verdediging, en natuurlijk door onze topkeepers! Hiermee kwam meteen ook de eerste dag ten einde, een goed begin dus. S’avonds hebben we ons niet vermaakt met de activiteiten die Wijhe zelf georganiseerd had, maar door ons zelf meegenomen spullen. Onder andere hadden we keezen en ook hadden we veel chips en drinken, klaargemaakt door Maaike, de moeder van Femke. Het was erg gezellig en zijn pas laat gaan slapen. De volgende dag werden we om ongeveer half 8 al gewekt, na een heel erg lekker ontbijt moesten we een wedstrijd tegen DSVD, we waren hierbij nog niet helemaal wakker en hadden 10-10 gespeeld. =P Na deze teleurstelling kwamen we goed terug in een gewonnen wedstrijd waarvan we de tegenstander niet meer weten hahah. We hadden alles gewonnen en één gelijk gespeeld, dus dat was een finale. Deze speelden we tegen SEW. Na goed te hebben gevochten hebben we toch met maar 4 puntjes verschil 19-15 van ze verloren! Jane heeft helaas niet de hele tijd kunnen meespelen want die had last van haar kuiten, ook had Carina last van haar knie, maar die heeft toch doorgezet. Maar het was zeker een geslaagd weekend. Foto’s zijn te zien op www.tijdover.nl

Vanmorgen opgestaan en mij eerst gekweten van de belofte aan Rob Singer om een verslag van de wedstrijd van onze dames 1 te schrijven. Tot in Japan werd, blijkens het gastenboek, smachtend uitgekeken naar dit verslag. Maar ook “amateur” verslaggevers hebben op zaterdagvond wel eens andere zaken aan hun hoofd dan direct achter het toetsenbord te kruipen. Vandaar dat om 20.20 uur, 01.22 Nederlandse tijd Japanse tijd er nog geen verslag was te ontwaren op onze veel geprezen website. Maar wat in een goed vat zit verzuurd niet zal hopelijk ook in Japan een bekend spreekwoord zijn. Dus om 09.35 uur, GMT + 1, het verslag naar webmaster gestuurd die het later die ochtend heeft geplaatst. En hoe belangrijk het ook is om als team de winnende goal te maken, dan blijft het altijd een teamprestatie en is het individu, de doelpuntenmaker in kwestie, niet belangrijk naar mijn mening. Veel belangrijker is volgens mij de wijze waarop de mogelijkheid om te scoren  stand komt, wordt tijdig gezien welke speelster in de beste positie staat om het net van de tegenstander te laten bollen.

Maar genoeg hierover, dit verslag moet namelijk gaan over de wedstrijd van onze A1. Ook voor mijn meiden en mezelf is de tijd aangebroken dat we dit seizoen eindelijk voor het echie zijn gaan spelen. Dat we geen makkelijk seizoen zouden krijgen stond ruimschoots vast. Want met het ontstaan van de topklasse voor zowel de A1 als de B1 wisten we vooraf dat we slechts topwedstrijden zouden gaan spelen. Dus simpelweg moeten voor iedere wedstrijd de mouwen omhoog en zal ieder moment van verslapping tijdens de wedstrijd direct leiden tot een draai om de oren.

De tegenstander van vanmiddag was Fortissimo. Nu hebben ze daar in Cothen een probleem met hun dames 1, spelend in de eredivisie, moeten oplossen. Veel dames 1 speelsters van het vorige seizoen zijn namelijk opgestapt en dit team moest daarom o.a. worden aangevuld vanuit de A1. En dat die meiden een beetje kunnen ballen hebben we het afgelopen zaalseizoen kunnen merken. De vraag was echter of deze dames 1/A1 speelsters ook tegen ons zouden worden ingezet. In de 2^e helft kregen we het antwoord op een ongezouten manier. Want in de 1^e helft waren wij met goed en snel spel nog de bovenliggende partij. Vrij geruisloos bouwde de TGVZV aan een voorsprong. Van 1-0 tot 5-4 verliep de score om en om. Daarna werd de voorsprong uitgebouwd van 9-4 naar 12-7 bij het rustsignaal. Geen vuiltje aan lucht was de gedachte bij mij en volgens mij ook bij het aanwezige VZV publiek.

Maar wat na een 8 tal minuten in de 2^e helft in beide teams was geslopen was verbazingwekkend om te zien. Tot 17-11 waren wij nog steeds het team dat het spel bepaalde. Alsof er vervolgens bij mijn meiden en bij Fortissimo een knop omging veranderde het beeld van de wedstrijd als bij toverslag. Wij kregen de bal niet meer rond, leden regelmatig slordig balverlies en de tegenstander maakte hiervan optimaal gebruik. Waar in de 1^e helft de verdediging nog als een huis stond, trad ook hier het verval op. De aanvallen van Fortissimo werden met steeds meer snelheid en druk uitgevoerd en wij waren te vaak net een stapje te laat. Onze kersverse keepster wist nog regelmatig de tegenstander teleur te stellen maar onze aanvallen leverden in dit 2^e bedrijf slechts 6 goals op. En dan te weten dat Fortissimo van 17-11 ongestraft 14 keer op rij kon scoren en daarmee beslissend op 17-25 kwam. Dat wij het slotakkoord mochten verzorgen en is slechts voor de statistieken. Bij 18-25 kwam daarmee een einde aan een wedstrijd met 2 gezichten.

Nu is ons dat vorig seizoen tegen DSS ook een keer overkomen en hoeft dus niet direct iets te betekenen. Maar dat het een wake up call is voor mij en mijn speelsters mag duidelijk zijn.

Kees

Na een dag hard zwoegen snel met de auto naar ’t Veld  waar om 18.00 uur de wedstrijd van de B1 zou beginnen. Ik was er om 17.45 uur en bracht eerst nog even de door Britt gemaakte taarten naar de kantine.  Conny zette direct het mes erin en sneed alvast keurige punten. Onderwijl verkocht ik nog even kinderpostzegels aan Leny, dit had ze namelijk met Daan afgesproken. Dus om 17.55 uur liepen we naar het handbalveld. Daar aangekomen was de wedstrijd al in volle gang. De scheidsrechter had haast, bleek later. De meiden van VZV en ZAP zijn geen onbekenden van elkaar. Ze spelen al jaren tegen elkaar en kennen elkaar bovendien van school, selectietrainingen etc. Maar vandaag waren ze tegenstanders. Maar wel tegenstanders met respect voor elkaar. De verdediging van de teams zat stevig dichtgetimmerd. En dus was het moeilijk om te scoren. VZV ging met een 9-5 ruststand naar de limonade.  Nu lijkt het net of VZV veel beter was maar het had ook net zo goed 9-5 in het voordeel van ZAP kunnen zijn. Na enkele minuten ging de scheidsrechter de teams uit de kleedkamer halen, de tweede helft moest beginnen. Na rust was het vertoonde spel al niet veel beter. Veel onnodig balverlies aan beide kanten zorgde ervoor dat het een rommelige wedstrijd was om te zien hoewel we af en toe toch een doelpunt zagen door goed samenwerken. VZV bleek na rust toch de betere ploeg, gaf gas en bouwde een voorsprong  op hoewel ZAP op een gegeven moment toch nog akelig dichtbij kwam. De eindstand was dan ook 17-12 voor de meiden van VZV. Zonder iemand tekort te doen vermeld ik toch even dat Carina beresterk stond te keepen. Na afloop gingen we gezellig met z’n allen taart eten.  Volgende keer hebben we weer taart want bij een overwinning van onze meiden zou Maaike taarten bakken. Maaike, veel succes in de keuken. Inmiddels was de scheidsrechter al naar huis want wat bleek ……………………..hij had een etentje bij zijn schoonmoeder en hij moest om 20.00 uur in Zaandam zijn. En bij je schoonmoeder moet je natuurlijk wel op tijd zijn!

Omdat we van vrijdag op zaterdag op toernooi waren naar Wijhe was onze competitiewedstrijd verplaatst naar maandag. We moesten uit tegen valken dus gingen we op naar Venhuizen. Gelukkig was het droog maar helaas was het veld wel nog nat. Valken was erg fel. We begonnen niet zo goed en stonden meteen achter met 4-0. Maar voor de rust wisten we toch nog goed terug te komen tot 4-5 in het voordeel van valken.  Na de rust ging het gelijk op. Maar uiteindelijk wisten we toch op voor te komen. Uiteindelijk wonnen we de wedstrijd met 8-10.  Het was een moeizame wedstrijd. Er werd soms erg slordig gespeeld. Maar er waren ook mooie doelpunten waardoor we deze wedstrijd toch hebben kunnen winnen.  We hebben een gezellig en leuk team waar we hopelijk nog veel mee gaan bereiken dit jaar.

Dankbaar naar succes!!

Voor het 2^e opeenvolgende jaar  gingen we het afgelopen weekend deelnemen aan het Keukenland Wijhe toernooi. In de voorafgaande week werd langzaam maar zeker duidelijk dat een kans op deelname aan dit toernooi door onze nieuwe keepster, Sharon,  steeds kleiner werd door een knie blessure. Toen ook Serena Kolkman, als mogelijke stand in,  tijdens de donderdag training door haar enkel ging begon de lucht steeds meer te betrekken. Op vrijdagmiddag de noodklok daarom alvast maar geluid met een sms naar Hans Eilers en Amber Zomerdijk om Amber met de A1 mee te laten gaan i.p.v. met dames 1 naar Soest. Vrijdagavond via Aad het definitieve besluit te horen gekregen dat Sharon niet mocht spelen en kort er na via Hans het bericht dat Amber wel voor de zondag beschikbaar was maar niet op zaterdag wegens privé omstandigheden. Bij de fam. Zomerdijk kwam namelijk familie vanuit Down Under die al 5 jaar niet waren gezien en dat het voor Amber toch ook heel belangrijk was om hierbij aanwezig te zijn. Uiteraard zeer begrijpelijk allemaal. Voor de A1 echter een groot probleem want waar haal je dan nog een keepster vandaan. Diverse telefoontjes gepleegd zonder het gewenste resultaat en bijna besloten om de toernooileiding te informeren dat VZV A1 niet zou komen. Echter via het netwerk van Koos werden we toch nog op de valreep gered. Loreal was namelijk snel bereid gevonden om hun B1 keepsters, Eline en Sanne, aan ons uit te lenen. U kunt zich voorstellen dat wij met deze geboden hulp uiterst blij en dankbaar waren en toch op zaterdag naar Wijhe konden afreizen.

De ervaring heeft mij geleerd dat het vertrekken op de vooraf afgesproken tijd bij VZV bijna onmogelijk is. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik was er vanuit gegaan dat onze B1 de finale zou gaan halen. Het vertrek stond daarom gepland op 13.00 uur zodat we de B1 nog in hun finale konden aanmoedigen. Het werd echter 13.15 uur alvorens we bij De Kogge wegreden en bij aankomst zou de wedstrijd al zijn begonnen. Ware het niet dat door een heel vervelende blessure van een SEW speelster het toernooi was uitgelopen. De bewuste pechvogel moest door ambulance broeders van het veld worden gehaald en naar een ziekenhuis worden gebracht. Ieder nadeel heeft zijn voordeel zou het alwetende orakel uit vroeger betondorp A’dam maar tegenwoordig wonend in Spanje zeggen. We hebben daarom het grootste deel van deze finale nog mogen zien waarin SEW uiteindelijk als terechte winnaar naar voren kwam. Jammer maar helaas voor onze B1 kanjers want ze hebben gevochten tot aan het laatste fluitsignaal.

Ons eigen A1 toernooi.

Door de organisatie werden we bij aankomst met open armen ontvangen omdat we niet hadden afgezegd en daarmee hadden voorkomen dat het toernooischema voor de 2^e maal moest worden aangepast. Op vrijdagavond had namelijk de E&O B1 delegatie laten weten dat hun A1 niet zou komen. Hierdoor had de toernooileiding zich genoodzaakt gezien om het schema met 2 poules te wijzigen in een halve competitie. Alle deelnemers zouden elkaar daarom 1 keer treffen en het team met de meeste winstpunten werd automatisch toernooi winnaar. Zou het vooraf aan mij zijn gevraagd, ik zou mijn euries op SEW en DSS gezet hebben. Het zou anders verlopen en gelukkig was er geen bookmaker die mijn euries kwam opeisen.

1^e wedstrijd tegen Wijhe.

Het is mij al langer duidelijk dat aan de andere kant van het IJsselmeer het spelletje harder wordt gespeeld dan bij ons en dat er eveneens minder tegen wordt opgetreden. Hierover zeuren heeft geen zin, ermee dealen des te meer en verder gewoon je eigen spel spelen. Al snel was duidelijk dat mijn meiden, met prima aanvulling van de 2 Loreal keepsters Eline en Sanne, de beteren waren en wegliepen van de organiserende vereniging. Zelfs forse overtredingen met blessures als resultaat mochten mijn meiden niet afstoppen. De 1^e wedstrijd werd dan ook omgezet in 25-16 winst.

DSS.

Een week eerder in Amsterdam werden we door DSS nog geknipt en geschoren en dropen we af na een 40-20 afstraffing. “Hoe zou het vandaag gaan?” was de vraag die mij toch behoorlijk bezighield. Weliswaar duurde de wedstrijd van vandaag 20 minuten korter dan die van een week eerder, 40 tegen 60 minuten, maar waren we vorige week zondag kansloos, afgelopen zaterdag waren we dat zeker niet. Want ook al was DSS vanaf het begin de bovenliggende partij, onze meiden knokten voor wat ze waard waren en deden dat vooral samen met en voor elkaar. Na Amsterdam hebben we op dinsdagavond elkaar eens flink diep in de ogen gekeken en uitgesproken dat we er met z’n allen een goed seizoen van willen maken. Ook al verloren we deze pot met 20-18 van DSS, over de inzet van mijn speelsters viel niet te klagen en ziet de toekomst er weer heel wat rooskleuriger uit. Opnieuwe werd ons doel weer met verve verdedigd door Eline en Sanne.

Loreal.

De wedstrijd die we eigenlijk niet behoefden te verliezen. De reden hiervoor was eigenlijk simpel, mijn meiden waren er nog niet klaar voor. Bij het eerste fluitsignaal nog met elkaar staan te giebelen betekent simpel dat de concentratie op de wedstrijd er niet is, of, zoals het in modernismen wordt uitgedrukt, de focus ontbrak. Binnen de kortste keren keken we tegen een 4-0 achterstand aan en dat betekent weer dat we de gehele wedstrijd achter de tegenstander en de feiten aanliepen. Uiteindelijk sloten we af met een achterstand van 2 doelpunten, opnieuw met de eindstand van 20-18 op het scorebord.

De dj.

Na de laatste wedstrijd eerst snel douchen, vervolgens de smakelijke warme hap in de vorm van macaroni met gehaktballetjes, nog even de luchtbedden opgeblazen en de slaapzakken uitgespreid toen het tijd was om naar de kantine te gaan om nog even lekker uit de bol te gaan. De organisatie had een dj ingehuurd die van wanten wist en er voor zorgde dat vooral onze meiden van en die van DSS even lekker uit hun dak konden gaan. Van op een afstandje keek het organisatie comité met een glimlach toe en zagen dat het goed was. Om 00.30 uur ging de muziek uit, was het feest over en kroop iedereen voldaan in haar/zijn slaapzak om vervolgens met frisse tegenzin om 07.00 uur er weer uit te kruipen omdat de coach de stoppen uit de luchtbedden haalde.

Internos.

Na het rijk voorziene ontbijt was er nog even tijd om buiten te gaan lounchen in de lounche meubels van de toernooi sponsor. Ondertussen arriveerde ook de meer dan welkome versterking van Amber “topkeeper” Zomerdijk en Lotte “razende hoek” Houtenbos. Natuurlijk werden zij keurig op tijd afgeleverd door vader Rene die, wat mij betreft, plezierige verrassing ook Mariët bleek te hebben meegebracht. De warming up voor de 2^e toernooidag kon beginnen met de opening tegen het Brabantse Internos uit Etten-Leur. Onze meiden hadden er duidelijk zin in want van meet af aan werden de Brabantsen onder druk gezet. Uiteindelijk bracht het ons een 25-18 overwinning en was het wachten op de klok van 11.30 uur, aanvangtijd voor de clash tussen de ene en andere zijde van de A.C. de Graafweg. Een clash waarbij we nog door 2 extra supporters zouden worden gesteund omdat de ouders, Tonny en Koos, van Lara toch in buurt waren en al voldoende in de omgeving hadden gefietst. Klasse.

SEW.

Voor aanvang werd mij door Rudy te Braak, toernooi organisator, en Edwin Rozeman, voorzitter Wijhe ’95, gevraagd of ik mijn speelsters nog ging motiveren. Ik heb hen slechts lachend aangekeken. Al direct vanaf het begin signaal was duidelijk hoe het met de motivatie zat. Want ook al is het tegen mijn gewoonte zonder de andere kanjers tekort te doen, moet ik nu toch echt de absolute uitblinker noemen. Maud scoorde de eerste 6 doelpunten op rij, werkte zich samen met alle anderen een slag in het rond zonder tot 10-0 een doelpunt tegen te krijgen. Van mijn kant een diepe buiging waard voor mijn meiden. Dat de eindstand uiteindelijk nog enigszins dragelijk was voor SEW doet aan de 23-18 winst niets af. Voor Koos, ondergetekende, Mariët en Rene was het echt genieten. Vooral met de afstraffing van een week eerder nog ingedachte.

DSVD.

Direct aansluitend aan het krachten vretende duel met Onze Nibbikse conculega’s moesten we alweer aantreden tegen DSVD. De speelsters die tegen SEW langdurig op de bank hadden gezeten mochten vanaf het beginsignaal onze kleuren verdedigen. Dat zoiets niet gemakkelijk is na de voorafgaande vreugde mag niemand verbazen. De meiden streden voor wat ze waard waren maar kregen geen grip op m.n. de linkeropbouwer uit Deurningen. Het leek een herhaling te worden van de wedstrijd tegen Loreal. Pas in de 2^e helft wisten de meiden de tegenstander onder druk te zetten en doelpunt voor doelpunt de achterstand te verkleinen. Ook van een 3-2-1 verdediging terug naar 6-0 had hierin een belangrijk aandeel in. Afstandschoten zijn namelijk aan onze keepster niet besteed en de ruimtes om achter onze verdediging in te starten was verdwenen. Met 18-17 werden uiteindelijk ook de Twentsen aan onze zegekar gebonden en was voor ons de 3^e plaats in het toernooi veilig gesteld.

Na snel douchen, de prijsuitreiking, het bedanken van de toernooi organisatie voor het uiterst plezierige sportieve weekend en een “tot volgend jaar” allemaal weer in de auto’s gestapt en met een zeer tevreden gevoel huiswaarts gekeerd.

Kees

De weersverwachtingen werd de hele week in de gaten gehouden en we hebben beide smaken mee mogen maken. Water en kou + zon en warmte, allemaal binnen 48 uur. Tijdens het NK Veldhandbal hadden we een grote 8x4 meter tent mee, de organisatie weerhield ons echter van het opzetten. Gezien het feit dat de kleine 3x3 partytent tijdens de voorronde beachhandbal proppie-proppie vol zat met dames 1 en A1, was een grotere gewenst. Initieel zou een 4x4 tent meegenomen worden, bij het ophalen bleek echter een 8x4 ook weer beschikbaar te zijn. Met het weer in het achterhoofd en de heren die ook d.m.v. een wildcard mee mochten strijden, was de keuze niet moeilijk.

Om 12.00 uur aangekomen was het een druilerig gezicht. We dachten wat eerder aan te komen om een goed plekje voor de tent te bemachtigen….we waren zo’n beetje de eerste die er überhaupt waren. De volgepakte bolderkar werd dus in de luwte van het strandpaviljoen gezet en voor we het wisten waren Koos, Yvonne, Rene Colle en de familie Zomerdijk druk aan het bouwen.

Borhave, HVC (Barger-Compascuum) en AAC 1899  (Arnhem) streden in onze poule mee. Drie wedstrijden op zaterdag en de “return-wedstrijden” op zondag zouden bepalen wie er door gaan in de kruisfinales op zondag.

