Meervogels C1-VZV C1, eindstand 6-16 

09.00 uur, Telefoon, paniek…………………..

Femke was ziek, zwak en misselijk. Net vandaag. De dag waarop de meiden van VZV C1 moesten aantreden tegen Meervogels C1. De dag waarop het kampioenschap van poule 1 beslist kon gaan worden. Gelukkig kon coach Hanneke een beroep doen op Ilona uit de C2.

Om 12.00 uur vertrokken we richting Akersloot.  Toen we aankwamen wachtte ons een leuke verrassing. De kantine was helemaal rood/wit versierd. De roodwit geblokte tafelkleedjes lagen op tafel en langs de muur hingen rood/witte ballonnen. Dat was toch wel heel attent van onze tegenstander.  We moesten om 13.00 uur spelen, alleen was het programma uitgelopen en begon de wedstrijd pas om 13.15 uur. Dit was wel weer pretti g voor Koos en Job K. want zij kwamen later en konden nu dus deze topwedstrijd helemaal aanschouwen.

Het massaal toegestroomde VZV-publiek zat op een speciale tribune en zelfs aan een spandoek was gedacht!!(broer van Nikita). Het beginsignaal klonk en onze meiden gingen direct goed van start.

We maakten het ene na het andere mooie doelpunt en stonden al snel ruimschoots voor. De tegenstanders, Meervogels, vochten letterlijk en figuurlijk als leeuwen. De dames uit Akersloot schuwden het lichamelijke contact niet en beukten er af en toe flink op los. Ruth en Ank  moesten zelfs naar de kant na een forse overtreding van Meervogels. Maar onze kanjers lieten zich hierdoor niet uit het veld slaan en weerden zich kranig. Zelfs Femke, die weer een beetje was opgeknapt, speelde nog een paar minuten mee. De scheidsrechter nam bij zowel VZV als bij Meervogels hele vreemde beslissingen en strooide er flink op los met gele kaarten en tijdstraffen, maar zelfs met 4 speelsters in het veld wist Britt nog te scoren.

Onze meiden lieten met prachtige combinaties en samenspel zien dat zij terecht kampioen zijn geworden in poule 1. Het VZV-publiek beloonde de meiden met enthousiast gejuich . Alleen de wave ontbrak nog.  Job gaf alle meiden een bos tulpen en Ingrid overhandigde een lekkere slagroomtaart die de meiden na de wedstrijd lekker opsmikkelden. Ook kregen de meiden nog een “snoepboeket”.

(Volgende keer al die meiden zoenen hoor Daan K.!!!)

Jane, Ank, Femke, Nikita, Josine, Isa, Britt, Ruth , Nicole en coach Hanneke, van harte gefeliciteerd met jullie behaalde kampioenschap. Gies zal trots zijn op jullie. Ilona, bedankt voor het invallen.

O ja………., de kantine was niet voor ons versierd maar voor een Duits feest wat er gehouden zou worden, maar dit even terzijde……..