Om 13.30 begon de strijd tegen Borhave. De Drentse meiden spelen in de reguliere competitie in een seniorenpoule omdat de tegenstand binnen de A-junioren in hun regio minimaal is. Dit was duidelijk in het spelbeeld te merken. Forse meiden die een potje trekken en duwen niet schuwde en gewoon goed konden ballen. Onze meiden zaten wellicht nog even na te genieten van hun fantastische seizoen, de eerste helft ging  naar de meiden uit Drenthe. In de rust even de koppen bij elkaar en neuzen dezelfde richting op, we moesten aan de bak. De tweede helft werd dan ook knap binnengehaald en 1-1 was de uitgangspositie van de dag.

De heren waren inmiddels ook aangekomen en de tent kwam qua omvang goed van pas. Na de wedstrijd was het toch even rondvragen van wie een stapel tassen en kleren waren. Gezien het feit dat het geen spullen van ons waren hebben we het even een meter naar buiten verplaatst, we zijn tenslotte geen opslagplaats. Na een half uurtje kwam een verbaasd team zich melden dat we toch wel heel asociaal waren door hun spullen onder de tent weg te halen…..van wie was de tent ook al weer? Oh…de organisatie had gezegd dat ze een tent hadden neergezet, we dachten dat….jaja, had zelf maar een tent meegenomen….ach ja, kan gebeuren.

Om 15.00 uur barste de strijd los tegen H.V.C. uit het tegen Duitsland gelegen Barger-Compascuum. Evenals Borhave speelde ze een 1-3 opstelling…een “cirkelspeelster” op de lijn en drie aanvallers. Na wederom de eerste helft te hebben verloren kwam het besef dat we onze opstelling aan moesten passen een de tegenstander. In de tweede helft was het even wennen aan de nieuwe posities. Af en toe wat verwarring wie waar stond in de aanval maar uiteindelijk konden we de 2^e helft veilig stellen door 12-2 te winnen.

AAC 1899 uit Arnhem, enkele meiden hebben we wellicht ook gezien tijdens de Arnhem-cup, waarbij de dames 1, 2 en meiden A1 van VZV hebben laten zien hoe je een toernooi kunt domineren…, was de laatste tegenstander van de dag.  Deze meiden waren echter een maatje te klein voor de TGVZV en met 12-3 en 13-4 werden ze even de oren gewassen.

Een druilerige en natte speeldag was voorbij en we konden ons opmaken voor een warme zondag. De partytent kon gelukkig blijven staan want de eigen tenten van de organisatie en doelen bleven ’s nachts gewoon staan en er liep beveiliging. Zondag was het weer vroeg op en om 09.00 uur was het weer de strandgang op. Tevens hadden we een speelster extra want Lisanne moest zaterdag missen door haar werk.

Vol goede moed begonnen we aan de tweede competitieronde. In dezelfde volgorde als gisteren werkten we het programma af. Borhave was dus de eerste tegenstander en de eerste helft ging wederom naar het Oosten van het land. Ondanks de winst van haar ploeg wist de coach de prestaties van de scheidsrechters niet echt te waarderen. Zij lieten blijken dat het een wederzijds gevoel was want ze mocht met rood even afkoelen aan de rand van het water. Helaas was haar ploeg daardoor niet van de wijs gebracht. Borhave wist ook de tweede helft binnen te halen.

Het verlies hield in dat we de twee volgende wedstrijden moesten winnen om tenminste tweede in de poule te worden. Dit gaf recht op een plaats in de kruisfinale en dus minimaal een 4^e plaats. In de loop van de ochtend liep er ook nog een “Duitser” rond onze partytent, hij had echter een Heerhugowaards accent. Met een fout visserspetje op en veel te witte bene volgde hij de meiden op de voet. Voor degene die de foto in de krant heeft zien staan weten wellicht wie dat was. Waarschijnlijk staat hij ook wel ergens langs de kant op de beachhandbalfoto’s… De catering was weer goed verzorgd. Potten met koffie, bakken met fruit, liters water en anders zoetige drankjes hadden hun weg naar het strand gevonden. De VZV’ers en aanhang weten goed voor zichzelf te zorgen. De meiden en jongens volgden elkaars wedstrijden en de saamhorigheid en gezelligheid groeide gestaag.

H.V.C. was de volgende tegenstander en met het gelijke spel in het achterhoofd moest er dus even gefocust worden. Inmiddels was het keepershirt van Dymphie over gegaan naar Lotte en het doel werd goed gevonden. Was het gisteren een moeilijke wedstrijd die gelijk eindigde, nu kwam de TGVZV weer eens op gang en werden de meiden uit Barger-Compscuum met grote verliezen teruggeslagen. Met een klinkende 11-4 en 12-5 overwinning was het einddoel in zicht. Ook de laatste wedstrijd tegen AAC 1899 was er één die geen tegenstand bood. Met grote cijfers werden de dames als kansloze 4^e in de poule terug naar Arnhem gestuurd.

De tweede plaats in de poule hield in dat de winnaar van de andere poule de tegenstander zou vormen in de eerste kruisfinale. Rara, welke ploeg zou dat zijn….jawel, SEW. De meiden uit Nibbixwoud lieten er in hun poule duidelijk zien wie de sterkste was. Met maar 1 verloren helft in twee dagen waren zij de terechte winnaar. Door een nog onduidelijke reden was de tweede plaats toegewezen aan de verkeerde tegenstander. DSS zou eigenlijk tweede moeten zijn, Sonderen was het echter die om 15.00 uur de eerste kruisfinale speelden tegen onze nummer 1; Borhave. Na één helft kwamen ze er echter achter dat niet Sonderen maar DSS de rechtmatige 2^e was in de poule. Verwarring ten top en mede door dit akkefietje liep het toernooi maar liefst 2 uur uit. Scheidsrechters werden niet goed of ongelukkig ingedeeld waardoor ze lange tijd achter elkaar geen mogelijkheid kregen om ook maar even te drinken. Mede doordat enkele de brui eraan hadden gegeven was de chaos compleet.

Uiteindelijk mochten we aan de bak om 17.00 uur. De eerste helft ging gelijk op. De oorsprong ging van SEW naar VZV en weer terug. Toch hadden de meiden van SEW het spelletje beter door. Snelle kaatsballen tussen twee speelsters was een lastig wapen. Daarnaast waren we toch iets te gehaast en daardoor verspeelde we de bal en eindigde de 1^e helft in een gelijk spel. Omdat de regels voorschrijven dat er een winnaar uit de bus moet komen werd er doorgespeeld tot de golden goal. Wederom was het SEW die na rust overzicht behield en door een onderschepping de winst binnenhaalt. Blijkbaar knakte er op dat moment iets bij de meiden waar we niet bovenop kwamen. De tweede helft werd kansloos verloren en de focus moest op de tweede kruisfinale worden gelegd.

Daar kwamen we een oude bekend tegen. Borhave had de wedstrijd tegen DSS verloren en daardoor konden we onze krachten voor de derde keer meten. Hoewel ze een extra helft tegen de verkeerde tegenstander hadden gespeeld was het toch Borhave die de eerste helft binnen wist te halen. De tweede helft waren de VZV’ers weer bij de les en was de overwinning voor ’t Veld. Hierdoor moest middels een Shoot-out bepaald worden wie zich 3^e op het NK mocht noemen. Amber op doel en wij mochten het spits afbijten. Achtereenvolgens Maud, Lisa en Lotte lieten het net bollen achter de keepster. Ook de meiden van Borhave wisten foutloos Amber te verschalken. Merel was aan de beurt. Amber gooit aan, Merel schiet, doelpunt, fluitsignaal…..maar wel één met een andere betekenis. Op het moment dat er gegooid werd vloog er een bal door het veld van de wedstrijd SEW-DSS. Hierdoor werd conform het wedstrijdreglement het spel stilgelegd en krijgt het team een strafschop….”Wat zegt u?” zei de coach van Borhave? “Dat meent u toch niet?” Wij kregen dus een kans om twee punten te scoren (doordat het een strafworp was). Ook wij konden het eerst niet geloven. Merel bleef echter koelbloedig en maakte er 6-4 van.

Nu moest Borhave dus wel een kunstje doen om met twee punten op gelijke hoogte te komen. De pirouette was de keuze en Amber was helaas niet in staat om de bal tegen te houden. Nu was het dus aan Lisanne om de stand tenminste gelijk te trekken en met enig risico proberen twee punten te maken. Er werd besloten geen risico te nemen en voor zeker te gaan. Amber gooit aan, Lisanne ziet dat de keepster uitgekomen was en wil met een lobje scoren. Zie hier de overeenkomst tussen een graspolletje en een heuveltje zand.

In 1987 was het de ervaren en alom geroemde keeper Hans van Breukelen die de bal wilde laten stuiten voor een uittrap. Een polletje gras zorgde er echter voor dat hij de bal weer onreglementair moest oprapen.  De wedstrijd eindigde gelijk maar de competitie werd uiteindelijk toch gewonnen.

Wij hebben onze eigen Lisanne-SPEEDY-Kolken. Ervaren en alom geroemd binnen VZV en een plezier om naar te kijken. Ook tijdens het NK wist ze met menig pirouette te verzilveren met twee punten. Dit keer dacht ze de keepster met een lobje te verschalken. De bal stuiterde richting doel, de handen gingen al omhoog, totdat een heuveltje zand de bal net voor de lijn tegenhield.

De 4^e plaats was daardoor de klassering van het NK beachhandbal 2011. Jammer dat we de kers niet hebben kunnen plaatsen op de taart met slagroom. Na afloop van onze wedstrijd zagen we dat DSS de overwinning zeker kon stellen tegen SEW….ach ja. Wie weet wat erin had gezeten als wij tegen DSS hadden mogen strijden, we zullen het niet weten, volgend jaar maar weer.

Na afloop hebben de meiden mogen genieten van de gastvrijheid van Geert en Tineke. Lekker in de jacuzzi en BBQ’en in Oude Niedorp waren voor mij toch nog de uiteindelijke kers. Meiden, bedankt voor dit geweldige seizoen, ik heb van jullie genoten.

Gastcoach Rene

.....

‘Je kunt in handbal niet op een gelijkspel spelen. In voetbal wel, maar in handbal is het een onmogelijkheid.’ Kees Sneek, coach van de A1 junioren van VZV, sprak de woorden na het gelijkspel dat hem en zijn meiden zaterdag in Wervershoof de Nederlandse titel veldhandbal bracht.

Het werd op een opgedroogd asfaltveld 18-18 tegen Westlandia uit Naaldwijk, dezelfde ploeg die een jaar eerder in Waarland ook al in de finale van het NK veldhandbal stond. Ook toen was de tegenstander VZV en ook toen werd het gelijk (14-14). De titel van 2010 was in de botsing West-Friesland versus Westland toen ook al voor VZV.

Het kwam allemaal door het positievere doelsaldo van VZV. In 2010, in Waarland, hadden ‘de witrode duivels’ de eerste twee duels een beter doelsaldo en wisten ze voor de finale dat bij een gelijkspel de titel aan hen zou toevallen. Zaterdag was dezelfde situatie ontstaan. Na twee duels (tegen PSV 17-4 en Voorwaarts 21-8) stond VZV op plus 26, Westlandia op plus 23.

Het zou toch niet, werd er in de pauze al in de kantine gezegd. Het zou dus wel, zo bleek maar weer eens.

Dus hoezo kun je niet op een remise aansturen in handbal, zou de tegenvraag aan Kees Sneek moeten luiden. Zijn eigen team doet het twee keer op die manier. Maar Kees zag zaterdagavond, met een stevige hap Chinees en een flesje Amstel voor de neus, nog steeds de onmogelijkheid van zo’n tactiek. Daar spreekt veel handbalervaring uit.

Laten we het zo zeggen dat we nu de ervaring hebben dat een gelijkspel in een finale haalbaar is, te realiseren valt en onderdeel van het strijdplan kan vormen. In Waarland kwam VZV van drie doelpunten achter, twee minuten voor tijd, terug naar een gelijkspel in de slotseconden. Het was de ultieme eindsprint, wieltjes gelijktijdig over de streep gedrukt.

In Wervershoof beheerde VZV, na een weergaloos spannende en onvoorspelbare finale, een voorsprong van twee treffers die 1 minuut en 45 seconden voor het eind was verdampt (18-18), maar daarna uit alle macht werd verdedigd om dat gelijkspel vast te houden. Gelijk was immers winnen, dat wisten de meiden deze keer. Vorig jaar waren sommigen in de finale zich niet eens bewust van die mogelijkheid. Die dachten aan een verlenging.

Bij VZV kwam in de laatste twee minuten Femke Sneek voor Dymphie Keesom in het veld. Het was een catenacciokeuze. Coach Kees Sneek koos toen voor de grotere, sterkere verdedigster (Femke) en niet voor de betere aanvalster (Dymphie). Vijftien seconden voor het eind leek dat alsnog mis te gaan, toen Femke, in balbezit zijnde, plots vanuit het niets op doel schoot. Ze had iets van tijdspel horen schreeuwen en daar hoort een direct schot bij. Dat in alle zenuwen nauwelijks vaart had. Westlandia kon de bal overnemen, maar ze kwamen niet meer langs de uitblinkster van de dag, doeldame Amber Zomerdijk.

Zo werd het toch weer feest voor de veertien VZV-meiden. Iets dat bij de rust niet echt werd voorzien. Westlandia leidde met 11-8. Kees Sneek: ‘Westlandia was de betere ploeg in de eerste helft. Ze waren gedreven, gretig. Vorig jaar heb ik gezegd: het is al mooi dat we er bij zijn, geniet er maar van. Maar nu waren we de titelverdediger die het moest waarmaken. En iedereen wilde van ons winnen, al wist ik wel dat die eerste twee tegenstanders ons niet aankonden. Maar toch, Voorwaarts stond heel lang in de wedstrijd kort achter ons.’

Zoals een echte coach betaamt zag Kees Sneek de ommekeer in de tactische wijziging die hij kort voor de rust van de finale invoerde. Tot dan had VZV de offensieve verdediging 3-2-1 gevoerd, toen ging de ploeg over op het meer defensie 6-0 systeem. De gaten werden beter gedicht, Amber Zomerdijk zag in het tweede deel van de finale minder Westlandianen vlak voor de neus verschijnen en zij raakte ingeschoten.

Kees Sneek: ‘Het beslissende moment was voor mijn gevoel de strafworp die Amber stopt bij 13-14 achterstand, dus geen 13-15, en de break-out die direct daaruit voortkomt en die wordt afgerond door Lotte (Houtenbos, JV), 14-14. Dat gaf Westlandia echt een klap.’

De definitieve knock-out kwam er niet. Westlandia bleef het VZV moeilijk maken, maar de veerkracht van de Veldtemse ploeg was opmerkelijk. Menigeen zou na zo’n demonstratie als Westlandia in de eerste helft leverde, het hoofd in de schoot hebben gelegd.

Anderzijds, in die eerste helft missen Dorien Keesom, Linsey Perre en Lisanne Kolken drie vrije kansen. In rekensommetjes over handbal moet je er altijd rekening mee houden dat zoiets de tegenstander na rust gaat overkomen en dat jij de ballen er dan wel in knalt. Handbal is een onberekenbare sport, en dat is het, zou Dik Trom zeggen.

Met Kees Sneek en zijn meiden, de TGVZV genoemd wegens hun grote snelheid in de tegenstoot, kwam het in Wervershoof dan toch weer allemaal goed. Het was een zoete revanche voor de geleden schade in de zaalcompetitie. Alles was er daar op gericht om bij de toptwee te eindigen, zodat VZV A1 aan de NK zaalhandbal zou mogen deelnemen. Dat was een vurige wens. De tweede nederlaag tegen concurrent DSS, begin januari, verhinderde dat.

Er was gedoe over het verschuiven van de wedstrijd dat niet was toegestaan. Romy Deken en Nandy Kramer waren niet beschikbaar. Twee weken later werd er wel een wedstrijd van SEW en DSS verschoven. Daar volgde een tuchtzaak uit die VZV won, er zou een nieuwe wedstrijd komen, maar na de weigering van DSS werd dat weer anders. De uitspraak werd herzien, op juridisch drijfzand gebaseerd. Hoe dan ook, VZV kon in de zaal niet uitkomen bij het NK en moest van een afstandje toezien hoe Kiddy World SEW kampioen van Nederland bij de A-junioren werd. Uit revanchegevoelens versloeg VZV dit jaar, in vijf confrontaties, die landskampioen liefst vier keer.

Voor VZV was er weer de vrachtwagen van Leegwater om rondgereden te worden. Het blijft een machtig gevoel kampioen worden. In een maand tijd werd VZV A1 Noord-Hollands kampioen op het veld, Noord-Hollands bekerwinnaar, Noord-Holland beachkampioen en Nederlands kampioen veldhandbal. Zondag volgt zo mogelijk de apotheose met de nationale titel beach handbal, in Julianadorp.

De meiden van VZV zijn een ketting aan het rijgen, van glinsterende titels. Voor de geschiedenis zullen we hun prachtige namen nog eens in dit stuk schilderen: Amber Zomerdijk (gouden handen), Merel Colle (sluipvoeten), Lotte Houtenbos (TGV), Dymphie Keesom (lichtvoetig), Eva Broxterman (karaktervrouw), Maud Kruijer (grote stappen), Romy Deken (sluip door kruip door), Nandy Kramer (spray tan diva), Linsey Perre (bulldozer), Dorien Keesom (zere kont), Dina Pannekeet (jongste kracht), Femke Sneek (catenaccio), Lisanne Kolken (Speedy Gonzales) en Lisa Ruyter (Burgerbrug Vooruit).

De begeleiding: Kees Sneek, Mariët Keesom en Koos Pannekeet.

De uitslagen: VZV-PSV 17-4, VZV-Voorwaarts 21-8, VZV-Westlandia 18-18.

Treffers finale: Lotte Houtenbos 5, Maud Kruijer 2, Dorien Keesom 1, Dymphie Keesom 1, Romy Deken 3, Lisanne Kolken 1, Linsey Perre 3, Nandy Kramer 1, Femke Sneek 1.

John Volkers.

De gezichten stonden fris en gretig. Ik had al twee weken lang, gemiddeld drie keer per dag thuis moet aanhoren dat iemand toch wel erg veel zin had in beachhandbal….nu kon ze zich uitleven. Het eerste blikje dat vastgebonden kon worden aan onze bolder-“zege”-kar was KSV. Met 6-0 en 6-2 was het een lekkere opwarmer van de dag. De dames van KSV, die het niet bol konden werken in de klasse van de reguliere zaal- en buitencompetitie, konden geen vuist maken. De scheidsrechter gaf na de wedstrijd aan dat er eigenlijk maar 8 speelsters mee mogen doen per westrijd. Ik had ze allemaal opgesteld omdat KSV ook met 4 veldspeelsters langs de kant zat. Door de vingers gezien door de scheids en op naar de volgende wedstrijd.

Het volgende blikje was bolder-“zege”-kar was Con Zelo. De meiden uit het buurtdorp Waarland waren natuurlijk gebrand op een knappe wedstrijd want dat waren ze aan hun stand, die gepaard gaat met een veldkampioenschap, verplicht. Helaas voor de Waarlandse meiden was de TGVZV inmiddels opgewarmd en liepen we van het speelveld met een 13-2 en 10-0 overwinning. Vóór de wedstrijd was het nog even schrikken. We moesten vlak op het laatste moment beslissen wie er die wedstrijd niet ging spelen. Na een getal onder de 10 schrok Lisa even omdat ze dacht niet mee te mogen doen in de finale. Groot was dan ook de opluchting toen ze zich realiseerde dat het om de aankomende wedstrijd ging. Sorry Lisa, ik zal je niet meer zo laten schrikken.

We moesten na afloop van de wedstrijd natuurlijk wel even beslissen wie uiteindelijk de halve, maar belangrijker, de finale zou moeten missen. Na Top(b)-overleg met medecoach Eva waren we er uit. Er moest nog 5x gespeeld worden en er waren 6 speelsters die middels lootje trekken onderling moesten bepalen wie welke wedstrijd zou gaan missen. Merel had geluk en trok het blanco lot. Zij mocht dus alles spelen. Lotte was de “gelukkige” die de finale trok. Dina toonde zich een ware teamspeelster door aan te geven dat ze heel graag tegen Hollandia T wilde spelen, ze had dat lootje getrokken. Ze wilde dus wel ruilen met Lotte: CHAPEAU Dina!!!

Hollandia T werd het derde blikje aan de kar. De Trukendoos ging steeds meer open en Lisanne begon met de bekende pirouettes. Na een klinkende 13-3 en 8-2 overwinning groeide het zelfvertrouwen. In de tussentijd keek iedereen regelmatig op zijn mobiel. Wel of geen bereik om te kijken op buienradar…we hielden het niet droog. Na de middag begon het te spetteren en opeens hadden we een hoop vrienden en vriendinnen. Als het Guiness Book of Records aanwezig was dan hadden we acuut op kunnen gaan voor het wereldrecord “handbalsters onder een party-tent”. Lekker uit de wind en vele malen droger. Het was goed toeven maar wel even inschikken.

Het vierde blikje werd er 1 met een deukje. Tonegido was van plan hun huid duur te verkopen. De eerste helft werd 6-1. De 2^e helft bleef echter gelijk op gaan en in de laatste minuut was het 3-4. Dymphie dacht: dat gaat niet gebeuren. In de laatste 30 seconden bracht onze speelster/keepster de stand middels een 2-punter op 5-4. De 100% score werd vastgehouden. Als laatste in de poule-wedstrijden was het ZAP dat aan de beurt was. Ook in de competitie een bekende tegenstander die toch niet te onderschatten is. De meiden deden hun plicht en het 5^e blikje werd vastgebonden aan de bolderkar. Hiermee was de 1^e plaats in de poule veilig gesteld en konden we dus even rusten. Het weer knapte inmiddels weer op en  het was wachten op het bekendstellen van de tegenstander in de kruisfinale. We wisten al door de poule-indeling dat we SEW niet eerder tegen konden komen dat de finale. Uiteindelijk was het Hugo Girls die uit de hoge hoed kwam zetten.

Inmiddels zonder regenkleding konden de meiden beginnen aan de wedstrijd die de laatste hobbel zou vormen voordat de strijd met de eeuwige concurrent los kon barsten. Misschien was het dan ook wel die gedachte waarmee we het onszelf moeilijk maakten. Vanaf het begin risico lopen met lange worpen en pirouetten, we stonden nog niet eens voor… Dat moest dus anders, koppie erbij en de 1^e helft eindigde in 5-2. De 2^e helft ging wederom gehaast en ging gelijk op. Bij een stand van 7-6 vlak voor het einde leek de buit binnen. Niets was minder waar. De keepster scoorde en toen stonden we zomaar in doelgemiddelde 1 punt vóór. De meiden herpakte zich en de schade bleef beperkt tot dat ene punt…Je zult het toch meemaken, uitgeschakeld in het zicht van de finish door, met alle respect, Hugo Girls. Het zesde blikje kon worden vastgemaakt.

De finale werd gespeeld op het “Hoofd-veld”. Bekende gezichten die alweer voor de 6^e keer in wedstrijdverband tegenover elkaar stonden. Zoals gewoonlijk ging het weer op en neer. Er werd goed verdedigd, zowel op de lijn als in het doel. O.a. Dymphie en Lotte waren trefzeker en de uiteindelijke stand van de 1^e helft bleef steken op 6-6. Niets aan de hand. De meiden bleven rustig we hadden vertrouwen in ons eigen kunnen. De 2^e helft was niet anders. Al snel was er weer een voorsprong en het bleef stabiel staan. Femke ging voor een doelpunt, sprong…en AU…..dat klonk niet goed. Ze kwam vol met haar tenen tegen het scheenbeen van de tegenstander. Het resultaat was een teen, naast haar rechter kleine teen, die “iets uit het lood stond”. De SEW-speelsters in het veld zagen de ernst in en toonden begrip, iets dat van de supporterszijde van de tegenstander niet gezegd kon worden….ach ja. Uitspelen was het advies….maar waar gehakt wordt vallen spaanders…even een moment van concentratieverlies en de bal werd in de handen van SEW gespeeld. 4-4 was het resultaat.

“Één tegen de doelverdediger” was het resultaat. Een gelijke strijd die dus tot op het bot werd uitgevochten. Beide keepsters op de lijn, 5 speelsters op de kruizing doelgebied/ speelveld. De keepster wordt aangespeeld en gooit een break-out. Dymphie beet het spits af en rondde de goede aangooi van Amber perfect af. SEW scoorde vervolgens ook. Lisanne volgde met een score waarna Lisa, met de gedachte wellicht nog in haar achterhoofd toen ze even schrok als wisselspeelster, zij gooide met al haar kracht de keepster zowat met bal en al het doel in. Die zat er goed in.
De tweede van SEW werd gestopt door onze kanjer op doel, YES, we hadden een voorsprong. Maud vervulde haar sportieve plicht en trof foutloos het doel. De 5^e speelster van SEW had het dus letterlijk in eigen handen. Aangooi naar de keepster…..break-out net iets te kort gegooid….inhouden….half gelukte koprol….krachtloze worp….. in de handen van Amber.

De overwinning was een feit, Lotte hoefde niet meer te gooien, we waren KAMPIOEN!!!!!!!!!!!!!!!!

Met het 7^e blikje aan de bolder-“zege”-kar gebonden gingen we de strandopgang op. Op het denkbeeldige spandoek stond dit keer niet “Just Married”, zoals je de auto’s met blikjes wel eens ziet wegrijden, maar “Just Champion”. Een geweldig moment voor de meiden en trotse inval-coach. Met de overwinning op zak richting Waarland waar de afsluiting van het seizoen “symbolisch” werd gevierd en afgesloten. Het had letterlijk de laatste (speel-)dag kunnen zijn van de meiden voor het seizoen 2010-2011, ware het niet dat ze het wederom goed doen dit jaar. Nagenoeg alle teams kunnen uitrusten en voorbereiden op het volgende seizoen, VZV A1 strijdt nog volop mee voor het NK-Veldhandbal en nu dus ook het NK-beachhandbal: Geweldig.

De BBQ met Karaoke was er één die ik zelf niet gauw zal vergeten. De meiden hebben wederom een topseizoen gedraaid. Nadat de kanjers in het zonnetje waren gezet “d.m.v. een rijmpje” kregen ze allemaal een verzamel-DVD met alle samenvattingen van het zaalwedstrijden, foto’s en verslagen van het seizoen 2010-2011. Het was een heerlijke BBQ en laat op de avond werd duidelijk dat we verschillende zangtalenten hebben binnen de vereniging. We praten dan echter niet over de meiden zelf maar over diverse vaders die een enorme pluim van waardering zouden krijgen van Gordon als jurylid van de talentenshow…. Een geweldige avond die op een geweldige dag volgde.

De Foto`s staan hier

Rene Zomerdijk

Hierboven staat de uitslag al en iedereen die regelmatig het gastenboek leest heeft er al kennis van kunnen nemen dat we opnieuw van SEW hebben gewonnen. En dat voor de 3^e keer deze veldcompetitie. Vandaar ook dat ik als kop “6 punten” heb gebruikt. Voor de competitie van start ging wisten we al dat SEW onze enige tegenstander zou zijn in de race naar het kampioenschap. En door het geringe aantal deelnemers in deze klasse kwamen we elkaar dan ook nog eens 3 keer tegen. Eigenlijk was SEW in het voordeel want van de 3 wedstrijden speelden zij er 2 thuis in Nibbixwoud, dus ……..! En toch, ook al waren we al kampioen en speelden we vandaag slechts om deze keizers baard, was de druk dus van de ketel maar we wilden toch graag winnen. Want hoeveel beter smaakt het kampioenschap als je, je directe concurrent gewoon 3 keer aan je zegekar kunt binden. Heerlijk idee toch?

En zo togen we voor de 2^e maal dit seizoen naar het verharde veld in Nibbixwoud. Vooraf in de kleedkamer de vraag gesteld waarvoor we naar Nibbik waren gekomen. Het 1^e antwoord was ik niet echt gelukkig mee. Het volgens mij blijk van niet helemaal de juiste instelling. Ook de 2^e reactie was niet geheel van wat ik in mijn hoofd had. Het duidde volgens mij op een gebrek aan scherpte, want het hoefde toch allemaal niet zo nodig. Natuurlijk heb ik begrip voor de, bij sommige aanwezige, examen stress. Daarom verbaal toch maar geprobeerd mijn meiden op scherp te krijgen.

Na het eerste fluitsignaal was dat niet direct merkbaar. In 2 opeenvolgende aanvallen scoorde SEW waar wij slechts hun keeper op onze weg vonden. Vanuit een strafworp kwam onze 1^e doelpunt tot stand. Direct daarop was het echter opnieuw SEW dat er 3-1 van maakte. Opnieuw vonden we de aansluiting d.m.v. een strafworp. Met een TGVZV die opeens het juiste spoor vond zorgden 3 breaks op rij gelukkig voor het eerst voor een voorsprong en een goed afstand schot bracht de stand voor ons op 3-6. De arbiter van dienst mistte even een score van SEW. Deze omissie heb ik bij het rustsignaal recht kunnen zetten waardoor we met een 9-11 stand de kleedkamer konden gaan opzoeken.

Opnieuw waren het de Nibikkers die beter uit de startblokken schoten en brachten een gelijke stand van 11-11 op het scorebord. Een razend spannende fase brak op dat moment aan met de score die steeds om en om ging. Pas bij 14-15 hadden we weer voor even een voorsprong maar bij 17-17 kwam SEW toch weer op gelijke hoogte. De spanning bereikte grote hoogten met publiek aan de lijn dat zich steeds meer begon te roeren en zich steeds meer met de arbitrage ging bemoeien. Speelsters lieten zich hierdoor beïnvloeden waardoor het spel harder en de sfeer onvriendelijker werd. Uiteindelijk waren het de Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit die met de omstandigheden het best konden omgaan. Heel voorzichtig werd van 19-20 een voorsprong bereikt van 21-25. En iedereen maar op de klok kijken en verwachten dat het eindsignaal zou klinken. Het horloge van de scheids leidde echter een geheel eigen leven. Na afloop werd mij verteld dat al was ingezet op het halen van 30 doelpunten aan deze of gene zijde en dat dan zou worden afgefloten. Zou de voorspeller vooraf naar een bookmaker zijn gegaan dan had hij euries kunnen verdienen. Want aldus geschiedde. Onze Speedy maakte vanuit de linkerhoek de 30 vol, de middenuit werd nog genomen en het klokje van gehoorzaamheid dwong de scheidsrechter tot beëindigen van deze spannende wedstrijd.

Hielden we elkaar in de zaal nog in evenwicht, de Nederlands kampioen zaal heeft ons buiten als hun meerdere moeten erkennen. En nog wel met het duidelijke verschil van 6 wedstrijdpunten. We kunnen daarom geweldig trots zijn op dit gewoon heel goede stel meiden, om maar eens een quote van iemand anders te lenen. Want ze hebben het toch maar weer voor elkaar gebokst. De volgende halte op weg naar het NK is op dinsdag 7 juni wanneer we de kampioen van Midden Nederland, Fortissimo, zullen treffen. Een oude bekende omdat we ook vorig jaar deze tegenstander in dezelfde tweestrijd moesten verslaan. Daarnaast zijn we hen ook in de zaal tegengekomen. Wat me van deze 3 wedstrijden nog het meest is bijgebleven is dat ze bereid zijn om alles te gebruiken wat door de scheidsrechter wordt toegestaan (zie daarvoor mijn verslag van 21-11-2010). Over ruim 2 weken zullen we weten hoe we dat eraf zullen brengen. Misschien iets voor de gokkers onder ons?

Kees

Weten dat we het kampioenschap binnen handbereik hebben, dat het geen tegenstander is waar we van mogen en horen te verliezen. Maar dan moet je het altijd nog wel even doen. Tegen de mensen die er naar gevraagd hebben heb ik steeds gezegd dat we ons zouden moeten schamen als we deze wedstrijd niet zouden winnen. Maar toch, riskant vooraf en wetend dat we volgende week onze conculega’s van de andere kant van de AC de Graafweg nog een keer tegenkomen. En die dames zullen gebrand zijn op een overwinning. Want met onze overwinning op die dinsdagavond in september in Nibbixwoud hebben we de basis al gelegd voor dit kampioenschap. Door aansluitend in april SEW nogmaals aan de zegekar te binden was het kampioenschap al voor het belangrijkste deel binnen, de daarop volgende wedstrijden behoefden we alleen nog maar even te winnen. ZAP was niet makkelijk zoals ik in mijn verslag schreef en Spartanen, ja dat heeft iedereen vorige week kunnen lezen.

Vandaag Tornado dus. Twee keer eerder hebben we elkaar getroffen dit buitenseizoen en beide keren hebben de Heerhugowaardsen laten zien dat zij niet voor niets op de 3^e plaats staan. De gehele eerste helft hebben de dames van de twistende storm degelijk weerwerk laten zien. Tot ongeveer het eerste kwart bleven ze de Wit Roden zelfs consequent op de hielen zitten, 5-4. Wij hadden namelijk veel moeite om de keepster te passeren. Pas daarna lukte het om een min of meer geruststellende voorsprong te nemen. Via 8-4 en 10-6 werd het uiteindelijk 14-8 bij rust. Gebleken was dat waakzaamheid geboden bleef.

In de 2^e helft lieten mijn meiden zien dat ze hoe dan ook kampiuoen wilden worden. Als razende schoten ze uit de startblokken. Bij 16-8 mocht Tornado er nog even 16-9 van maken maar toen begon de TGVZV show. En deze show werd pas onderbroken toen Tornado 24-10 wist te scoren. Dit was slechts een kortstondige onderbreking want de TGVZV snelde door naar de riante voorsprong van 29-10. Vanaf dat moment was voor mij duidelijk dat de meiden het kampioenschap binnen hadden en overduidelijk gas terug namen. De score verliep daarom vervolgens bijna om en om en kwam bij het laatste fluitsignaal uit op 37-19 en het kampioenschap was binnen.

De champagne werd ontkurkt, de coach onder het kleverige vocht gespoten na een wilde achtervolging, de bloemen in ontvangst genomen en de foto’s gemaakt.

Klasse vond ik het dat Tornado na afloop direct onze meiden feliciteerde en voor ieder van hen een witte roos  mee had. Dan toon je jezelf pas een waardig verliezer, chapeau.

Met behulp van de herriekast konden we het vervolgens wel aan deze fantastische groep meiden overlaten om van het behalen van het kampioenschap een heerlijke happening te maken. Dansen op het veld, dansend van het veld naar kantine, in polonaise naar kleedkamer en weer terug naar de kantine, buiten om het gebouw heen en toen nog even in de entree Zorba’s dans opvoeren. Daarom onderstaand een impressie van het kampioenen team. En mocht u ze niet allemaal kennen dan volgend hier de namen;

Boven: Femke Sneek, Lisa Ruiter, Maud Kruijer, Romy Deken, Nandy Kramer, Lisanne Kolken, Merel Colle, Eva Broxterman, Mariët Keesom, Koos Pannekeet

Voor: Kees Sneek, Lotte Houtenbos, Dorien Keesom, Spandoek, Amber Zomerdijk, Dymphie Keesom, Dina Pannekeet

Handballen buiten betekent dat je met de weersomstandigheden te maken hebt. En over die omstandigheden behoefden de mensen langs de lijn zich niet te beklagen vandaag. Prachtig weer met zomerse temperaturen. Of het ook voor de speelsters zo prettig was laat ik graag in het midden. Wel waren al snel behoorlijke rode koppen te zien en dat kan toch echt niet van de spanning zijn geweest. Daarvoor was namelijk de tegenstand van Spartanen ruim onvoldoende. En of deze zwakke tegenstand nu kwam door speelsters die dit gehele weekend kozen voor examentraining, zoals hun begeleidingsstaf mij uiteindelijk had laten weten of door blessures. Wie het weet mag het zeggen. De begeleidingsstaf van de Wognumsen had in de voorgaande 2 weken stevig aangedrongen op verplaatsing van de wedstrijd naar een doordeweekse avond. Helaas hebben wij ook nu weer, zoals eerder aan het verzoek van SEW, geen medewerking kunnen verlenen aan verplaatsing omdat het NHV gemeend heeft onze klacht pas in juni te kunnen/willen behandelen. En dat wordt dan een behandeling door een nieuw bestuur dat, ten tijde van de ingediende klacht, nog niet in functie was en de verantwoordelijke interim directeur misschien ook al weer vertrokken is. Jammer voor Spartanen, zoals ik dat aan hun coach ook heb uitgelegd.

Over de wedstrijd zelf valt weinig te zeggen. De Wit Rode TGVZV heeft vooral in de 1^e helft bijna foutloos haar werk gedaan. Enige beroering onder het publiek ontstond slechts als soms een lob net over de lat verdween maar andere keren wel het net wist te vinden. Slechts een kort moment leek Spartanen een poging te doen om mee te gaan in scoringsdrift, 1-3. Zoals gezegd was het slechts een kort moment want mijn meiden scoorden vervolgens uit diverse breaks en vanaf alle aanvalsposities. Door het rustsignaal bij 1-20 was er slechts sprake van een onderbreking om vervolgens in de 2^e helft de draad gewoon weer op te pakken. Pas bij 1-26 wist Spartanen opnieuw het net te vinden door middel van het benutten van een strafworp. Bij Veld Zijdewind Vooruit was toen al te merken dat de concentratie aan het afnemen was. Dit werd o.a. zichtbaar door enkele keren slordig balverlies en bij het wel uitstappen maar vervolgens niet terugstappen. Uiteindelijk leidde dit tot een actie van Amber halverwege onze eigen helft maar net niet bij de bal kon en Spartanen hun 3^e doelpunt aantekenden, 3-33. Daarna scoorden de Wognumsen nog een keer vanaf de cirkel en uit een strafworp en kwam de eindstand van 5-37 op het scorebord.

Met Romy en Nandy als aandachtig en druk twitterende of pingende toeschouwers tussen alle andere meegereisde supporters heeft iedereen meer van het weer dan van een bloedstollende wedstrijd kunnen genieten. Misschien dat het over anderhalve week, tegen dezelfde tegenstander, in de halve finale van de beker weer meer om het handbal dan om het weer gaat.

Laat echter wel duidelijk zijn dat mijn meiden in het weekend daarvoor, zondag 15 mei, het kampioenschap kunnen binnenhalen in de kraker tegen Tornado.

Kees

Jongst leden vrijdag was het dan zover. De chirurg vond dat de tijd was gekomen om in mijn knie te kijken. En toen hij daarmee toch bezig was heeft hij maar meteen wat rafels verwijderd, een kruisband hersteld en geconstateerd dat, de eigenlijke reden dat hij in mijn knie mocht kijken, ik niet in aanmerking kom voor kraakbeentransplantatie. Consequentie van dit chirurgische knie kijken is dat ik mij momenteel niet echt makkelijk voortbeweeg. Maar brand is erger. Volgens mijn behandelend geneesheer moet alles over 2 weken weer normaal zijn en daar houd ik mij dan maar aan vast.

Ondanks de ietwat lichamelijke ongemakken wel met mijn meiden mee naar Breezand omdat ik het voor geen goud wil en kan missen. Het weer werkte natuurlijk ook geweldig mee, de gehele dag een stralende zon aan het blauwe zwerk. Nu nog slechts een mooie handbalwedstrijd en de dag kan niet meer stuk.

Op één of andere manier spelen we heel wisselvallig tegen ZAP. Nooit is ZAP in de laatste 2 seizoenen de betere geweest maar het is slechts maar 1 keer echt makkelijk geweest. En ook vandaag had ik vooraf niet het gevoel dat het makkelijk zou worden. Tijdens de wedstrijden tegen ons lijken er bij de ZAP speelsters altijd wel bijzondere krachten vrij te komen.

Ook vandaag lukte het ons niet om echt afstand van de Breezandsen te nemen. Zou iemand mij gezegd hebben dat er een magneet in de bal zat, ik zou het geloofd hebben. Zelden heb ik mijn meiden eerder een wedstrijd zien spelen en de bal zo vaak het ijzer van het doel zien teisteren. Prachtige schoten, kleng tegen de lat. Prachtige breaks, kleng tegen de paal. En dan stond er natuurlijk ook nog een keepster in het Breezandse doel die daar niet stond te pruimen vangen. Ons geluk is dat wij een nog grote kanjer hebben om het net van schroeiplekken te vrijwaren mocht de verdedigingslijn het soms laten afweten.