C1 Kampioen

We zullen even bij het begin beginnen en wel de allereerste wedstrijd van het seizoen buiten tegen KSV. We begonnen met 3 invallers maar wisten wel net te winnen. En dit winnen zetten we voort, alle wedstrijden werden buiten gewonnen met als hoogte punten de wedstrijden tegen ZAP en SEW. Tegen ZAP uit speelde we erg sterk met mooie doelpunten en sterk verdedigend namen we de punten mee naar ’t Veld. Tegen SEW thuis werd het een hele spannende strijd waar wij aldoor tegen een achterstand aankeken, het stond zelfs 3 – 7  maar in de slot fase kwamen we sterk terug en in de laatste seconde wisten we de winnende treffer te maken. Er werd gestreden en gevochten voor alles en dat is wel tekenend voor deze meiden ze geven niet snel op. De wedstrijd tegen Lacom waar we ook met 7-3 achterstand de rust in gingen en uiteindelijk met 10 – 14 wonnen was ook zo’n wedstrijd. Het veld seizoen sloten we dus ongeslagen af. Binnen was de eerste wedstrijd tegen ZAP dit werd onze eerste nederlaag van het seizoen deze keer was ZAP te sterk voor ons. In mineur vertrokken we naar de kleedkamer dit moesten we even verwerken maar we hebben er van geleerd dat je niet altijd kunt winnen. Maar de meiden hebben zich goed hersteld en de volgende 6 wedstrijden werden weer dik gewonnen. Toen stond SEW weer op het programma de meiden waren wel wat zenuwachtig want tegen SEW zien ze toch wel op. Tijdens de wedstrijd liepen we aldoor tegen een achterstand aan te hikken maar het verschil werd niet al te groot 2 a 3 punten. Het werd weer een hectisch slot fase waar we er een gelijkspel aan over hielden. De volgende wedstrijd zou tegen ZAP gespeeld moeten worden maar die ging niet door vanwege de sneeuw wat wel jammer was want dit zijn wel de leuke wedstrijden. Nadat we 5 weken niet gespeeld hadden was KSV onze tegenstander. We begonnen rommelig en dat zou de hele wedstrijd zo doorgaan, we stonden 5 min voor tijd nog met 3 punten voor maar in de slot fase werd het slordig en KSV rook bloed en ging ervoor en maakte in de laatste seconde nog gelijk. Dit was ook wel een domper want het werd nu wel erg spanend voor het kampioenschap. De wedstrijd tegen Lacom werd weer ouderwets gewonnen. Toen was Tornado aan beurt en wat zagen wij, er deden 2 speelsters mee die normaal aldoor met de B1 mee deden, ojee zeiden de meiden dat is niet eerlijk en dat mag niet, maar deze meiden staan wel gewoon bij C1 in gedeeld. Dus gingen de meiden gedreven van start en er werd heel goed verdedigd en in de aanval werden leuke systemen opgezet die leidde tot mooie doelpunten. Het werd een mooie pot die we met toch een ruime overwinning afsloten. De voorlaatste wedstrijd tegen laagvlieger HVS werd dik gewonnen. Maar waar de meiden vooraf al voor gewaarschuwd waren, werd het een slappe pot. De meiden lieten zich meeslepen in het tempo van de HVS waardoor ze niet echt hun eigen spelletje gingen spelen. De meiden wilde graag een oefenpartijtje spelen tegen VZV B2 want ze wilde goed voorbereid aan de wedstrijd tegen Meervogels beginnen. Dus de B2 was wel bereid om als sparringpartner op te treden, het werd een leuke partij waar het gelijk op ging en eindigde in een gelijk spel.  Doordat SEW 2x verloren had konden wij in de wedstrijd tegen Meervogels kampioen worden. Toch wel zenuwachtig, Meervogels had toch maar mooi gewonnen van SEW, begonnen we de wedstrijd. Het zou een rare wedstrijd worden. Met vele ouders, broers en zusjes en spandoek op de tribune begonnen de meiden vol goede moed. De eerste minuten ging het gelijk op maar al snel werd duidelijk dat de meiden het wel gingen redden, Meervogels was bij lange na niet sterk genoeg om dit goed spelende team van VZV te stoppen, op hun weg naar het kampioenschap. Er werd door de meiden vel verdedigd en goed gecombineerd in de aanval met mooie doelpunten en snelle uitbraken. Alleen de scheidsrechter drukte een flinke stempel op deze wedstrijd hij dacht zeker dat hij dames 1 vloot, want nog nooit hebben de meiden zoveel gele kaarten gezien. Er werden zelfs 3 tijdstraffen aan ons gegeven, en ook Meervogels ontkwam niet aan de straffen regen van de scheids. Toch was de wedstrijd niet zo hard als je zou denken met zoveel straffen, er werd wel vel gestreden voor de nodige punten. We stonden in de tweede helft zelfs nog maar met 4 speelsters in het veld en ondanks dat wisten we nog te scoren ook, klasse hoor meiden. Het werd een ruime overwinning met 6-16 kon het kampioenschap gevierd worden. De meiden werden getrakteerd op taart, bloemen, drinken, snoep en een Mc flurry bij de Mac het was een gezellige middag.

Ruth, Jane, Ank, Nicole, Josine, Isa, Nikita, Britt, Femke en ook Ilona die deze wedstrijd in viel voor de zieke Femke van harte met jullie kampioenschap.

Nu zaterdag nog een keer vlammen tegen SEW want die moeten we proberen te winnen, want dat geeft jullie kampioenschap nog meer glans.

Zaterdag om 10.15 kom dan naar de sporthal dan zien jullie een leuke pot handbal.