De rust werd bereikt bij een stand van 6-11 in ons voordeel. En daar kon ik niet ontevreden mee zijn. Mijn meiden deden hun stinkende best maar het zat gewoon niet mee.

In de tweede helft weten we dat ook de conditie een rol gaat spelen en daar is bij mijn meiden niets mis mee. Natuurlijk blijft het wel zaak om verstandig met de krachten om te gaan. Dina zit namelijk voorlopig nog met haar arm in het gips en Dymphie heeft opnieuw last van haar rug en kon daarom slechts zuinig worden ingezet. Alle mijn andere meiden waren echter in puike conditie en moesten de tegenstander sowieso hierdoor al de baas kunnen. In de bal zat echter nog steeds de magneet en het kleng, kleng was dan ook niet van de lucht. Dat noem je nog eens echt scherp schieten, te scherp zelfs. Gelukkig ging de bal er af en toe wel in en werd daardoor toch gestaag aan het uitbouwen van de voorsprong gewerkt. Af en toe gebeurden er in dit deel van de wedstrijd af en toe zaken waarbij ik niet in mijn stoel kon blijven zitten. Uiteindelijk bleken deze zaken gelukkig niet van invloed te zijn op de uitslag en konden we tevreden met een 14-22 de punten mee naar huis nemen, al was het niet makkelijk.

Tot slot hoop ik dat de ZAP speelster, die aan het einde van wedstrijd nog lelijk door haar enkel ging, weer snel mag herstellen en wens ik haar vanaf hier beterschap toe.

Kees

Voorafgaand aan deze wedstrijd werden er al polemieken gevoerd via de mail en telefoon. Wat was er aan de hand? SEW stelde ons de vraag om de wedstrijd uit te stellen omdat zij slechts 6 A1 speelsters in het strijdperk konden brengen omdat zij te weinig speelsters hadden door blessures. Daarnaast zouden geen speelsters van hun A2 en of B1 geleend kunnen worden omdat ook zij hun wedstrijden op hetzelfde tijdstip moesten spelen. Helaas voor SEW hebben wij hieraan niet mee willen werken. Lastig besluit en begrip voor boosheid weliswaar maar wij zijn nog steeds verwikkeld in een conflict met het NHV bestuur en de NHV directie als verantwoordelijken voor het vaststellen van een eerlijke en gelijkwaardige competitie. Voor de organisatie van een eerlijke en gelijkwaardige competitie is op 21 juni 1936 notabene het Nederlands Handbal Verbond opgericht.

Toen wij, óók vanwege het ontbreken van speelsters, verplaatsing van de zaalwedstrijd tegen DSS aanvroegen, werd dit verzoek op voorhand al afgewezen omdat het tegen de regels zou zijn. Het NHV bestuur, zo bleek later, is van mening dat in deze situaties geen sprake is van ‘een zeer bijzonder geval’ zoals de regels voorschrijven maar moeten er keuzes gemaakt worden. Tot onze grote verbazing wordt 2 weken later, en blijkens een e-mail van de NHV directeur met medewerking van SEW, de zaalwedstrijd SEW-DSS wél uitgesteld wegens het ontbreken van 2 DSS speelsters, die met de vereniging Handbal Academie europees moesten spelen.

Ten eerste is in dit geval sprake van ongelijke behandeling omdat bij deze beslissing het belang van de andere teams in de poule niet is meegewogen. En gelet op de rangorde op dat moment natuurlijk enorm belangrijk. Het individuele belang van 2 speelsters mag dan nooit het algemene belang van een eerlijke en gelijkwaardige competitie beïnvloeden.

Ten tweede heeft DSS het gehele seizoen met 2 ongerechtigde speelsters gespeeld. Het is een eigen keuze om lid te zijn van 2 verenigingen. Dat mag gewoon. Maar volgens de reglementen mogen speelsters die op de teamopgave van vereniging A op eredivisie niveau uitkomen niet ook nog eens op de teamopgave van vereniging B op een lager niveau staan. Deze regel is van oudsher bedoeld om op dat lagere niveau een gelijkwaardige competitie te creëren. Het NHV bestuur weet dit, althans moet dit weten, omdat de vereniging handbalacademie slechts 1 team heeft en wat uitkomt in de eredivisie.

Op basis hiervan hebben wij het NHV bestuur gesommeerd de rangorde bij te stellen. Gesommeerd omdat het NHV bestuur helemaal geen beoordelingsvrijheid heeft maar gewoon de regels moet toepassen. Want hier geldt de slogan op de NHV-site: “Een bond waar eenduidig beleid ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd.” Tot op heden heeft het NHV bestuur daar geen gehoor aan gegeven. VZV zou zichzelf ongeloofwaardig hebben gemaakt als VZV nu zou hebben ingestemd met een verplaatsing van de wedstrijd. Het maakt dan niet uit of het gaat om verplaatsing van de wedstrijd naar een andere dag of naar een ander tijdstip op de vastgestelde speeldag. Daarom hebben wij principieel niet willen instemmen met een verplaatsing.

En vervolgens blijkt dat SEW gewoon met een voltallig team aantreedt in ’t Veld!!!

Maar genoeg voorlopig over deze kwestie en over naar de wedstrijd.

Buiten handbal spelen is toch een ander spel dan wanneer het zich in de zaal afspeelt. Vandaag werd dat maar weer eens onderstreept door het moeten spelen met een natte gladde bal en de nodige glijpartijen door het natte veld. Niettemin hebben we een razend spannende wedstrijd mogen beleven. En dat het razend spannend was, werd in belangrijke mate door ons zelf veroorzaakt. Want ook al kwamen we met 6-1 voor door soms fantastisch handbal, een handbal wedstrijd is pas gespeeld bij het laatste fluitsignaal. Na deze 6-1 voorsprong bleek namelijk hoe belangrijk het is om te kunnen omgaan met spanning en druk. Want dat er druk staat op de speelsters als gespeeld moet worden tegen de conculega’s van de andere kant van de AC de Graafweg moge duidelijk zijn. Voor mij is het anders niet te verklaren dat soms op kinderlijk eenvoudige manier de bal werd weggegeven of de deur naar ons doel wagenwijd werd opengezet. En tegenstanders als die van vandaag zijn direct bereid zulke cadeautjes met beide handen aan te pakken en om te zetten in doelpunten. En zo gebeurde dus ook, de TGVZV haperde en SEW kwam sluipend nader. Dat volgens iedere betrokkene het verschil bij rust 3 doelpunten waren, 11-8, had echter de scheidsrechter als enige een verschil van 2, 10-8, op zijn scorekaartje staan. Waarschijnlijk was de goede man vergeten het laatste doelpunt net voor het rustsignaal te registreren. Het zij zo, de scheidsrechter is de baas.

In deel 2 was de start niet verkeerd en verliep de score gelijk op. Op het moment echter dat wij tegen tijdstraffen aanliepen roken de Nibbikkers hun kans, kwamen eerst op gelijke hoogte bij 13-13 en staken ons vervolgens voorbij. Een déjà vu met het laatste treffen in de zaal doemde voor mijn geestesoog op. “Het zal toch niet weer…….??” In een periode die meer leek op Luctor et Emergo worstelden mijn meiden zich terug in de wedstrijd en kwamen bij 19-18 toch weer bovendrijven. Nog 1 keer kon SEW gelijk komen maar het slotakkoord was voor mijn meiden door nog een score uit de linkerhoek en uit een fraai afgeronde break, 21-19.

Na deze lastige wedstrijd hebben wij met deze overwinning toch een heel belangrijke stap gezet naar hernieuwde deelname aan het NK veld waar we dan onze titel kunnen verdedigen. En dat voelt toch als een kleine genoegdoening voor het ons, onreglementair, onthouden van deelname aan het NK zaal. Begrijp me goed, SEW is de terechte zaalkampioen van de jeugddivisie maar aan mijn meiden is op onterechte gronden de mogelijkheid onthouden om een NK zaal te beleven. Ook onze andere opponent, DSS, verwijten wij in beginsel niets”: “DSS heeft gevraagd, gedaan en gekregen!! Wél zullen we het NHV het nog een poos lastig blijven maken. Want als het streven “1 NHV” is, dan moet dat ook voor iedereen gelden en niet voor de één iets meer dan voor de ander.

Volgende week de lastige uitwedstrijd tegen ZAP. Laten we maar weer bidden voor mooi weer. Hopelijk heeft Mariët hier aan gedacht bij haar bezoek aan het Katholieke centrum van de wereld. Want jammer genoeg kon zij er tijdens deze clash niet bij zijn maar is wel in gedachten steeds aanwezig geweest. Mariët sms’te mij zaterdagavond dat de Paus tegen haar gezegd zou hebben dat ik nog 20 rozenkransjes achterliep. Ik heb, eenmaal thuis, natuurlijk direct mijn rozenkrans opgezocht en deze omissie recht gezet. En het heeft geholpen waardoor Mariët mij vanmiddag via sms kon melden dat zij er een bischopsschopswijntje (letterlijk uit haar sms, ze had er misschien al stiekem een paar gedronken vanuit nervositeit) op ging nemen. Proost.

Kees

De afgelopen week hebben we alvast 2 keer buiten getraind.  Normaal gesproken heeft het, na beëindiging van de zaal competitie, niet zo’n haast omdat tussen binnen en buiten meestal een vrij weekend zit. Dit seizoen dus niet, vandaar. Nu zijn er mensen die aan mijn geestelijke vermogens twijfelen i.v.m. dat trainen in de open lucht. Het echte handbal wordt namelijk binnen in de zaal gespeeld. Ik ben het met dit laatste helemaal eens maar als je buiten deelneemt aan de competitie moet je ook buiten trainen is mijn stelling. De omstandigheden buiten zijn namelijk anders dan in de zaal en speelsters moeten met deze andere omstandigheden leren omgaan. Daarom deze week van een relatief warme zaal naar het koude asfalt buiten.

Al viel dat koude afgelopen woensdag nog wel mee, in ieder geval zolang de zon er bij was. Toen de zon echter ter kimme was gegaan was dat aan de temperatuur direct merkbaar. Daar kwam nog bij dat ook de overgang van daglicht naar vervolgens schemer en kunstlicht een rol speelde. En omdat we onze eerste wedstrijd zeer waarschijnlijk bij kunstlicht zouden spelen zijn we op de vrijdagavond nog maar een half uurtje later gaan trainen met van meet af aan het kunstlicht aan.

Gisteravond dus bij kunstlicht onze eerste wedstrijd gespeeld op heel fraai complex in Heerhugowaard met, en dat mag gezegd worden, prima verlichting. Een bordje aan één van de 6 lichtmasten maakte mij duidelijk dat deze lichtmasten mogelijk waren gemaakt door de club van 100. Goed werk dus.

In de 1^e helft was het resultaat van de trainingen buiten direct goed zichtbaar. Want ook al hoorde ik de dames nog wel even piepen dat het zo koud was, de TGVZV ging vliegend van start. Terwijl de Tornado dames nog nagenoten van hun behaalde 3^e plaats in jeugddivisie 2 keken zij al tegen een 0-4 achterstand aan. En deze score werd bereikt vanaf 4 verschillende posities. Tot 1-7 ging dit nog even zo door. Onze meiden lieten gewoon heel goed en mooi handbal zien. Tornado probeerde weliswaar mee te gaan en bij het veroveren van de bal schakelden ze heel snel over naar de aanval maar bleef het scoren uit. Al lukte het hen voor de rust nog wel 3 keer om onze verdediging te verschalken. De Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit stelden daar echter het dubbele aantal tegenover en werd de rust bereikt met 4-13 in ons voordeel.

Voor de 2^e helft is het dan belangrijk om de concentratie vast te houden, vooral tijdens het begin van die 2^e helft. Dat is namelijk het moment in de wedstrijd dat een tegenstander, bij een achterstand, nog eens extra de mouwen opstroopt en er vol voor gaat. Zoals ik al eens eerder heb geschreven zijn die eerste 10 minuten niet onze beste periode. Ook gister bleek dat nog maar weer eens. In een wedstrijd als gisteravond is dat niet direct desastreus maar is de tegenstander aan ons gewaagd en gelijkwaardig, dan kan dat je lelijk opbreken. Tegelijkertijd moet ik helaas wel vermelden dat het me toch een lief ding waard is als tegen het pakken aan de werparm en duwen in de rug eens volgens de regels zou worden opgetreden. Zou hier gisteravond naar zijn gehandeld dan zouden we zeker 10 minuten in overtal hebben kunnen spelen. Maar zoals eerder al gememoreerd, je moeten dealen met de omstandigheden.

En ondanks dat met enige regelmaat de keepster of het aluminium in de weg stonden wisten mijn meiden toch met regelmaat het net te vinden. Slordigheid in het spel was vooral terug te zien in de omschakeling bij balverlies. Tornado kon daardoor haar score uitbouwen tot 14 aan het einde van de wedstrijd. Maar met nog 15 doelpunten opgeteld bij de 13 uit de 1^e helft werd door mijn meiden toch weer een flinke overwinning behaald.

En al had ik tijdens de wedstrijd weinig van de kou gemerkt, toen het laatste fluitsignaal een maal had geklonken was ineens voelbaar. Het aanwezige publiek verdient daarom ook een groot compliment want koud was het en toch bleven ze allemaal staan om hun speelsters aan te moedigen.

Kees

Stralend mooi lenteweer en de laatste wedstrijd in de zaal. Ik hoorde al stemmen opgaan dat we wel buiten konden spelen. Na de wedstrijd vertelde oudste dochter mij dat ze naar het strand ging. Ook jongste dochter had die kriebels maar vriendlief zou waarschijnlijk niet overgehaald kunnen worden. Toen ik thuis kwam zaten moeder en dochter samen op het bankje in de achtertuin van de zon te genieten. Goedzak die ik ben heb ik toen maar het voorstel gedaan aan hen om samen naar het strand te gaan. Beide dames hadden daar wel oren naar. Voor mezelf bood dat ook weer perspectieven omdat ik mij onderweg naar huis had bedacht dat een fietstochtje ook niet te versmaden zou zijn. Kon de racefiets weer voor het eerst na de winter van stal worden gehaald. Zo gezegd zo gedaan. Vrouwen allemaal de deur uit en pap snel in zijn wieleroutfit gekropen. Kleine vergissing bij de start gemaakt. Kies ik normaal gesproken altijd eerst om tegen de wind in te gaan. Vanmiddag had ik vooraf mijn zinnen al zo vastgezet op een route dat ik startte met de wind in de rug. Flitsend van start dus, windje in de rug maar owéé na het keerpunt.

Maar eerst de seizoen afsluitende wedstrijd, want daar is dit typewerk eigenlijk voor bedoeld. De tegenstanders van vandaag riepen niet direct prettige herinneringen in mij op. De wedstrijd in en tegen Houten was hard en regelmatig werden overtredingen gemaakt door de Utrechtsen waarbij ik mij gelukkig prees dat we niet nog naar de eerster hulp moesten. Vandaag was van dit alles niets te bespeuren. Niet dat het leidende koppel niets te doen had maar van grof spel was zeker geen sprake.

Afgelopen woensdag hebben de meiden en hun begeleidingstaf een goed gesprek gehad met elkaar en elkaar eens goed in de ogen gekeken. Het resultaat was volgens mij zichtbaar. De TGVZV draaide weer als vanouds. Binnen korte tijd werd een 4-0 voorsprong bereikt. De tegenstander kwam pas tot scoren na 2 benutte strafworpen. Stokte in voorgaande wedstrijden bij ons de doelpuntenmachine, vandaag bleef die op volle toeren draaien. Soms waren daar echt juweeltjes van uitgespeelde aanvallen bij. Op een enkele keer na ging de bal met hoge snelheid rond en werden de wissels op tempo uitgespeeld. De tegenstander werd er bijkans tureluurs van. Van 4-2 werd opgestoomd naar 8-4 en naar 11-5. Alle thuisblijvers en/of zongenieters hadden vandaag het ongelijk aan hun zijde, weten niet wat ze gemist hebben. Zij zullen het moeten doen met de montage die Rene hopelijk weer zal maken. De rust werd bereikt bij 14-7.

In de kleedkamer mijn meiden er op gewezen dat ze, bij het spelen van de 2^e fase, vooral vanaf de middenlijn de versnelling moeten inzetten en ook vooral ook druk moeten blijven houden op de verdedigers. De Houtense dames wisten namelijk totaal niet hoe zij zich tegen een goed uitgevoerde 2^e fase moesten weren.

De eerste 10 minuten in de 2^e helft laten dit seizoen meestal niet het beste deel van ons spel zien. Ook vandaag kwamen we wat traag op gang en wist Houten nog even gelijke tred te houden. Nadat echter de dames in het geel de stand op 16-9 wisten te brengen was het voor hen gedaan. Nog even was er een tussenstop bij 20-10. Daarna was het een van mijn meiden die de naverbrander had aangezet en 3 x op rij de Houtense keepster vol vertwijfeling achterliet. Nog 1 keer een oprisping van Utrechtse zijde en vervolgens was voor hen de koek op, 23-11. Kompaan Koos had mij net daarvoor gewezen op de speelsters die nog op de bank zaten en niet aan een 2^e wedstrijd in het weekeinde bezig waren. Voor het eerst dit seizoen daarom alle 3 de lefties in het strijdperk gebracht, 1 op middenopbouw, 1 op rechteropbouw en 1 als rechterhoek. En het was heerlijk om ze bezig te zien. Met 2 onderbrekingen aan de linkerzijde werd 1 keer gescoord door de verse middenopbouwer en 3 keer op rij (hattrick) vanaf de rechteropbouw. Meest heerlijke goal werd door dezelfde rechteropbouwer gemaakt door de bal te onderscheppen in de verdediging om vervolgens flitsend linéa recta naar de overzijde te racen en de Houtense keepster het nakijken te geven. Met een strafworp mocht onze zwarte parel het slotakkoord op haar naam schrijven. Deze dame was namelijk ingehuurd omdat 1 van onze eigen kanjers met een blessure aan de kant moest blijven. Daarnaast was deze donkere medemens nog niet aan haar normale dosis wedstrijden toegekomen omdat de A2 vrij was. De arme meid zou nog afkick verschijnselen gaan krijgen. Albertine bedankt derhalve en eveneens dank aan al mijn andere speelsters die voor een flitsend slot van deze competitie hebben gezorgd.

Vanaf nu mogen/moeten we ons weer gaan richten op de buiten wedstrijden en hopen we het droog te houden. Of het ook nog zal leiden tot hernieuwde deelname aan het NK veld is nog in nevelen gehuld. Natuurlijk moeten we eerst nog wel van onze grootste concurrent SEW zien te winnen die wel even de terechte kampioen van dit zaalseizoen is geworden.

Mijn fietstochtje vanaf huis, via Rustenburg naar Ursem, door naar Spierdijk, stukje Bobeldijk en lekker freewheelend naar Zuidermeer. Uiteindelijk kwam het keerpunt op de Zomerdijk (eerder door mij beschreven) net voor Wognum en trof vervolgens de overschatting mij keihard in de benen. Maanden achtereen de fiets niet aankijken en dan direct maar er flink tegenaan gaan zou als jeugdige overmoed kunnen worden gezien ware het niet dat het jeugdige al een paar jaar achter mij ligt en ik het flitsende maar aan mijn meiden moet overlaten. Dus eerder ouder en niet wijzer geworden. Maar alá, je bent nooit te oud om te leren en gelukkig was ik eerder thuis dan de strandlopers.

Tot slot nog even dit. We hebben dit seizoen enorme steun gehad van een grote schare supporters. Aan al deze mensen wil ik graag, mede namens onze speelsters en mijn co begeleiders, mijn dank betuigen en ik hoop dat deze supporters het de moeite waard hebben gevonden. Graag zien wij jullie ook langs de buitenlijnen weer terug.

Kees

Omdat ik zondag en maandag ziek was heb ik nog niet eerder tijd en zin kunnen vinden om de trouwe lezers verslag te doen van onze wedstrijd zaterdag 12 maart tegen Westsite. Deze tegenstander kwamen we nu voor de 2^e keer in anderhalve week tijd tegen. Het eerdere treffen betrof een inhaal duel omdat de oorspronkelijke wedstrijd door weersomstandigheden was uitgesteld.

Mijn meiden zitten er een beetje doorheen. Terecht dat daarom een supporter al in het gastenboek schreef dat ze een slechte wedstrijd had gezien. Is/zijn hiervoor een oorzaak of oorzaken aan te geven? Volgens mij wel. Een oorzaak is in ieder geval dat veel speelsters niet ongestraft ieder weekend 2 wedstrijden kunnen spelen. Vooral mentale vermoeidheid doet dan zijn intrede. Het is geen excuus voor het mindere presteren van het team maar veel meer een feitelijke vaststelling. Een andere oorzaak is teleurstelling. Teleurstelling die wordt veroorzaakt door het volkomen inconsequente en ondoorzichtige handelen van ons Verbondsbestuur. Dit bestuur had namelijk eerder, conform de reglementen, besloten dat onze thuiswedstrijd tegen DSS moest worden overgespeeld.  De meiden waren zaterdag razend benieuwd of al een datum voor deze wedstrijd was vastgesteld. Voorafgaand aan de wedstrijd heb ik mij steeds afgevraagd of ik ze het laatste nieuws voor of na de wedstrijd moest vertellen. Goed of niet goed, daar kan over getwist worden, maar ik heb het besluit genomen om de speelsters voor de wedstrijd het laatste nieuws te vertellen. Dit nieuws kwam er op neer dat het NHV bestuur, in zitting bijeen op 10 maart, via haar directeur a.i had laten weten, alsnog haar advies had ingetrokken om de wedstrijd VZV A1-DSS A1 opnieuw vast te stellen. Verbazingwekkend in dit geheel is dat, hoe een eerder genomen en schriftelijk medegedeeld besluit kan worden ingetrokken en opeens tot een advies wordt omgebogen is mij een raadsel. Daarbij komt nog dat geen enkele motivatie wordt gegeven voor deze ondoorzichtige en onbegrijpelijke handelswijze. Als deze handelwijze vervolgens wordt afgezet tegen het streven naar één NHV dan is het ronduit triest dat reglementen voor het ene team zus worden uitgelegd en voor het andere team zo. Ofwel beloning of bestraffing door ongelijke behandeling.

Dat, na het horen van dit nieuws was de teleurstelling groot was bij mijn meiden kunt u zich misschien enigszins voorstellen. En dan moeten die zelfde meiden zich opladen voor een wedstrijd die nergens meer toe doet en tegen een tegenstander die nog wel even een goed resultaat wil behalen tegen een topploeg. Al vanaf het begin was zichtbaar dat het in deze wedstrijd niet wilde vlotten. Diverse scoringsmogelijkheden werden gemist terwijl Westsite via o.a. 2 strafworpen op 3-1 kwam. Door het wapen van de fast break 4 keer op rij goed te benutten werd die achterstand weliswaar omgebogen in een 3-5 voorsprong. Het bleef echter moeizaam gaan. De vrije speelster werd niet gevonden, er was onvoldoende balsnelheid, onvoldoende druk op de verdediging en wissels verliepen niet goed. Het resultaat was dat vaak onnodig balverlies werd geleden en Westsite de aanval weer kon kiezen. Door toch af en toe wel een geslaagde aanval te laten zien werd de ruststand van 6-12 bereikt.

De 2^e helft was kwalitatief nog minder dan de 1^e. Dat daarvoor soms onbegrijpelijke beslissingen van de leidsman mede debet aan waren mag ook niet als excuus worden aangevoerd. En al is het zeer tegen mijn eigen devies in om namen in een verslag te noemen, noem ik toch onze keepster Amber als degene die ons er door heeft gesleept. Door haar geweldige keeperswerk en het bijna steeds feilloos aanspelen in de fast break mochten wij toch de punten meenemen naar ’T Veld en was zij de terechte vrouw van de wedstrijd.

Het einde van de zaalcompetitie nadert en de TGVZV is moe en teleurgesteld. En toch, met nog 1 wedstrijd te gaan, ben ik trots op de meiden voor wat ze dit seizoen weer hebben gepresteerd en een geweldige bijdrage hebben geleverd aan het imago en het sportieve presteren van VZV.

Kees

De Van Dale geeft aan dat progressie vooruitgang betekent. Na de 2^e helft vorige week tegen SEW en de doordeweekse wedstrijd tegen Westsite was dat precies wat we nodig hadden en hebben. Vandaag tegen een betere tegenstander dan woensdag konden we laten zien dat die vooruitgang er is. Weliswaar was de getoonde  progressie nog gering maar alle beetjes helpen. Vooral als daarmee ook het zelfvertrouwen toeneemt.

Zoals uit onderstaande regels blijkt, die zijn gekopieerd vanuit het gastenboek, kan en moet er nog vooruitgang worden geboekt:

“A1: VZV - VOC   22-15  Punten thuis gehouden in een matige wedstrijd; meeste doelpunten uit prachtige breaks!!”

Jongstleden woensdag werden 14 van onze doelpunten gemaakt vanuit een break, 5 vanuit een standaard aanvalsituatie en 1 uit een strafworp. Terecht werd toen in het gastenboek melding gemaakt van het feit dat er te weinig werd gescoord vanuit standaard aanvalsituaties. Want er kan namelijk niet slechts op de break worden vertrouwd. Vooral als we tegenstanders treffen die alert reageren bij balverlies of niet het resultaat van een doelpoging gaan staan afwachten.

De progressie van vandaag is dan ook terug te zien in het aantal scores vanuit standaard aanvalsituaties namelijk 9 x met daarnaast 3 strafworpen en 10 breaks. Weliswaar hebben opnieuw de breaks de overhand maar die andere 9 geven toch blijk van enige verbetering, progressie dus. En voor degene die het nog niet wist, vandaag troffen we wel een betere tegenstander dan woensdagavond.

In mijn optiek gaan concentratie en zelfvertrouwen hand in hand. Er waren momenten in de 1^e helft dat beide elementen aanwezig waren. Vooral op die momenten dat de cirkelspeler werd gevonden of dat een wissel zodanig werd uitgevoerd dat er steeds dreiging richting het doel was en soms resulterend in een doelpunt. Op andere momenten werd vergeten voldoende open te draaien bij het aanspelen van een medespeler en werd daardoor balverlies geleden. Oorzaak, onvoldoende geconcentreerd zijn. En hierdoor balverlies leiden is weer niet goed voor het zelfvertrouwen.

Vooral het begin van de 1^e helft stemde hoopvol. Het 1^e doelpunt werd gemaakt vanaf de linker opbouw, de volgende 2 vanaf de cirkel. Dat de break een belangrijk wapen is bleek uit de volgende 2 scores. Hierdoor werd een 5-1 voorsprong bereikt. En dan opeens sluipt er iets in het team waardoor het niet meer lukt, te vaak slordig balverlies wordt geleden. VOC werd vervolgens de gelegenheid geboden om in de wedstrijd te komen en kwam terug tot 5-4. Dan gloort er weer hoop door een break, een strafworp en opnieuw een break. Maar weer laten we de concentratie varen. Want ook al wordt erdoor ons nog fraai vanuit de rechterhoek gescoord hebben we bij het rustsignaal slechts een voorsprong van 2 doelpunten, 9-7.

Omdat veel doelpogingen verloren gingen door het de VOC keepster makkelijk te maken, namelijk door half hoog te schieten, de meiden gevraagd beter naar de keepster te kijken. De keepster kwam bijna steeds uit haar doel met 1 been hoog geheven. Iedere bal die dus met een stuit over de grond of gewoon laag wordt ingeschoten is een bijna 100% zekere score.

Op naar de 2^e helft. Ook al wordt snel het 1^e doelpunt gemaakt door ons vanuit een sprongschot, toch is het tot 13-11 meer van hetzelfde. Maar dan wordt toch opeens een gaatje geslagen, weliswaar door 3 x een break maar ook door 3 verschillende speelsters. En dat waren stuk voor stuk heel mooie breaks, 16-11. Hierna laten mijn meiden zien dat ook het scoren vanuit standaard aanvalsituaties tot hun vaardigheden behoort. Vanaf de linkeropbouw, rechteropbouw, strafworp, linkeropbouw, break en, last but not least, de cirkel wordt de eindstand van 22-15 bereikt.

Nog even teruggaand naar j.l woensdag was het toen opvallend hoe vaak Westsite de cirkelspeelster kon aanspelen. Vandaag was daar duidelijk voor ons de meeste vooruitgang te zien. Want ondanks de 15 tegendoelpunten kan ik over het verdedigende werk ronduit tevreden zijn. Een kort moment in de 2^e helft leek het mis te gaan omdat de onderlinge communicatie tussen speelsters niet goed was. Toen de communicatie weer hersteld was waren de verdedigende zorgen weer voorbij. Belangrijk is om de vooruitgang/progressie vast te houden en dit volgende week zaterdag in Amsterdam verder uit te bouwen.

Kees

Zoals bij mij soms de zin en de lust om een verslag te schrijven ontbreekt zo kan het ook voorkomen dat bij sommige speelsters de zin en de lust ontbreekt om een wedstrijd te spelen. Waarom in mijn geval de zin en de lust ontbreekt na de wedstrijd van gisteravond zal voor sommige onder ons duidelijk zijn en voor anderen misschien minder duidelijk. Voor het waarom van het bij speelsters ontbreken aan zin en lust voor het spelen van een wedstrijd moet ik het antwoord schuldig blijven en mij aansluiten bij de mensen voor wie het minder duidelijk is. En waarom zou ik dan zelf weining zin en lust hebben om een verslag te schrijven, de wedstrijd is toch door mijn meiden gewonnen? Dat laatste is helemaal juist. De manier waarop echter stemde niet vrolijk en was niet goed voor klanten binding. Terecht heb ik in het gastenboek gelezen dat er slechts 6 doelpunten zijn gescoord uit een aanval die wordt begonnen met rond spelen, het zetten van druk, vervolgens de wissel en uiteindelijk de afronding. Vaak werd namelijk bij het zetten van druk de bal niet goed aangespeeld of door de aangespeelde speelster niet goed gevangen. Gevolg was een heel rommelig wedstrijdbeeld. Ook het aantal gemiste kansen door schoten over en naast het doel, op paal en lat of gestopt zien worden door de keeper droegen ook niet bij aan een goed wedstrijdbeeld. Natuurlijk is het dan wel goed dat er nog wel 14 keer uit een break werd gescoord. Kunt u nagaan als al het andere wel zou zijn gelukt, als onze aanvallen wel tot een overwegend positief resultaat zouden hebben geleid. Want dat het beter kan en dat mijn meiden beter kunnen is voor mij geen vraag maar een zekerheid.

Kees

Soms lijkt het voorjaar de winter te verdrijven maar dan steekt de winter weer de kop op. Dit weekend hadden we winter noch voorjaar. Gister bijna de gehele dag regen en vandaag “zon”dag, opnieuw geen zon gezien maar harde wind en regen. Het lijkt meer op herfst. Om bijna depressief van te worden.

Gisteravond onze dames 1 een mooie overwinning zien behalen op de Overijsselse dames uit Raalte. Speelsters die weliswaar hard werkten maar niet opgewassen waren tegen al dat A jeugd geweld van Veld Zijdewind Vooruit. Wel bekroop mij gisteravond al wel de vraag in welke mate de geleverde inspanningen verwerkt zouden zijn voor de clash van de volgende dag. Maar wie dan leeft dan zorgt.

Zoals bovenstaand is te lezen vanmorgen om 07.30 uur opgestaan met herfstachtig weer. Het vroege uur zal wel te wijten zijn aan de spanning voor de komende wedstrijd. Het wedstrijdformulier in orde gemaakt, pasjes op alfabet in het boekje en het analyse formulier op z’n plaats in de map. Tegen 09.00 uur de trap bestegen en jongste dochter gewekt. Wettelijke echtgenote en oudste dochter mochten wat langer blijven liggen omdat zij op eigen gelegenheid naar Wognum zouden gaan. Samen met dochter aan het ontbijt en ook vriendlief kwam ons aan de ontbijttafel gezelschap houden; “Ben toch wakker”. En geheel onverwacht gaf ook vrouwlief acte de présence. Zou ze ook de spanning gevoeld hebben?

Tegen 10.30 uur de regen en vervolgens de auto in. Onderweg ons verbazend over 2 sportieve heren op de fiets, de deelnemers aan een polderloop bij Obdam en diverse hengelaars (sportvissers heten ze, meen ik, tegenwoordig). Onze toeristische route liep langs de Berkmeer naar Zandwerven en vervolgens via de Zomerdijk waar om 10.50 uur Wognum werd bereikt. Bij fraai lente of zomerweer een aan te raden route voor een heerlijke fietstocht. Vandaag in dit kl…. weer is het gewoon een sombere trieste tocht.

Bij aankomst bij Het Span waren ook alle andere 13 speelsters met begeleiders aanwezig. De meiden maakten geen overdreven gespannen indruk maar waren wel klaar om de strijd aan te binden met de Nibbikse conculega’s. Voor de wedstrijd nog even aandacht voor een paar details de aandacht gevraagd en toen maar afwachten tot we de arena mochten betreden. De B1 van SEW was namelijk nog bezig met handballes te geven aan de youngsters van ZAP.

Eindelijk was het dan zo ver, het eindsignaal klonk en konden we voor het eerst goed zien hoe groot de publieke belangstelling was. Fantastisch dat zoveel mensen uit Veld, Zijdewind en omstreken naar onze meiden waren komen kijken.

De scheidsrechter, Seelemeijer en Sinnige, gaven om 11.10 uur het sein dat de clash mocht gaan beginnen. SEW kwam met geweld uit de startblokken maar werd tijdig afgestopt en mochten wij als eersten de smaak van het scoren proeven. Beide teams gaven elkaar geen duimbreed toe, knokten voor iedere bal en iedere meter. Het gevolg was dat de score voortdurend gelijk bleef opgaan. Dan weer kwam de TGVZV een punt voor waarna het vervolgens weer de beurt was aan de SEW dames. Alles bij elkaar was het dan ook razend spannend en kon nog niemand voorzien hoe deze strijd zou gaan aflopen. Dat beide teams er een hete pot van maakten zal tot op de tribune voelbaar zijn geweest. Met een stand van 12-12, dus volkomen in evenwicht, bliezen de scheidsrechters voor de rust.

In de kleedkamer moest e.e.a. aan mentaal oplapwerk worden gedaan. Sommige speelsters verweten namelijk zichzelf dat ze te vaak de kansen misten. En dat terwijl over het geheel gezien er gewoon goed werd gespeeld. Daarom de meiden voorgehouden vooral op de ingeslagen weg voort te gaan en dit vooral samen te doen.

En toch gebeurde het ons in het eerste deel van de 2^e helft opnieuw. Aanvallen die goed werden uitgespeeld maar vervolgens net niet goed werden afgerond. Als dan ook nog eens een paar arbitrale beslissingen net in ons nadeel uitvallen, terwijl het net zo makkelijk andersom had kunnen zijn, dan merk je aan de kant dat bij mijn meiden de moed in de schoenen aan het zinken is. Een strafworp in ons voordeel zorgde nog voor aansluiting, 17-16. Toen SEW echter heel snel 18-16 scoorde en wij het net niet konden vinden werd al duidelijk dat wij niet als winnaars de arena zouden verlaten. De tegenstander rook bloed en wist op professionele manier de winst naar zich toe te trekken. Zij scoorden in het laatste kwartier op diverse manieren terwijl wij slechts via strafworpen de keepster konden passeren. En vooral dit laatste doet pijn naast het feit dat verliezen altijd pijn doet. Kleine troost is dat met dit verlies nog niet alles is verloren. We moeten onszelf weer in ons nekvel pakken en ons opladen voor het volgende treffen a.s. woensdag. Want in ons eigen huis gaan we ook de punten thuis houden.

Tot slot dank aan de steun die we hebben mogen ontvangen van ons voortreffelijke publiek. We hadden jullie natuurlijk graag met een prettiger gevoel huiswaarts laten keren. De meiden hebben daar in ieder geval hun best voorgedaan maar is het jammer genoeg niet gelukt.

Kees

Soms is een weekend vol handbal wel eens teveel. Teveel wedstrijden, teveel overtredingen, teveel blessures en soms onsportief publiek. Over dit laatste later meer.

Gisteravond onze dames 1 zien verliezen van een beter, geroutineerder en slimmer DOS. Is dat een schande? Volgens mij niet, gelet op het aantal speelsters bij de tegenstander met eredivisie ervaring. In tegenstelling tot de wedstrijd KSV-DOS waren de Drentse speelsters gister wel scherp en kon de VZV verdediging geen grip krijgen op de nr.4 en 8 die gezamenlijk voor het leeuwendeel van de score tekenden.

Vanmorgen nog net op tijd in de hal aanwezig om de 2^e helft van de A2 tegen JHC A1 mee te kunnen maken. Toen er nog 7 minuten te spelen waren werd het in die wedstrijd ook nog onnodig spannend. Maar de ruggen werden op tijd gerecht en de winst binnen gehaald. Gefeliciteerd meiden en coach Marion. Wel stel ik me bij dit team voor wat er mogelijk is als de speelsters, op een paar na die er bijna altijd zijn, allemaal zouden komen trainen.

Vervolgens mochten de aanstormende talenten de arena betreden. Al heel snel keken onze D/E speelsters tegen een 0-2 achterstand aan. Maar het was een lust voor het oog om te zien hoe zij ongebroken de hele wedstrijd voor iedere bal bleven knokken en uiteindelijk bijna de winst te pakken hadden. Want van 1-2 werd het 2-2 en vervolgens 3-2. Pas in de dying seconds wist de tegenstander de gelijkmaker op het bord te krijgen. Jammer maar wel genieten voor het publiek.

Eindelijk was het dan de beurt aan mijn eigen meiden. Benieuwd was ik naar de conditie van diverse van mijn speelsters. Want om maar ieder weekend 2 wedstrijden te spelen doet een aanslag op het fysiek. Daarbij mag ook vooral niet uit het oog worden verloren wat de mentale druk doet waar deze jonge meiden mee om moeten kunnen gaan. Want met het eigen team is er nog steeds uitzicht op deelname aan het NK en dames 1 kon tot gister ook nog kampioens aspiraties koesteren. En misschien niet voor iedereen makkelijk te begrijpen maar ook mentale druk zorgt voor fysieke vermoeidheid.

En dan moeten aantreden tegen een tegenstander waaraan ik tot nu toe geen prettige herinneringen bewaar. Twee keer eerder hebben we tegen elkaar in het strijdperk gestaan en mijn geheugen roept direct harde en soms grove overtredingen op bij het denken aan Fortissimo. Hoe zal het ons vandaag vergaan?

Gelukkig heeft de TGVZV geen start problemen en ondervindt ook geen vertraging. Vanaf het beginsignaal wordt met grote snelheid aan een prettige voorsprong gewerkt. Vanuit een break wordt 1-0 aangetekend, 2-0 vanuit de linkerhoek, 3-1 door een prima genomen strafworp, 4-1 door een linkshandig kanon vanaf rechts, 5-1 door de linkeropbouw en 6-1 opnieuw door een mooie strafworp. Ondertussen waren er alweer overtredingen gemaakt die mij het ergste deden vrezen. Deed het leidende koppel er dan niets tegen? Jawel dat deden ze wel. De dames deelden vrije worpen, gele kaarten en tijdstraffen uit. De enige kritiek die gegeven kan worden is dat het soms goed is om al op een vroeg moment een rode kaart te laten zien. Verder deden beide leidsvrouwen hun best om het een handbalwedstrijd te laten blijven.

De Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit lieten zich door de spelopvatting van de Cothense speelsters niet van de wijs brengen. De scorings machine bleef draaien al tekende zich wel in dit 1^e deel al enige vermoeidheid af bij sommige speelsters. De welkome rust werd bereikt bij een 13-5 ruststand.

Na het beginsignaal voor de 1^e helft bleken wij weer behept met het 1^e 10 minuten syndroom. Het was aan de tegenstander te danken dat we hierdoor nauwelijks schade opliepen. Maar het geconcentreerde verdedigen van de 1^e helft was afwezig en kwam slechts mondjesmaat weer terug. Pas na deze 10 minuten stond de verdediging weer redelijk maar kregen we vervolgens een dip in de aanval. Opeens ging iedereen door elkaar heen lopen en ontstond een enorm rommelig wedstrijdbeeld. Vooral doordat speelsters elkaar niet meer konden vinden. Een paar omzettingen moesten zorgen dat het spel weer werd genormaliseerd en dat lukte gelukkig. Mijn meiden konden het spel weer naar zich toetrekken. Maar de typering van een trouwe supporter dat het een draak van een wedstrijd was daar kon ik mij betreffende de 2^e helft wel in vinden. Tegelijk hoop ik dat iedereen er begrip voor heeft dat het voor mijn speelsters soms wel eens teveel kan worden.