                                                                                                         Een trotse coach

Victoria O C2 – VZV C2

Na een paar weken rust mochten jullie eindelijk weer handballen. Zondag morgen vertrokken we richting Obdam om tegen Victoria O te spelen. De meeste hadden nog een aprés ski-avond van JCV in de benen en daardoor nog een beetje moe. Maar dat mocht de pret niet drukken, jullie hadden  er zin in. De eerste helft begonnen jullie goed. Er werd lekker gehandbald, goed verdedigd en leuke aanvallen. Met de rust stonden jullie dan ook 10 – 4 voor. De tweede helft is voor jullie moeilijker. Er werd rommelig gespeeld. Er vielen gaten in de verdediging. Anouk stond gelukkig goed te keepen en hield veel ballen tegen. Maar ook aanvallend liep het niet meer zo goed. Gelukkig was de voorsprong vandaag groot genoeg en gingen we met een winst van 13 – 8 naar huis.

Annegreet

Op naar Den Helder naar sporthal de Slenk.Tegen D.S.O moesten we deze keer. Het ging heel langzaam de eerste helft, ruststand: 2-4 voor V.Z.V.De tweede helft ging iets beter, er werd goed overgegooid en op doel gegooid, leuke combinaties.
Gerda en Petra.

VZV A1-ZAP A1

Rust 11-3

Eind 31-8

De zon schijnt weer.

In het (noord)oosten van het land zou de temperatuur de afgelopen nacht tot wel -8 hebben kunnen dalen. Of dit bibber niveau ook is bereikt, is mij niet bekend. Om het echter in maart zo te laten vriezen moeten de omstandigheden willen meewerken. Een van die omstandigheden is helder weer in de nacht. En kraakhelder was het de afgelopen nacht, alle sterren van het noordelijk halfrond waren in al hun glorie te aanschouwen. Op haar beurt heeft zo’n koude heldere nacht vaak als gevolg dat er een prachtige heldere dag op volgt en dat betekent op haar beurt weer volop zon. Nou, die zon was er vandaag. Zelfs nu nog, 17.58 uur, baad alles nog in schitterende zonnestralen. Ik wordt er bijna lyrisch van. Vanmorgen op weg naar het Zijveld gaf die prachtige zon al goede hoop dat we het vandaag tegen ZAP beter zouden doen dan krap 3 maanden gelden in de Zwaluwenvlucht hal. Toen namelijk speelden we 1 van onze mindere wedstrijden maar waren we wel het enige van 3 teams dat de punten meenam naar ’t Veld. Toen was het de B1 die na ons speelden. Vandaag was het precies andersom, eerst de B1 en vervolgens wij, de A1.

De B1 had ons al enigszins laten zien hoe het moest, zij hielden de punten thuis door met 23-19 te winnen.

De vraag is dan natuurlijk of de zon haar positieve werk ook voor mijn meiden tot in de zaal kan laten doordringen. Daarom ze in ieder geval gevraagd om scherper aan de start te verschijnen dan de voorgaande 2 wedstrijden het geval was. Want ook al staat ZAP laag geklasseerd, in de Anna Palowna polder hebben ze altijd goed geweten hoe het handbalspelletje gespeeld moet worden.

Met een nog steeds geblesseerde Amber bij ons op de bank, houd moed en blijf bij ons,  en met steun van Dorien, Dieuwertje en Maaike konden we waardig de strijd aangaan.

Een strijd is het echter slechts maar kort geweest. Tot 5-3 wist ZAP nog enigszins in ons spoor te blijven. Toen de Veldtemse trein echter op stoom was hadden de poldersen het nakijken. Het werd namelijk 6-3, 7-3, 8-3, 9-3, 10-3 en 11-3. Bij deze stand klonk de zoemer en mochten we allemaal even gaan uitblazen in de kleedkamer. Het ene team had dat meer nodig dan het andere.

Bleef in de 1^e helft het scorebord gedurende de 1^e 6 minuten nog op 0-0 staan, in de 2^e helft had ZAP nog maar net de middenuit genomen, wilden eens lekker gaan rondspelen, of daar werd in een flits de bal onderschept die in dezelfde flits naar de overzijde van de zaal werd getransporteerd en daar in het ZAP doel verdween. De waarschuwing was duidelijk; “Wel goed blijven opletten als je niets wilt missen”. Niet elke aanval leverde een doelpunt op maar onze break liep weer zoals het hoort getuige de 11 doelpunten die dit opleverde. Een pluim voor onze doelwachter is daarom wel op z’n plaats want het was werkelijk genieten hoe ze de ene na de andere lange bal keurig bij 1 van onze aanvallers op de stropdas legde, zouden ze natuurlijk een stropdas gedragen hebben. Pas bij de stand 27-5 leek de concentratie iets te verslappen. De Breezandse brigade scoorde 27-6, wij 28-6 en ZAP weer 28-7 en 28-8. Door nog 3 doelpunten in de laatse 2 minuten werd uiteindelijk de wedstrijd bij 31-8 door het leidende koppel afgefloten.

Daarmee werd een weliswaar eenzijdige wedstrijd op een prachtige manier afgesloten en heeft de stralende zon ons weer goed gedaan.

Eenmaal in de kantine was iedereen benieuwd naar de afloop van de wedstrijd VOC-DSS. Pas onderweg naar huis kwam de uitslag bij me door (Rob en Riekie dank hiervoor), winst voor VOC 25-20. Voor ons betekent dit wat we weer op de 2 plaats staan en er misschien nog een beslissingswedstrijd tegen DSS in het vat voor afvaardiging naar het NK in het geval een kampioen uit een andere afdeling zich afmeldt. Spannend want wie weet. De zon schijnt in ieder geval weer.

Kees

VZV A1-Vido A1

Rust 12-7

Eind 30-18

Doordeweeks inhalen.

Soms zijn er van die wedstrijden waarbij wel de punten worden gehaald maar toch een onbevredigend gevoel achterblijft. Afgelopen donderdag was dat het geval. Toen Nederland vlak voor de Kerstdagen op eindelijk weer eens een echte winter leek af te stevenen gaf Vido te kennen niet uit Purmerend af te reizen wegens slecht begaanbare wegen. Toen al namelijk had het koning winter belieft om het eens flink te laten sneeuwen. Pech dus en geen wedstrijd dat bewuste weekend. Vervolgens wel in een later stadium pogingen in het werk gesteld om de wedstrijd in te halen gedurende de vrije weekends rond de voorjaars vakantie. De pogingen mochten echter niet baten omdat Vido mij liet weten geen team op de been te kunnen brengen i.v.m. vakanties. Uiteindelijk deed men vanuit Pumerend wel het aanbod om door de week te spelen. Afgelopen donderdag was het dan zover.

Voorafgaand aan de wedstrijd de meiden gewaarschuwd om toch vooral niet makkelijk te denken over deze tegenstander. Want ook al staan ze op de voorlaatste plaats, dat wil nog niet zeggen dat zij zich zonder strijd naar de slachtbank laten leiden. Daarom was concentratie vanaf het begin nodig en met opgestroopte mouwen de strijd aangaan.

Maar ondanks deze waarschuwing heb ik op geen enkel moment het gevoel gehad dat we optimaal in de wedstrijd zaten. Het bereiken van een lichte voorsprong verliep uiterst moeizaam, veroorzaakt door veel onnodig balverlies en niet voldoende strak verdedigen. Zou de wedstrijd gespeeld zijn tegen SEW, VOC of DSS en er zou een ruststand op het bord hebben gestaan van 12-7 dan zou iedereen euforisch zijn geweest. Tegen deze tegenstander was er meer sprake van opluchting dat het verschil toch nog 5 doelpunten was geworden.

De 2^e helft liet gelukkig aanvallend een beter beeld zien. Mijn meiden wisten elkaar beter te vinden waardoor de scores wat makkelijker tot stand kwamen. Verdedigend bleef het echter rommelig omdat niet iedereen even consequent haar taak uitvoerde. Simpeler gezegd, de tegenstander moet buiten de 9 meter worden gehouden en komen ze er toch binnen dan moeten ze direct worden vastgezet zodat ze de bal niet verder kunnen spelen. Kijkend naar de eindstand, 30-18, zal een ieder zeggen; “Man wat doe je toch ontevreden”. De uitleg is simpel. Mijn meiden kunnen allemaal goed handballen en als coach wil ik heel graag dat ze dat ook laten zien. En laten ze het niet zien dan bekruipt mij een gevoel van onvrede. Het zou een negatief trekje van mij als coach genoemd kunnen worden maar dat is dan maar zo. Voor mij is belangrijk dat het publiek geniet en dat lukt het best als er genoten kan worden van een mooie en goede pot handbal. Laat het nu juist het publiek zijn die mij na afloop wisten te vertellen dat het geen beste wedstrijd was. Maar wel de punten binnen en daarmee nog steeds meedingend naar de 2^e plaats in deze klasse.