Tot slot nog even de wedstrijd van de B1 tegen de aanstaande kampioen SEW bekeken. De youngsters van Veld Zijdewind Vooruit begonnen voortvarend. Voordat SEW het goed en wel wist keken ze tegen een 3-1 achterstand aan, ofwel VZV ging aan de leiding. Het was echter van korte duur. SEW herpakte zich en kletste over onze meiden heen. Vooral de 2^e helft liet een veel beter, geslepener en tactisch betere tegenstander zien. De buren uit Nibbik waren dan ook de terechte winnaars. Wat mij wel verbaasd is het bijna voortdurend negatieve, soms zelfs hatelijke gedrag van enkele SEW aanhangers. Maar het zij zo, men zal er wel een reden voor hebben. De wedstrijd zelf kreeg nog een vervelend einde omdat in de zoemer bij een SEW speelster, tijdens een verdedigende actie, haar ringvinger uit de kom raakte. Gelukkig werd de vinger weer snel op z’n plaats getrokken. Vanaf deze plaats hoop ik dat de pijn ook al weer enigszins is afgenomen en dat deze speelster deze nacht pijnloos kan dromen van de behaalde overwinning.

Kees

Volgens mij was het gisteravond de bedoeling dat de dames senioren van ZAP en VZV hun onderlinge derby zouden uitknokken. En senioren zijn speelsters die 19 jaar of ouder zijn. Nu is het de laatste jaren gangbaar dat speelsters die deze leeftijd nog niet hebben bereikt maar wel het niveau aankunnen, toch alvast aan de senioren worden toegevoegd. Sterker nog, de handbal academie draait met slechts junioren mee in de eredivisie. Ook gisteravond waren het de junioren die getalsmatig de overhand hadden, zeker aan VZV zijde met maar liefst 8 speelsters die tot deze categorie behoren. En dat op een totaal van 13 speelsters. Nu zullen historisch goed onderlegden direct gaan roepen dat dit 3 jaar geleden ook het geval was. Toen echter was het noodgedwongen omdat een heel team aan speelsters, op 1 na, was opgestapt. De bedoeling toen was ook om met jonge speelsters te gaan bouwen aan een nieuwe basis. Van de nieuwe basis van 3 jaar geleden waren er gister nog slechts 3 over. Een 4^e had gekund maar moest met een lichte hersenschudding aan de kant blijven. Ook aan ZAP zijde werd het team op het sterkte gebracht door een aantal A junioren. Daardoor leek het meer een A junioren dan een senioren wedstrijd.

Het spel dat door al deze youngsters op de mat was op zijn minst enerverend te noemen. Een 1^e helft die lange tijd gelijk opging en pas in de laatste minuten een voordeel van 3 doelpunten voor ZAP opleverden met een totaal van 35 doelpunten. De 2^e helft gaf in eerste aanleg een zelfde beeld, tot een terechte rode kaart voor een ZAP speelster. Dat was tegelijkertijd het moment dat VZV de wedstrijd naar zich toetrok en ik eindelijk de spanning bij mezelf voelde afnemen. Trots voelde ik me op het aandeel van mijn A1 speelsters in de terechte winst van ons dames 1 team. Met een totaal van 65 doelpunten en, over de hele wedstrijd, dus meer dan 1 doelpunt per minuut zeker enerverend te noemen. Genieten dus.

Vandaag moesten de echte A junioren teams van VZV en ZAP met elkaar om de derby eer strijden. De heenwedstrijd werd door ons met 29-9 gewonnen waardoor de verwachting voor vandaag hoog gespannen was. Dan blijft natuurlijk altijd de vraag of en hoe mijn meiden met die hoog gespannen verwachting kunnen omgaan. Ook al staat  natuurlijk iedere wedstrijd op zich maar een grote uitslag in de ene wedstrijd zorgt voor een gevoel van verplichting voor de volgende. Gistermiddag heb ik eerst de DVD (met dank aan onze onvolprezen Rene) van de heenwedstrijd nog even bekeken. De bijzonderheden van die wedstrijd nog even voorafgaand in de kleedkamer met de speelsters besproken. Vervolgens maar afwachten hoe het zich vandaag zou ontwikkelen. Aan de toegewezen scheidsrechter zou het zeker niet liggen. Een man met een berg aan ervaring op het hoogste niveau die dat ook vandaag weer in de meest goede vorm etaleerde.

Al snel lieten de TGVZV meiden zien wat de bedoeling was. Weliswaar kwamen we 0-1 achter door een fraaie score van ZAP. Daarna waren het 6 keer op rij de Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit die het net achter de ZAP keepster lieten bollen. Van deze 6 scores werden er 4 op volle snelheid vanuit de break out gemaakt. Toch een machtig wapen en zo mooi om te zien. En als je de uitvoering ziet dan lijkt het zo makkelijk. Het begint echter met speelsters die weten wanneer ze vanuit hun eigen verdediging moeten vertrekken. Dan moet vervolgens de bal nog op de juiste maat worden aangespeeld naar zo’n voortsnellende speelster en die dan, last but not least, de rust moet opbrengen om de bal langs de keepster van de tegenstander te gooien met hijgende tegenstanders in haar nek. Met een voorsprong van 5 doelpunten was de eerste klap uitgedeeld, een eerste klap die vaak desastreus is voor het moreel van de tegenstander. Als vervolgens, met af en toe mooi spel, de voorsprong tot aan het rustsignaal is uitgebouwd tot 14-7 dan stemt dat mij zeker niet ontevreden.

In de kleedkamer bleek tevredenheid echter geen gemeengoed te zijn. Speelsters die elkaar aanspraken op fouten die vooral verdedigend waren gemaakt, fouten die eigenlijk niet zouden mogen. Elkaar aanspreken zonder dat sprake was van een verwijtende toon. Volwassen dus en dat stemt ook weer tot tevredenheid.

De 2^e helft viel eigenlijk in 3 delen uiteen. Snel na het beginsignaal werd de voorsprong al weer uitgebreid. In ongeveer 8 minuten werd de score opgevoerd van 14-7 naar 18-9. Ook nu was het aandeel van 3 goed afgeronde break outs weer groot. Het 2^e deel duurde ongeveer 10 minuten waarin slechts 1 doelpunt van ZAP kon worden opgetekend en geen enkele aan onze zijde. De oorzaak voor deze weinig verheffende 10 minuten was volgens mij gebrek aan concentratie en speelsters die meer met en voor zichzelf bezig waren dan dat ze in de teamdiscipline bleven spelen. Het gevolg liet zich aanzien in teveel en te vaak slordig balverlies en niet voldoende rust in de afronding. Tegen DSS brak ons dat uiteindelijk op en verloren we de wedstrijd. De tegenstander van vandaag had niet die kwaliteit en veerkracht om een wedstrijd te laten kantelen en onze verdediging bleef gelukkig voldoende bestand tegen de aandrang van ZAP. Daardoor konden mijn meiden een 3^e deel laten zien in de laatste 12 minuten waardoor de score uiteindelijk een aanvaardbare niveau bereikte. De scoremachine kwam namelijk weer op gang waardoor de 27-12 eindstand werd bereikt.

Gisteravond dus een enerverende wedstrijd gezien met 2 teams die aan elkaar gewaagd waren. The day after bracht 2 teams in het strijdperk waar het onderlinge krachtverschil te groot was en de spanning bij mij slechts voortkwam uit de vraag of we vandaag ons wel over een mindere fase heen konden zetten. Het team heeft laten zien dat ze dat kunnen en dat stemt me positief.

Kees

Vrijdagavond vertrok ons oudste kind voor een “werkweek” naar Oostenrijk. Bewust zet ik “werkweek” tussen aanhalingstekens want skiën of snowborden is in mijn optiek nu niet echt werken. Meer recreatie lijkt me. Maar goed ze krijgt er studiepunten voor en het is verplicht dus waarom zou je mopperen. Tegelijkertijd dan ook je verjaardag nog eens op een Oostenrijkse sneeuwhelling kunnen vieren, wie zou dat niet willen? Voor onze dames 1 heeft haar afwezigheid en de blijde verwachting van Lyana wel voor de nodige aanpassingen gevergd. Zeker nu ook de dames 2 en de A1 hun wedstrijden op zondag moesten spelen. Maar de dames hebben zich er goed doorheen geslagen met hulp van de dames 3 speelsters Karin en Eva gezien de winst van 22-28 op DTS ’48.

En dan wij nog.

De start was niet best. Bij hun 2^e aanval scoorde DSS hun 1^e doelpunt en bij hun volgende de 2^e. Wij konden natuurlijk niet achterblijven en maakten er 1-2 van. Opnieuw was het DSS dat 2 keer het net achter Amber wist te vinden. Vanaf dat moment echter ging het bij mijn meiden enigszins draaien. Nog niet optimaal want breaks wilden niet lukken. Doelpunten moesten dus in de 3^e fase worden gemaakt en dat lukte goed. Bij 6-6 werd DSS achterhaald en vervolgens op achterstand gezet, 7-6. De nare smaak van het mindere begin was weggespoeld. Hierbij stopte het namelijk niet, nee het ging door tot een ruststand van 10-7 was bereikt.

Misschien hadden we die rust beter aan ons voorbij kunnen laten gaan. Misschien had ik beter niets kunnen zeggen in de kleedkamer. Misschien …………..???? Aan misschien dit of misschien dat heeft niemand iets want het is altijd achteraf en doet niets meer af aan de actualiteit.

Wat er gebeurde is mij een raadsel. Nog niet eerder zijn we dit seizoen zo goed uit de kleedkamer gekomen. Tot nu toe is het namelijk bijna iedere wedstrijd nog zo geweest dat de tegenstander ons aan het begin van de 2^e helft het nakijken gaf. Vandaag echter niet. Furieus ging de TGVZV van start. Na 40 minuten spelen hadden we een voorsprong van 14-8 bereikt. Het DSS publiek was stil, wij zouden dit toch niet meer uit handen geven, het pleit was beslecht. Maar dan loopt de TGVZV uit de rails en kan verevolgens het goed spoor niet meer vinden. DSS daarentegen gaat draaien als een formule 1 racewagen. Het Heemskerkse publiek komt weer tot leven en wij zien de voorsprong op volle snelheid slinken. Bijna iedere aanval is raak en de Heemskerkers raken in extase. Mijn meiden doen hun stinkende best, werken hard maar niets lukt meer. Verdedigend lukt het nog wel maar we krijgen de bal er aan de overzijde niet meer in. Pas met behulp van een strafworp bij een achterstand van 14-17 wordt ons laatste doelpunt gemaakt. De gifbeker is echter nog niet leeg, DSS scoort nog 2 keer en wij blijven strijden met, bijna, de moed der wanhoop. Bij het laatste fluitsignaal kunnen we slechts constateren dat DSS terecht heeft gewonnen.

Natuurlijk doemt direct de vraag op hoe dit nu mogelijk is? Waar heeft het aan gelegen. Wie het weet mag het zeggen. Simpelweg, zij scoorden en wij niet, ondanks de getoonde werklust. Ieder team komt vroeg of laat een keer zo’n wedstrijd tegen. Wij waren nu aan de beurt al hadden wij het liever niet meegemaakt.

Het zij zo. Zaak is het om ons nu te herpakken en over 2 weken de nare smaak tegen ZAP met een goede overwinning weg te spoelen.

Kees

In het verslag van Joep was te lezen dat onze dames de 40 doelpunten net niet hebben gehaald. Zelf aanwezig in het Zijveld heb ik een dames 1 team aan het werk gezien dat eigenlijk de tegenstander van het veld speelde. De uitslag geeft hiervan slechts een vertekend beeld. Natuurlijk werd mij vroeger door mijn ouders al duidelijk gemaakt dat “as verbrande turf” is. Maar wat nu a(l)s alle gemiste open scoringskansen wel waren omgezet in doelpunten. En wat nu als tussen de 10^e en 20^e minuut in de 2^e helft de verdediging zich beter van haar taak had gekweten. Volgens mij had een score van 50 voor Veld Zijdewind Vooruit en 15 voor de tegenstander een duidelijker beeld gegeven van de kracht verschillen. Maar nogmaals “as is verbrande turf”!

Op een bijna lente achtige ochtend mochten wij zelf naar Uithoorn vertrekken. Naar wat ik later begreep was dit vertrek niet geheel vlekkeloos verlopen. Gisteravond was al geregeld dat slechts 2 fors uitgevallen auto’s voldoende waren voor het vervoer van onze meiden. Helaas bleken deze vervoermiddelen over 1 zitplaats te weinig te beschikken. Door de aanwezigheid van onze vast cameraman en zijn auto werd dit probleem gelukkig opgelost. Een volgend probleem diende zich aan waardoor we aan snelheid behoorlijk zouden inboeten. Bij de veroorzaker van dit probleem was namelijk de wekker niet afgegaan. Flink toeteren voor de deur zorgde dat deze schone slaapster alsnog werd gewekt en, met de haar bekende snelheid, alsnog in 1 van de auto’s plaatsnam. Omdat ik zelf op eigen gelegenheid richting wedstrijd was vertrokken en daar al op tijd was aangekomen zult u begrijpen dat zorgen om het wegblijven van mijn team mij wel enigszins bezig hielden. Een verlossend telefoontje dat het hele spul al snel zou arriveren bij sporthal “De Scheg” bracht de innerlijke rust weer terug.

Vlak voor aanvang van de wedstrijd kwam de leidsman mij vragen hoe lang er gespeeld diende te worden. Daarvoor had deze heer ons al uitgelegd dat clubnamen voor hem niet belangrijk waren en dat geel tegen wit voldoende was.

Net als in de heenwedstrijd waren het de Vogels uit de Legmeer die furieus van start gingen en als eersten de score openden. Natuurlijk konden wij niet achter blijven en met een razendsnel uitgevoerde break werd de score gelijk getrokken en het fraai aanspelen van de cirkel zorgde voor de voorsprong. De tegenstander was echter niet van plan om zich makkelijk naar de slachtbank te laten leiden en scoorden de gelijkmaker. Vervolgens had ik een déjà vu gevoel van de zaterdagavond. Mooi uitgevoerde aanvallen die soms tot een even zo mooie score leidde en soms tot jammerlijke missers. Paal, lat en keepster waren regelmatig een sta in de weg. Voor het Uithoornse publiek was dit wel zo plezierig omdat hun heldinnen qua score steeds in de buurt van Veld Zijdewind Vooruit konden blijven. Uiteindelijk leidde dit alles tot een 8-11 ruststand en dat had bijvoorbeeld makkelijk 8-16 kunnen zijn.

Tijdens de rust in de kleedkamer met elkaar besproken waarom we nog niet echt afstand hadden kunnen nemen en hoe we het in de 2^e helft beter zouden kunne doen. Het veranderen van de verdediging van 3-2-1 naar 6-0 was 1 van de aangedragen voorstellen. Omdat iedereen het hier mee eens was werd de verdedigingsvorm daarom aangepast. Andere veroorzakers van problemen waren de bal en de vloer. De bal was glad en de vloer, nog een echte parketvloer, evenzo. De vloer zou geholpen zijn met een forse onderhoudsbeurt maar dat zou waarschijnlijk iets te lang gaan duren. De gladde bal moesten we ook maar voor lief nemen en zelf wat meer zuiverheid in het aanspelen betrachten.

En zo kon de scheidsrechter voor het 2^e deel het startsein geven. In bijna alle voorgaande wedstrijden hebben wij in de 1^e minuten de tegenstander over ons heen gekregen. Vandaag was het eindelijk weer eens anders. Furieus schoten de TGVZV uit de startblokken en bouwden met grote precisie aan het vergroten van de voorsprong door via 8-12 door te stoten naar 8-15. Pas toen wist Legmeervogels het net achter onze keepster weer te vinden. Toch stak ook toen het déjà vu gevoel de kop weer op. Opnieuw namelijk werden de meest makkelijk scorings mogelijkheden gemist. Ook het omzetten van een strafworp tot een doelpunt leverde nogal wat problemen op. Gelukkig dat onze 6-0 verdediging bijna als een kluisdeur sloot. Een ander voordeel was, net als vorige week, dat mijn meiden conditioneel de betere zijn. Gedurende het voort tikken van de klok werd steeds duidelijker dat de Uithoornsen steeds meer moeite kregen met het bijhouden van het snelle VZV spel. Ondanks de grote hoeveelheid gemiste kansen werd toch gestaag de voorsprong steeds verder uitgebouwd. De tussenstand van 10-20 leidde uiteindelijk naar een dik verdiende overwinning, 13-24. Voor 24 had ook 35 kunnen staan, maar die “verbrande turf” hè.

Kees

Na een maandje zonder handbalwedstrijden, mochten we in het nieuwe jaar gelijk de strijd met SEW aangaan. Net als wij dit seizoen bijna een geheel nieuw team, met kleine vlugge speelsters, die we goed in de gaten moesten houden. En dat bleek. Tot aan de rust ging de strijd gelijk op, wij maakten mooie doelpunten maar kregen ze gelijk weer om de oren, ruststand 3-4. De tweede helft moesten we nog harder werken, zowel in de verdediging als in de aanval, dan zouden we een kans hebben. En dat hebben we gedaan, keurig hoor meiden. Er werd goed gewerkt, ook voor elkaar. In de verdediging was het zo dat als de één een foutje maakte, de ander gelijk te hulp schoot. Zo kon SEW bijna niet meer scoren. De verdediging zat  goed dicht en ook onze keepster deed heel goed haar werk. In de aanval konden wij de punten wel maken. Zowel van afstand als via de cirkel belandden de ballen in het net. Na het laatste fluitsignaal stond er 5-11 op het scorebord, ruim gewonnen. Met hard werken en gestaag doorgaan, lieten we een visitekaartje achter en niet alleen dat. Ook onze mascotte,  al jaren het beste maatje van Anouk, moest in de sporthal achterblijven. Bij het bedanken belandde het knuffelbeest op de bovenste balk in de sporthal en wilde niet meer naar beneden komen. Een blijvend aandenken voor SEW van VZV!

Judith

Op zaterdagavond in de, mij zo vertrouwde, Waerder Golf gezeten. Ons vlaggenschip moest in deze hal de, door mij vooraf als zwaar gekwalificeerde, confrontatie aangaan met het mij ook al zo vertrouwde KSV. Voorafgaand aan deze confrontatie hadden alle dames en begeleiding van de gastvrijheid van mij eega mogen proeven. Ik heb de indruk gekregen dat het ze goed is bevallen. In de Waerder Golf werd mijn verbazing gewekt door de tegenstander. Want niet zozeer dat ik de speelsters niet herkende maa de speelstijl en dan vooral de manier van verdedigen deed mij toch wel enigszins bevreemdend opkijken. Kijkend naar de uitslag, 21-33, zou je zeggen dat dames 1 ruim heeft geprofiteerd. Toch bleef er een gevoel aan me knagen dat de 40 zeker behaald had kunnen worden. Toch kan er tevreden worden terug gekeken op de wedstrijd met 6 A junioren in het senioren team.

Vanmorgen om 10.00 uur stond de rit naar Amsterdam al weer voor de boeg waar we VOC gingen ontmoeten in het welbekenden Elzenhagen. En alweer mocht ik plaats nemen op de passagiersstoel. En ook alweer had ik een chauffeur met naam Koos (zouden ze tegenwoordig allemaal Koos heten??) die mij heerlijk ontspannen naar de plaats van bestemming bracht. Soms werd de innerlijke rust wat verstoord door het uitwisselen van de zaterdagavond ervaringen van het jongere vrouwelijk schoon op de achterbank. Gelukkig dat mijn chauffeur van de dag over voldoende ontspannende gespreksstof beschikt om de innerlijke rust op pijl te houden. Eenmaal in Amsterdam, in de sporthal, kan ik mezelf alvast wat opwarmen met de wedstrijd van de B1 die op dat moment wordt gespeeld. Jammer dat in deze wedstrijd VOC een maatje te groot is en onze talenten de punten niet mee kunnen nemen naar ‘t Veld. Ondertussen is de rest van het team ook gearriveerd en dirigeer ik hen naar de kleedkamer. In het voorbij gaan verteld een vader mij dat zijn dochter flink ziek is. Dat gevoegd bij een andere speelster die al een paar weken sukkelt met een schouderblessure, weer een andere met een steeds maar weer opspelende rugblessure dan ga je toch, ondanks 6 wisselspeelsters, je knopen tellen. Want de avond er voor heeft meer dan het halve team (7 speelsters) al een wedstrijd achter de kiezen in respectievelijk dames 1 en dames 2. Het zal daarom zwaar worden.