Kees

Aalsmeer A1 – VZV A1

Rust: 8-12

Eind: 17-28

De verdienste van ………??

In het oude Griekenland leefde de wijsgeer/filosoof Socrates. Van Socrates was tevens bekend dat hij geheel afwijzend stond tegen roddelen. Een ieder die hem iets wilde vertellen over wat die persoon had gehoord (roddelen) werd direct door Socrates via een drietal vragen tot nadenken aangezet. Op die manier bleef Socrates verschoond van roddels. Ook toen iemand hem de op waarheid berustende roddel wilde vertellen dat Diogenes “het” met de vrouw van Socrates deed. De vraag die deze korte uiteenzetting bij mij oproept is; “Wat is wijsheid en wiens verdienste is dat?”

De actualiteit van vandaag is dat opnieuw een kabinet onder Jan Peter Balkenende het einde niet heeft gehaald. Komt dat door wijsheid en/of is hier sprake van een verdienste? Alle hoofdrolspelers gaan nu de komende dagen, weken en maanden tot aan de verkiezingen uitleggen wie schuld heeft aan de val van het kabinet. Ondertussen is Jan Peter al weer door zijn partij, wegens zijn verdienste als premier, opnieuw tot lijsttrekker uitgeroepen. Je moet het maar durven.

Rob Singer uitte onlangs al zijn ongenoegen over het feit dat ons kabinet niet was vertegenwoordigd bij de herdenking in en van Auschwitz. Hieraan koppelde Rob de verwachting dat onze ministers w.s. wel in de rij zouden staan voor de Olympische spelen in Canada. Rob krijgt slechts gedeeltelijk gelijk. Onze premier, voorzitter van de ministerraad, is er geweest, maakte Vancouver, racend op de fiets, onveilig terwijl de thuisgebleven ministers ruziënd over straat c.q. beeldbuis rolden. Wat ik me dan afvraag wat de verdienste is geweest van deze eerste minister dat hij toch weer lijsttrekker van mag worden van zijn politieke partij? Waaruit is ’s mans wijsheid en leiderschap gebleken na 4 keer een kabinet niet over de eindstreep hebben kunnen brengen?

Vandaag, nog actueler, voor ons de inhaalwedstrijd tegen Aalsmeer. Omdat ik in januari het risico niet aandurfde om de reis naar Aalsmeer, wegens het weer, te ondernemen moest deze wedstrijd vandaag worden afgewerkt. Gelukkig waren er van de A1 en B1 geen speelsters op skivakantie zoals andere coaches wel moesten ondervinden. Wel hadden we te maken met 2 geblesseerden, Amber V. en Eva, die niet mochten spelen en 1 speelster, Dymphie, die terugkwam van een blessure. Gelukkig was de B1 vrij en wilden Lotte, Dorien en Maud ons team versterken.

Over de 1^e helft is weinig positiefs te melden over het vertoonde spel van de VZV speelsters. En was dat dan de verdienste van Aalsmeer of kwam het door het meegaan van mijn meiden in het trage spel van de tegenstander? De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Vooraf had ik de meiden gevraagd om toch vooral niet terug te denken aan de thuiswedstrijd tegen de speelsters uit het bloemenveilingdorp.

Veld Zijdewind Vooruit was in ieder geval niet scherp en grossierde in slordig spel op het moment dat sprake was van balbezit. Ook verdedigend was het allemaal net niet. Eindigde de thuiswedstrijd nog in 38-6, Aalsmeer nam vandaag vanaf het begin de leiding. Pas bij 8-8 ging het aanvallend wat beter lopen en werd er in de verdediging harder gewerkt en beter gesloten. Resultaat was uiteindelijk een ruststand van 8-12.

In de kleedkamer geprobeerd wat meer beleving bij mijn meiden op te roepen. Voor een belangrijk deel van de 2^e helft leek dat te lukken. Want via het score verloop van 8-14, 9-20 en 25-11 leek een zeer ruime overwinning er toch weer in te zitten. Door verslapping, concentratieverlies en een leidsman die meende een grotere rol te moeten spelen, vervielen we toch weer tot het niveau van de 1^e helft. In plaats van een doordenderende wit rode trein mochten de Aalsmeerders weer meer hun gang gaan en scoorden voor het eindsignaal nog 6 maal tegen mijn meiden nog slechts 3 maal.

Opnieuw daarom de vraag; “Wiens verdienste was het?”