Vooraf was het een verrassing welke speelsters VOC in de strijd zou werpen. VOC is namelijk een club dat barst van het talent en waar ze veel A junioren in senioren teams hebben spelen. Vandaag hadden we echter het geluk dat niet de ervaren A’s waren in gezet maar dat voorrang werd gegeven aan het aanstormend jonge talent. En daar hebben ze er ook velen van. Het beloofde een hete pot te worden.

De scheidsrechter van dienst was een oude bekende die er inmiddels 40 fluitjaren op heeft zitten, nogmaals proficiat Ed, en na afloop werd gehuldigd en diverse boeketten in ontvangst mocht nemen. Evenals de wedstrijd die hij voor ons tegen DSS floot konden we tevreden zijn met zijn optreden.

Iets verlaat werd het beginsignaal gegeven en kon de TGVZV gaan rollen. Qua doelpunten productie viel het niet echt mee maar wel werd geleidelijk aan een prettige voorsprong gebouwd. Verdedigend stond de Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit gewoon goed. Over de aanval kon ik niet helemaal tevreden zijn. De 2e fase kwam er niet of nauwelijks uit en er werden een aantal keren open doelkansen gemist. Het vasthouden van de concentratie zorgde er echter voor dat VOC bijna steeds tegen een muur opliep. Uiteindelijk zorgde dit voor een ruststand van 5-10 en konden we in de kleedkamer gaan terugkijken op de 1^e helft en vooruitblikken op de 2^e.

Even aandacht gegeven aan wat ik graag anders wilde zien en vooral benadrukt dat onze sterke kant, het verdedigen, moest worden vastgehouden en daar gingen we weer.

Wat vervolgens aan mijn en ieders ogen ontrolde had niemand geloofd als het vooraf was voorspeld. VOC wist 4 keer achtereen de bal in ons doel te deponeren en wij slechts eenmaal. En wat deden wij er aan, wij stonden er bij en keken er naar. Alle benodigde scherpte, de wil om te winnen, het werken voor elkaar ,niets gebeurde of lukte meer. En dan voor de duur van ongeveer 10 minuten. Bij 11-11 keken we zelfs tegen een gelijke stand aan. En alsof er een knop omging, opeens kwam het elan van de 1^e helft weer boven en was het tij tijdig gekeerd. Gestadig werkten de meiden weer eensgezind aan een voorsprong al moest er wel hard voor worden gewerkt. De Amsterdamsen waren namelijk niet bereid om het zomaar op te geven. Gestreden werd er door beide teams voor iedere bal. Soms fair, soms net over het randje. De terechte winnaars waren de amazones van Veld Zijdewind Vooruit en mogen we samen met onze Nibbikse buren de ranglijst blijven aanvoeren.

Mijn verwachting vooraf dat het zwaar zou worden werd bewaarheid maar de mentale veerkracht en aanwezige strijdlust van mijn meiden hebben de punten thuis kunnen brengen.

Kees

Sinds de aanvang van het zaalseizoen hebben we Koos Pannekeet aan ons begeleidingsteam mogen toevoegen. Koos die zich op een goede manier bezighoudt met ons imago en het maken van reclame voor dit imago. Volgens Koos en de geluiden die hij zo links en rechts hoort dragen mijn verslagen eveneens bij aan een positief imago. Ik kan dit slechts voor kennisgeving aannemen omdat, naar mijn mening, het werkelijke imago op het speelveld tot stand komt. En terugdenkend aan de wedstrijd van deze middag werd, onder overweldigende publieke belangstelling, grote reclame gemaakt voor onze sport. Natuurlijk was het een wedstrijd op het scherpst van de snede tussen 2 rivalen die beiden niet van opgeven wilden weten. En natuurlijk had die zelfde Koos, d.m.v. een prachtige flyer, ons allen de mailboxen van heel veel mensen van spam laten voorzien. Des te verbaasder ben ik dan, ’s avonds kijkend naar Studio Sport, dat zoveel mensen de kou trotseren om naar weinig aantrekkelijke voetbalwedstrijden te gaan kijken. Voetbalwedstrijden waar slechts een marginaal aantal doelpunten worden gemaakt t.o.v. welke willekeurige top handbalwedstrijd. Het publiek van vandaag had in ieder geval het gelijk aan hun zijde want zij hebben volgens mij kunnen genieten van een zinderende wedstrijd.

De laatste ontmoeting tussen onze TGVZV en SEW lag mij nog vers in het geheugen. Enige revanche gedachte zou volgens mij bij de Nibbiksen toch wel aanwezig zijn. Daarom dit, waarschijnlijk ten overvloede, toch nog maar even aan mijn meiden verteld. Baat het niet, schaden zal het zeker niet. Zoals ik al zei, waarschijnlijk ten overvloede omdat mijn meiden eigenlijk nauwelijks op scherp gezet hoeven te worden voor deze clash der titanen. Vooraf in de kleedkamer was de spanning van de koppies af te lezen en laat ik mijn eigen gevoel maar verder niet beschrijven. Al tijdens de wedstrijd van onze B1, die magistraal voor ons talententeam werd gewonnen, hoopte ik al dat er tijdens onze wedstrijd ook zoveel toeschouwers zouden zijn. Mijn hoop werd op een overweldigende manier overtroffen. Nauwelijks meer een plaats vrij op de tribune en dan al die herrie, daar kun je slechts van dromen. Maar zoals gezegd, het moet nog wel even binnen dat veld van 40 bij 20 meter worden waargemaakt.

De Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit gingen flitsend van start. Want ook al leverde de 1^e aanval geen score op, de 3 daarop volgende aanvallen brachten even zoveel doelpunten op het scorebord, 3-1 derhalve. Op dat moment sloop er echter iets onverklaarbaars in mijn meiden en werden een aantal open doelkansen op rij gemist. Positief was op dat moment wel dat hierdoor een zich wedstrijd ontspon die als een razende op een neer ging. Bijna telkens na een score van onze kant kwamen de SEW dames als een pijl uit de boog van de middenuit en wisten hierdoor een aantal keren uiterst snel en effectief tegen te scoren. Zag ik gisteravond nog gapende mensen aan de overzijde op de tribune, de al wat oudere heer die ik vanmiddag zag gapen gaf me een toch wel ietwat angstig gevoel t.a.v. ’s mans gezondheid. Ik vreesde al bijna dat mogelijk de AED zijn nut moest gaan bewijzen. De man rechtte gelukkig zijn rug en kon ik mijn ogen weer naar het spektakel op het speelveld wenden. En spektakel bleef het, zeker toen we op 2 minuten van de rust, met een 9-9 gelijke stand een tijdstraf tegen kregen. Slechts mijn meiden aanmoedigend en ondertussen schietgebedjes naar onverschillig waar zendend, wisten mijn strijdsters de stand in evenwicht te houden en werd het eerste deel afgesloten bij een 11-11 stand.

In de kleedkamer geprobeerd de meiden er van te doordringen dat ze gewoon goed speelden maar dat de omschakeling bij balverlies moest verbeteren. Dat dit gemakkelijker is gezegd dan gedaan moge blijken uit het verloop van de 2^e helft. Want hoewel mijn meiden bleven strijden voor iedere meter en iedere bal, bleef toch in deze omschakeling een probleem te blijven schuilen en wist SEW soms razendsnel ons doel te vinden. Maar ook al waren het de Nibbiksen die als eerste de score openden toch was het de TGVZV die in een razend tempo een voorsprong van 3 doelpunten wist te bereiken, 15-12. Vervolgens bleef toch de spanning om te snijden want beide team wilden elkaar geen strobreed toegeven. Dat daarbij het arbitrale duo zich nogal eens arbitrair meende te moeten mengen was onnodig als spanning verhogend hulpmiddel. De teams deden daarvoor allebei zelf al voldoende om het publiek op de banken te krijgen. Soms had het ene team de overhand en wist SEW ons tot op 1 doelpunt te naderen, dan weer gaven mijn meiden gas en werd de voorsprong toch weer naar een verschil van 3 getild. En ondertussen bleef die orkaan van geluid maar door de hal galmen en dacht ik soms een megafoon nodig te hebben om mijn meiden verbaal te kunnen bereiken. En dan ineens is het voorbij, juichende en springende VZV speelsters die een zwaar bevochten 25-23 overwinning hebben geboekt. Als dit geen reclame voor het handbal is dan weet ik het niet meer. Stilletjes kijk ik al vooruit naar onze volgende ontmoeting op 27 februari en dat het publiek maar weer opnieuw in grote getale zal toestromen om opnieuw een happening van formaat te beleven.

Kees

Vanmorgen om 10.15 uur werd de reis naar Cothen aangevangen. Voor de mensen die niet weten waar Cothen ligt, net iets ten noordwesten van Wijk bij Duurstede. Cothen is een leuk klein dorpje in het glooiende polderland onder de Utrechtse heuvelrug en dicht bij het stroomgebied van de Lek. Voor het eerst in heel lange tijd mocht ik mij laten rijden en daarom heerlijk ontspannen genieten van al wat we onderweg tegenkwamen. Al voort zoevend op de cruise control, fantastische uitvinding, komen we op de geheel vernieuwde A2 tussen Utrecht en Amsterdam met 5 banen in zuidelijke en 5 banen in noordelijke richting. Een zee van asfalt dus waarop sommige mensen niet meer weten dat de (verkeers)regels zeggen dat je altijd uiterst rechts moet houden. Koos “wegmisbruikers” Spee spreekt dan voor de camera over niet onnodig links rijden. Maar in een pas aangeschafte bolide waan je jezelf natuurlijk in het Walhalla bij zoveel geasfalteerde ruimte, daar waar eerder bijna deurklink aan deurklink werd gereden en files dagelijkse kost waren.

Aangekomen bij het sportcentrum De Rijnsloot, nu kan ik als Noord Hollandse polderjongen me bij het begrip sloot niet echt de Rijn voorstellen, ontwaar ik een tweetal verharde asfaltvelden die mij toch wel enigszins triest stemden. Asfalt is natuurlijk niet de meest ideale ondergrond voor ons handbalspelletje maar het buitenhandbal is voor het aantrekken van de jongste jeugd, volgens mij, onontbeerlijk. Op de velden echter die ik hier aan trof zou ik niemand een wedstrijd willen laten spelen. En misschien gebeurt dat in Cothen ook niet, ik heb het niet nagevraagd, alhoewel wij vorig seizoen nog wel een beslissingswedstrijd moesten spelen op asfalt voorafgaand aan onze NK triomftocht tegen de bespeler van dit Cothense complex. Maar E’s, D’s, C’s en B’s slechts binnen laten spelen is volgens mij de doodsteek voor het Nederlandse handbal.

Dan de wedstrijd. Vooraf had ik mijn speelsters, met die zelfde beslissingswedstrijd in mijn achterhoofd, al gewaarschuwd voor een harde  wedstrijd. Natuurlijk hoopte ik dat deze waarschuwing gelogenstraft zou worden maar niets was minder waar. Lotte mag zich gelukkig prijzen dat haar rechterarm oerdegelijk aan haar lichaam is bevestigt. Tot driemaal achtereen werd heftig geprobeerd deze arm van haar lichaam te scheiden bij een doelpoging. Lisanne blijkt sterke kaakbeenderen te hebben, want al deed het wel pijn, de elleboog van de Fortissimo verdedigster kon de kaak niet breken. Bij Maud geldt hetzelfde voor haar ribben, niets gebroken, mogelijk wel lichte kneuzing maar ze stond vrouwmoedig weer op en speelde verder. En dit alles gebeurde slechts nog maar in de 1^e helft. De enige bestraffende consequenties bestonden uit vrije worpen terwijl ik me toch meen te herinneren dat overtredingen van dergelijk kaliber bestraft behoren te worden met een strafworp en een tijdstraf. Vooral als deze taferelen zich vlak onder de ogen van 1 van de arbitrerende dames afspelen. Mogelijk dat het luid joelende Cothense publiek, brullend dat het allemaal maar toneelspel zou zijn, een beïnvloedende rol speelde. Wie het weet mag het zeggen. Ondertussen ging het zeer trage scoreverloop gelijk op. Van 1-0 naar 1-3 naar 7-5. Ondertussen had mijn hart al weer een paar keer zijn beurt overgeslagen als opnieuw bij een break van ons, speelsters aan de rug van onze speedy of Dorien werd geduwd of getrokken zonder dat daarvoor de enige juiste maatregel werd toegepast. En het publiek bleef maar joelen. Vanaf dat moment werd het even de Dorien show. Goed aangespeeld op de cirkel maakte ze 7-6, aansluitend twee strafworpen 7-7 en 7-8 en Merel die de kers op de taart deed belanden om vlak voor het rustsignaal middels een break nog even de 7-9 op het scorebord te zetten.

In de rust aan meiden duidelijk gemaakt dat ze gewoon goed stonden te spelen en dat het vooral verdedigend prima in elkaar stak. Ze er ook gewezen op dat Fortissimo slechts 1 wissel op de bank had zitten en dat ze conditioneel al aardig aan het einde van hun Latijn begonnen te komen. Het 2^e deel kon wat mij betreft beginnen.

Opnieuw echter waren het onze tegenstanders die als eersten de score openden. Bij 10-10 kwamen ze zelfs weer op gelijke hoogte. Daarna was het echter steeds de Wit Rode formatie van Veld Zijdewind Vooruit die zorgde voor een voordelige marge van soms 1 maar soms ook 3 doelpunten in ons voordeel. Een heel belangrijke rol was weggelegd voor onze doelvrouw Amber. Verbazingwekkend is het toch hoe zij keer op keer de ballen uit haar doel ranselt. Ook belangrijk zijn Femke en Dymphie in het uitvoeren van hun opdracht om de verdediging te organiseren, steeds er voor zorgend dat iedereen op tijd uitstapt of bij sluit. Eva die zich wel thuis voelt bij een robbertje vechthandbal en met name vanuit de hoek voorop ging in de strijd. En dat alles met slechts 2 tijdstraffen die al in de eerste helft waren gegeven. Omdat ik, geheel tegen mijn eigen regels, namen noem mag ik zeker Dina niet vergeten als meest stoïcijnse en ook hardwerkende van het zeer prettige stel. En, last but not least, Lisa, strak van de zenuwen, in haar eerste ervaring op dit toch wel iets andere niveau en gewoon deed wat ze moest doen. Ten slotte ook nog mijn steun en toeverlaten op de bank waar Marriët soms zichtbaar en meestal hoorbaar haar verontrusting laat blijken wanneer weer 1 onzer speelsters ongewild de vloer van nabij beschouwd. Koos die zich vervolgens in gang zet voor zijn verzorgende en rustgevende taak en slechts minzaam en ingetogen glimlacht bij weer een verbazingwekkende gebeurtenis. Uiteindelijk werd de wedstrijd besloten zoals die ook was begonnen met een score voor Fortissimo. Voor hen slechts een doekje voor het bloeden omdat de punten meegingen naar ’t Veld. Mijn meiden hebben mij weer laten genieten van hun onverzettelijkheid en strijdlust.

Op de weg terug naar huis nog even met mijn chauffeur wat gefilosofeerd over het houden aan (verkeers)regels en, in die gevallen dat daar niet aan wordt gehouden, de risico’s die dat weer met zich meebrengt. Soms ook zat ik verstild te genieten van de omgeving en schrok dan weer terug naar de realiteit met het AMC opdoemend op mijn netvlies. Handbal is een stevige sport, niet voor mietjes. Maar (spel)regels zijn er om te worden nageleefd en bij overtreding conform de afspraken te worden bestraft. Zo hebben wij dit nu eenmaal met z’n allen afgesproken. Voor mij is het een angstbeeld als ik, doordat (spel)regels zodanig mogen worden overtreden, met 1 van mijn speelsters naar een 1^e hulp moet afreizen. Ik hoop en wil het niet meemaken.

Kees

Er zijn van die dagen dat de verwachtingen die een mens soms kan hebben niet of nauwelijks bewaarheid worden. Gister was zo’n dag. Eerst ’s morgens met jongste dochter naar de open dag van de HVA. Vooraf via Google gekeken waar ik mijn heilige koe zou kunnen parkeren. Achter het gebouw van Trouw leek mij een goede plek. Jammer maar helaas, de verwachting dat dit mogelijk was kwam niet uit. De eigen parkeerplaats van dit bedrijf was hermetisch met hekken afgesloten, dus geen toegang voor ons. Naast dit grote en vooral lege parkeerterrein was gelukkig ook nog plaats zat. Aan dit laatste terrein echter haalt de gemeente Amsterdam een belangrijk deel van haar inkomsten. Een euro per kwartier of 24 voor de hele dag. Wel te betalen met gepast muntgeld of de chipknip. En jammer voor jouw als je niet over voldoende gepast muntgeld beschikt of geen chipknip hebt. Jammer voor mij dus. Toch eerst dochterlief maar even naar binnengeloodst voor haar rondje toegepaste psychologie en aansluitend met enige angst terug naar mijn blik. Want voor je het weet heb je in deze “gastvrije” multi culti stad een wielklem te pakken of is je vierwieler weggesleept. Uiteindelijk de parkeergarage onder het O.L.V.G gevonden en daar mijn Germaanse diesel achtergelaten.

’s Avonds naar het Zijveld in de verwachting dat dames 2 eindelijk de punten zouden gaan pakken. Deze verwachting kwam gelukkig wel uit. Dames en coach, van harte gefeliciteerd met deze overwinning. Een andere verwachting betreft dat ik eigenlijk steeds verwacht in de hoofdklasse teams te zien spelen op een, voor Nederland, redelijk hoog niveau met daaraan gekoppeld ook arbiters die hun vak verstaan. Met enige regelmaat kom ik wat dat betreft bedrogen uit. Gisteravond was het gevoel, bij de wedstrijd van onze dames 1, van bedrogen te zijn wel heel erg aanwezig. In het verslag over deze wedstrijd is het genoegzaam terug te lezen.

Voorafgaand aan dit zaalseizoen was mijn verwachting dat wij al onze wedstrijden ongeveer rond het middaguur zouden moeten spelen. Voor de wedstrijd van vandaag werd ook deze verwachting gelogenstraft. Een aanvangstijd van 16.00 uur is voor mij namelijk behoorlijk ver van het middaguur af. Maar goed, het zal z’n reden hebben en de wedstrijd spelen moet toch gebeuren.

Vandaag was het de ontmoeting in de Zwaluwvlucht tegen ZAP in het bollendorp Breezand. Mijn verwachting vooraf was dat mijn meiden revanche gedachten en gevoelens koesterden voor de niet zo geweldige prestatie op 26 september, buiten op een nat veld. Voor zover het nodig was in de kleedkamer, voor de wedstrijd, de meiden toch nog maar even helpen herinneren met de boodschap om dat vandaag tot het verleden te laten behoren.

Al vanaf het eerste fluitsignaal van het, goed leidende, vrouwelijke duo uit Akersloot liet de TGVZV (dank John) zien welke plannen ze hadden. Natuurlijk lukte niet alles maar mijn vooraf uitgesproken hoop in de kleedkamer op een snelle voorsprong werd in ieder geval een feit. Slechts heel even heeft ZAP hoop mogen koesteren. Van 0-1 kwamen ze namelijk op 1-1. Daarna was het Veld Zijdewind Vooruit dat alle hoop grondig terug naar Never Never Land blies, het land waar dromen werkelijkheid zijn. Vanmiddag was er voor dromen geen plaats gelet op de gedrevenheid van de, vandaag weliswaar in blauw/rood gestoken, wit roden uit ’t Veld. Want pas bij 1-7 mocht ook ZAP een goed uitgespeelde aanval met een score afronden. De TGVZV liet zich echter niet afstoppen. Tot aan het rustsignaal bleef de trein op volle snelheid voortrazen. En dat allemaal met slechts 2 wisselspeelsters en 2 speelsters, die weliswaar knokten voor wat ze waard waren (teamspirit hè), maar eigenlijk nog herstellenden zijn van blessures. Prachtig was het om daarnaast te zien hoe één van de speelsters, kampend met een dip, zich uit deze dip knokte door prachtig te scoren en vervolgens ook haar strafworpen er weer in knalde. Ook prachtig vind ik het dat een speelster, waarvan haar moeder vorig jaar nog vroeg vooral voorzichtig met haar te zijn omdat ze nog zo jong was, bijna iedere wedstrijd beter gaat spelen. En ook iedere wedstrijd steeds makkelijker tot scoren komt en als een beer (excusé le mot) staat te verdedigen.

Bij een stand van 4-15 mocht de trein vervolgens even naar de remise om voor het 2^e deel van het traject te worden geprogrammeerd.

Tot nu is de aanvang van de 2^e helft steeds onze achilleshiel. De scherpte is er even niet en de concentratie laat het dan ook wat af weten. Vandaag was de 2^e helft ook iets minder dan het eerste deel. Maar toch niet bij het begin. Want ook al waren het de Breezandse dames die de score, net als in de 1^e helft, gelijk trokken, mijn meiden dienden hen snel van repliek door er even snel nog 2 achter de ZAP keepster te deponeren. En zo ging het voort maar weer. De trein lag weer op snelheid en voor ZAP was er geen houden aan. Slechts af en toe kon het Breezandse stootblok stand houden maar vaak daverde de trein er recht doorheen. Vanuit de linkerhoek, de linkeropbouw, de middenopbouw, de rechteropbouw de rechterhoek en vanaf de cirkel, vanaf werkelijk iedere positie werd vandaag gescoord door mijn meiden. Opnieuw waren het de Akerslootse dames die voor het slotakkoord mochten blazen. Toen echter stond er 10-29 op het scorebord en konden we zeer tevreden naar de kantine om ons daar de, door onze nieuwe aanwinst Lisa Ruijter, meegebrachte taart goed te laten smaken.  Lisa nogmaals gefeliciteerd met je verjaardag van ons allemaal en ik hoop dat je snel zelf aan onze wedstrijden deel kunt/mag nemen.

Als uitsmijter kan ik het niet laten om alle lezers nog even op de hoogte te brengen van de uitspraak van één van de ZAP coaches. Zij vertelde mij namelijk dat zij, ZAP A1 en coaches dus, vooraf heel andere verwachtingen van deze wedstrijd hadden gehad. Wat voor mij op gaat, gaat dus ook voor anderen op. Een geruststellende gedachte.

Kees

“Die kunnen we hebben” was de reactie van onze dochter want redeneerde ze “Fortissimo heeft met 13-12 van ZAP gewonnen en wij hebben de laatste wedstrijd tegen ZAP buiten dik gewonnen dus moeten wij van ze kunnen winnen”. Zeer zelfverzekerd stapte ze dan ook om 11.45 uur “Het Zijveld” binnen waar we haar beste vriendin gingen aanmoedigen. Femke speelde een zeer goede wedstrijd en scoorde prachtige doelpunten.  De B3 hield de welverdiende punten in ’t Veld. Na de warming-up begon de wedstrijd van de B1.  Jens en Sven beschikken over een brede selectie superfanatieke speelsters dus dat is lekker handballen

Lieke was, na haar operatie, gelukkig weer van de partij maar Jane en Carina speelden nog niet mee want beiden zijn nog steeds geblesseerd. Amber was bereid gevonden deze wedstrijd te keepen en ook Serina van de B2 was opgetrommeld. Onze meiden begonnen fel aan de wedstrijd en vonden goed het net achter de Fortissimo keepster. In de beginfase kregen we alleen geen grip op de cirkelloopster van Fortissimo. Hoe ze het voor elkaar kreeg is mij een raadsel maar zij forceerde telkens een penalty. (Als mijn geheugen me niet in de steek laat een stuk of 10). Nu is een penalty krijgen mooi maar hij moet er nog wel in !!! En daarin hadden de meiden van de tegenpartij minder geluk door een zeer sterk keepende Amber.

Onze ladies van V.Z.V. speelden fanatiek verder en lieten zien dat  alle trainingsuren hun vruchten beginnen af te werpen. Want hier staat een team met een hoofdletter “T”.Er wordt hard gewerkt voor elkaar en ze gunnen elkaar het doelpunt . Je ziet de B1 wekelijks sterker worden. Dit belooft nog wat voor de toekomst. Uiteindelijk ging Fortissimo met een lege tas naar huis want onze B1 won dikverdiend met 22-12.

Soms heb ik van die dagen dat het diep van binnen al een aantal dagen onrustig is. De afgelopen dagen was het weer eens zover. Vorige week nog bij ZAP - Hurry up wezen kijken en daar eigenlijk een ietwat eenzijdige wedstrijd gezien met ZAP als terechte winnaar. Nu lijkt een oorzaak voor het slordige spel van Hurry up te zijn veroorzaakt door het in de Zwaluwen vlucht hal niet met hars mogen spelen. Terwijl in Zwartemeer, of all places, de bal nauwelijks wil rollen van de hoeveelheid van het klevende goedje dat er wordt aangesmeerd. Het lijkt mij goed als daar eens vanuit het verbond eenduidige regelgeving over wordt afgesproken. Het is mij namelijk wat al te simpel om het wel of niet toestaan van het gebruik van hars over te laten aan zaalbeheerders.

Zo meteen meer hierover. Want laten we vooral niet voorbij gaan aan het heerlijk avondje VZV dat we gister hebben mogen beleven. Zondermeer een heerlijk enerverende pot handbal van dames 1.

Vanmorgen, zoals ik al memoreerde, al vroeg wakker geworden met onrust in mijn lijf. Het was namelijk de dag dat we tegen 1 van grootste conculega’s moesten aantreden. En zoals ik vorige week al schreef hebben we dan meteen in de 2^e competitie ronde een wedstrijd te pakken die er werkelijk toe doet. Want allebei weten we dat we spelen om de bovenste plaatsen. DSS dat hiervoor een toptrainer heeft aangetrokken in de persoon van Alex Vaassen. En adel verplicht binnen een vereniging waarvan het dames vlaggenschip in de eredivisie acteert. Een wedstrijd dus waarvoor de mouwen maximaal moeten worden opgestroopt. Gelukkig hoef ik mijn meiden voor zo’n wedstrijd niet extra te motiveren, eerder kan het belangrijk zijn om wat nervositeit weg te nemen.

Met een, voor ons allen, bekende scheids die het beginsignaal voor de wedstrijd blies kon het spel beginnen. Na “slechts” 2 minuten lang een zeer langdurige aanval van DSS te hebben afgeslagen waren het toch uiteindelijk de Heemskerksen die de score openden. Wat volgde was een zeer tot de verbeelding sprekende snelle pot handbal waarin om en om werd gescoord. Geen van beide teams wist voor lange tijd een prettige voorsprong te creëren. Pas bij de stand van 8-6 ging het bij ons echt crescendo. Via 8-7 naar 8-8 en stoomde de Wit rode trein door naar 8-10. Even een onderbreking door DSS, 9-10 maar voort ging het weer tot de goed leidende leidsman bij 10-13 de eerste akte afblies en wij in kortstondige gelukzaligheid de kleedkamer opzochten.

Bekend is inmiddels dat wij last hebben van een stroeve start in het 2^e deel en rekening moeten houden met een tegenstander die door hun coach tot op het bot gemotiveerd de kleedkamer uitkomt. Daar mijn meiden nog even op gewezen en vooral de ingeslagen weg van de laatste 10 minuten moesten zien vast te houden. Even leek dit ook te lukken toen er, in ondertal, al snel 10-14 werd aangetekend. Daarna lukte er echter voor langere tijd weinig meer. Een belangrijke oorzaak, een stevig met hars ingesmeerde bal. Voordeel natuurlijk voor DSS en nadeel voor Veld zijdewind Vooruit omdat die niet gewend zijn aan het spelen met hars. Het resultaat was duidelijk zichtbaar. Bij DSS kwamen de ballen goed aan en al was dat soms niet het geval, dan werd de bal toch makkelijk met 1 hand uit de lucht opgepakt. Bij mijn meiden werden daarentegen de meest merkwaardige afspeelfouten gemaakt. Het resultaat was ook duidelijk. Van 10-14 wist de tegenstander de stand gelijk te trekken tot 14-14. Gelukkig raakten de Wit Roden wat meer gewend aan het kleverige goedje en wisten de Heemskerkse scoringsdrift nog enigszins te beperken en af en toe zelf het net te vinden. Toch kwam er 20-17 op het scorebord te staan alvorens onze meiden zichzelf weer helemaal hadden hervonden en de inhaal race kon beginnen. Bij 22-22 was dit eindelijk weer gelukt. Het had echter heel veel energie gekost. En toen in 2 achtereen volgende aanvallen de bal er niet inging en DSS wel scoorde, werd daar het verlies eigenlijk al een feit. Mijn meiden bleven nog wel hun stinkende best doen en wisten toch weer tegen te scoren. Het verschil met nog 40 seconden op de klok was slechts 1 doelpunt. Maar DSS was in balbezit. Ik heb toen het sein gegeven om 1 tegen 1 te verdedigen in de hoop nog eenmaal de bal te kunnen onderscheppen. Het mocht helaas niet baten, de tegenstander scoorde opnieuw en bereikte daarmee de winst.

Zoals ik al in de kop heb vermeld was het spannend tot het einde met het publiek op de banken. Verliezen doet altijd pijn maar mijn meiden valt niets te verwijten. De mouwen waren opgestroopt en gestreden hebben ze tot het uiterste en zeker tot aan het einde.

Uiteindelijk nog wel met een prettig gevoel Heemskerk verlaten omdat onze B1 een prachtige overwinning in de wacht sleepte. Weer een prachtig VZV jeugdteam. Meiden van de B1, Jens en Sven van harte gefeliciteerd, en natuurlijk invalcoach Judith niet te vergeten.

Kees

Het is een al behoorlijk oud maar toch bekend gezegde dat de eerste klap een daalder waard is. Of ga ik er misschien wat al te makkelijk vanuit dat de huidige generatie a speelsters bekend is met dit gezegde? Het overkomt me namelijk met enige regelmaat dat ik spreekwoorden of gezegdes gebruik en dat de speelsters mij met grote vraagtekens in hun ogen aankijken om dat ze niet weten wat er wordt bedoeld. Daarom maar enige uitleg m.b.v. Wikipedia en een klein deel van mezelf:

De daalderis een historischemunt, die voor het eerst rond 1500 werd geslagen in Joachimsthal in Bohemen van zilver uit de mijnen aldaar. De naam was aan die plaats ontleend: Joachimstaler of kortweg taler.Een daalder was 30 stuiverswaard en werd gebruikt tot 1816. Na de decimalisatie van de Nederlandse munten aan het begin van de 19e eeuw was de daalder één gulden vijftig (f 1,50) waard. De daalder was van af dat moment in Nederland geen munt meer, maar nog wel een rekeneenheid. De daalder bleef bekend in Nederland in de kreet: "Op de markt is uw gulden een daalder waard". Nu we in Nederland echter niet meer de gulden maar de euro als betaalmiddel gebruiken is ons dus nog slechts het gezegde gebleven.

Vandaag ging het dus om het uitdelen van die eerste klap in, ook alweer, de eerste zaalwedstrijd van dit seizoen. Voor de tegenstander van vandaag was het ook de eerste keer dat zij mochten uitkomen in jeugddivisie 1. Vorig seizoen namelijk waren ze namelijk in jeugddivisie 2a in een beslissingswedstrijd te sterk gebleken voor KSV en mochten daarom met kampioen Fortissimo promoveren. Vooraf de VZV meiden gewezen op het harde spel van de Uithoornsen en de snelle break die ze graag willen spelen. Dat het daarom vooral belangrijk was om, indien mogelijk aan een snelle voorsprong te werken en elkaar verdedigend goed te helpen.

Het werken aan een snelle voorsprong werd door de Wit Roden van Veld Zijdewind Vooruit voorbeeldig opgepakt. Al waren het weliswaar de Vogels uit de Legmeer die als eersten het net vonden. Vervolgens echter een Veldtemer doelpunt vanaf het midden na een prachtige passeer actie, een score vanuit de snelle break, nog een score vanaf de cirkel en 1 vanuit de rechterhoek. De Legmeervogels waren nog niet k.o. en scoorden tegen. De klappen die vervolgens werden uitgedeeld kwamen ze echter niet meer te boven. Vanuit een strafworp, een break, opnieuw een strafworp en weer 1 vanuit de rechterhoek bracht de stand op 8-2. Een moment van onoplettendheid zorgde voor 8-3. Tot aan het rustsignaal was het voorts weer de VZV TGV die 7 keer van zich deed spreken. Ook al werd er veelvuldig gescoord door onze meiden, toch was het vooral de verdediging die de show stal. Want slechts 3 doelpunten tegen krijgen doet vermoeden dat de tegenstander er niets van kan. Het tegendeel is echter waar maar de Legmeervogels waren gewoonweg niet opgewassen tegen onze voorbeeldig verdedigende meiden. En kwam een schot van de speelsters uit Uithoorn wel een keer door dan stond daar onze keepster die de bal uit haar doel ranselde.

In de rust mijn meiden voorgehouden dat ze na rust vooral op de ingeslagen weg moesten voortgaan. Wel moest er rekening worden gehouden met een andere speelwijze van de tegenstander. En dat laatste werd al snel duidelijk. De overtredingen werden harder en vaak, vooral bij de fast break, over het randje. Het goed leidende duo deed echter over het algemeen wat ze moesten doen en confronteerden onze tegenstander meermalen met een tijdstraf.

Voor de VZV speelsters is het, na zo’n grote voorsprong bij rust, altijd moeilijk om uit hetzelfde vaatje te blijven tappen. Door niet helemaal meer geconcentreerd te zijn werd daarom ook vandaag soms onnodig balverlies geleden. Dit zorgde er wel voor dat de tegenstander het gevoel kreeg dat er nog iets te halen viel. En hopen mag natuurlijk altijd. In ieder geval leek hierdoor de 2^e helft meer op een wedstrijd dan het 1^e deel. Echt zorgen hoefde het VZV publiek zich echter niet te maken want met soms oogstrelende acties lieten de Wit Roden weten wie er recht had op de winst. Want ook al bleven perioden afwezig waarin series van doelpunten werden gemaakt. Steeds waren het mijn meiden die, tot vaak zichtbare frustratie van de tegenstander, het heft stevig in handen hielden. Was het net als in de 1^e helft dat Legmeervogels de score opende, daarna volgden er wel weer 3 van onze zijde (18-4). Hierna mochten de vogels onze keepster weer een keer dwingen tot vissen in het achter haar hangende net maar met slechts voor hen kort durende vreugde. Want opnieuw werd er door Veld Zijdewind Vooruit razend snel 2x van repliek gediend. Ook het slotakkoord werd met een razende snelheid uitgevoerd, 29-14 en 30-14. De leidsmannen en de klok in de hal vonden het toen welletjes en hebben de meiden de eerste klap die een daalder waard is uitgedeeld.

Volgende week wacht DSS ons op in de Waterakkers. Een wedstrijd waarin volgens mij duidelijk gaat worden waar wij op dit moment staan. Want dat DSS een zware kluif gaat worden weten we ons nog wel te herinneren van vorig seizoen.

Kees

Ik heb even gedacht of ik misschien ook over carnaval, varkens en confetti zou schrijven. Maar terwijl ik waarschijnlijk meer weet van varkens dan Rob, mijn vader had er namelijk heel veel, lijkt mij dat toch niet zinvol. En voor zover ik dagdromen heb voorafgaand aan een handbalwedstrijd gaan ze dan toch meestal over de wedstrijd zelf en niet over bovengenoemde onderwerpen. Met de door Rob beschreven omgeving van de Sallandse heuvelrug, ook deel uitmakend van het 2 weken geleden door mij genoemde Overijssel. kan ik het alleen maar eens zijn. Afgelopen zomer hebben vrouwlief en ondergetekende nog 2 weken van onze vakantie doorgebracht aan de noordoostzijde van deze fraaie uitstulping in het vlakke Nederlandse land. Echt een aanrader voor wie de zon zoekt in zuidelijker gelegen landen. Zeker tijdens de schitterende herfstdagen die we nu hebben mogen beleven. En de mensen die daar wonen zijn een verademing voor ons gehaaste en overhaaste westerlingen. Ze zijn vriendelijk, gastvrij en leven zeker in een 3 versnellingen lager tempo dan wij.

Vanmorgen op ons eigen complex was het ook een fantastische herfstdag, ook al vonden sommige toeschouwers dat de temperatuur best een paar graadjes hoger had mogen zijn. Voor een laatste handbalwedstrijd van de 1^e helft veld (asfalt) was het, na alle regen bij voorgaande thuiswedstrijden, echt schitterend. U zult begrijpen dat, na de winst van onze dames 1 gister en met het mooie weer van vandaag, mijn humeur prima was. Tijdens de eerdere wedstrijd waar we de tegenstander van vandaag troffen was het ook stralend, nog zomers warm weer.

Misschien zult u zich ondertussen afvragen waarom al deze toeristische en meteorologische informatie? Betreft het hier dan geen handbalverslag? Hierop kan ik slechts volmondig bevestigen dat dit verslag wel over handbal behoort te gaan. Het boven omschrevene ligt mij na de wedstrijd van vandaag echter beter dan schrijven over de belevenissen van vandaag tussen 11.00 uur en 12.20 uur. Voor de die hards zal ik er dan toch maar een paar regels aan wijdden.

Spartanen uit Wognum was vandaag onze tegenstander. We wisten al dat deze tegenstander er een uiterst curieuze manier van het spelen van het handbalspel op nahoudt. Waar ons spel vooral is gebaseerd op snelheid en techniek daar zijn de Spartanen onze exacte tegenpool. Voeg daarbij het leidende duo dat een wel heel grote mate van geduld aan de dag legde voor het Spartaanse spel en dan zult u waarschijnlijk begrijpen dat de wedstrijd geen reclame voor de snelle handbalsport was. Natuurlijk hebben wij ook zelf daar ons steentje aan bijgedragen. Want ook al deden mijn meiden nog zo hun best, al werden er nog zoveel doelpogingen ondernomen. Steeds waren het de paal, de lat of de Wognumse doelvrouw die de weg naar het net in de weg stonden. Zo kon het dus gebeuren dat een supporter die pas arriveerde toen de wedstrijd zich al 20 minuten voortsleepte, dacht dat we nog maar net, dus veel te laat, waren begonnen. De stand op dat moment was namelijk 2-1. Dat voor alles een eerste keer is mochten we vandaag ook ervaren. Voor het eerst deze competitie hebben we namelijk tegen een achterstand aangekeken, 2-3. Gelukkig voor ons was het slechts van korte duur en mochten we bij de stand van 3-3 en limonade gaan opzoeken.

Onder het genot van de limonade de meiden voorgehouden vooral de ingeslagen weg van de laatste 5 minuten te blijven vasthouden. Deze weg was om zo vroeg mogelijk het eindeloze rondspelen van de tegenstander, zonder enig poging richting het doel te gaan, te ontregelen. Daarnaast vooral ons eigen spel te blijven spelen en geloof te houden in onze eigen vaardigheden.

En dat hebben ze gedaan in de 2^e helft. Want ook al bleef het allemaal uiterst moeizaam verlopen. Het net werd toch wat vaker gevonden. De break lukte nu, in tegenstelling tot de 1^e helft, af en toe wel. Al houd ik mijn hart vast als tegenstanders proberen mijn speelsters te achterhalen en aan hun ruggen beginnen te plukken of, erger nog, te duwen. Het zou toch een zegen zijn als hier adequaat tegen zou worden opgetreden. Maar het bleef voor mijn meiden vooral hard werken, vooral tegen zichzelf. Zoals in de aanhef al is te lezen moet de bal echter wel in het doel verdwijnen. En dat hebben ze er goed vanaf gebracht getuige de uiteindelijke winst.

Over 2 weken mogen we op voor de eerste wedstrijd in de zaal. Dan hebben we in ieder geval slechts tegenstanders die ons beter liggen en zal het weer in mijn verslagen geen item meer zijn. Misschien nog slechts als, zoals afgelopen winter, de sneeuw weer als spelbreker gaat optreden. Maar wie dan leeft, dan zorgt.

Kees