Terecht werd na afloop in de kleedkamer opgemerkt dat een tegenstander als DSS vorige week meer inspirerend is dan een tegenstander die je eerder met 38-6 hebt verslagen. Daarom, ook als je niet goed speelt is het belangrijk om de punten mee te nemen. En dat hebben we in ieder geval gedaan. Een andere waarheid als een koe is dat niet iedere week een top prestatie kan worden geleverd. Twee keer achter elkaar is dat wel gelukt (SEW en DSS) en dat het vandaag dan niet geheel lukte, het zij zo.

Kees

VZV A1 – DSS A1

Rust    : 13-8

Eind    : 26-20

Nummer 13.

Het cijfer 13 wordt door veel mensen geassocieerd met ongeluk. Dat dit niet altijd het geval is werd vandaag aangetoond. Want ook al was het vandaag volgens de kalender de 14^e februari, Valentijnsdag, maar toch ook voor ons de 13^e wedstrijd van het seizoen. Terwijl ik van mezelf de overtuiging heb in het geheel niet bijgelovig te zijn weet je toch maar nooit …………!

Om een beetje spanning in dit verslag te brengen eerst maar eens iets over Valentijnsdag. Niet dat ik de goed bedoelde en vaak liefdevolle aandacht, besteed aan die andere medemens, afkeur. Wel dat ik van mening ben dat we ons wel eens mogen afvragen of we ons, zoals door de commercie bedacht, steeds meer en vaker overmatig consumptief gedrag moeten laten aanleunen. Vroeger, daar heb je weer die oude man, deden we iets voor een jarige en daarnaast hadden we Sinterklaas. Met de provo’s en vervolgens de hippies raakte onze maatschappij echter steeds meer veramerikaniseerd. Begon het nog met de, door de Coca Cola company, bedachte Kerstman. Tegenwoordig worden we al vanaf half januari via alle media bedolven onder het toch vooral maar geld uitgeven omdat Valentijnsdag er aan komt. Alsof de media en commercie mogen bepalen wanneer ik, wij, iemand met een leuke attentie moeten bedanken omdat we vinden dat die iemand dat verdiend. Voor mij zijn daarom een bos bloemen die ik koop op onze trouwdag voor de persoon die altijd voor mij en onze kinderen klaarstaat veel belangrijker. Daarom, bijzondere dagen bedenk en maak je zelf. En ook al zijn het mijn eigen gedachten die ik aan dit verslag toevertrouw, ik wil ze de lezer toch niet onthouden.

Vandaag, de uiterst belangrijke, wedstrijd tegen DSS was voor mij ook zo’n dag. Al werd deze dag pas bijzonder na afloop van de wedstrijd.

De uitwedstrijd werd met slechts 1 doelpunt verschil door ons verloren. DSS zal natuurlijk, heel terecht overigens, zeggen dat zij de wedstrijd met 1 doelpunt verschil hebben gewonnen. Maar een nieuwe ronde en dus ook weer nieuwe kansen. Wel stonden we, net als in de uitwedstrijd, ook vandaag weer gemankeerd aan de start. Dymphie mocht namelijk dit weekeinde niet spelen vanwege haar zwaar gekneusde enkel en Amber V. mag voorlopig in het geheel niet spelen wegens scheenbeenvlies ontsteking. En ook al had Amber al vooraf aangegeven dat ze vandaag niet mee zou doen vanwege andere verplichtingen, in het geheel voorlopig niet mogen spelen is een hard gelag voor zo’n sportvrouw.

Op het wedstrijdformulier stonden 2 scheidsrechters vermeld, er kwam er slechts 1. Voor een wedstrijd op dit niveau, dan weet je dat zo’n arbiter het niet makkelijk gaat krijgen. Het zijn echter altijd de speelsters die het spel moeten spelen en deze ene leidsman is slechts aanwezig om de strijd in goede banen te leiden en volgens de spelregels te laten verlopen.

Voor aanvang de meiden op het hart gedrukt om niet al bij de eerste score te denken dat we de tegenstander hebben “liggen”. Belangrijk is het om vooral na een eerste voorsprong door te drukken. En laat dat nu precies zijn wat er gebeurde. Want het bleef niet bij 1-0, er volgde 2-0, 3-0 en 4-0 alvorens deze, door mij, gevreesde tegenstander er 4-1 van wist te maken. Een wedstrijd duurt echter 60 minuten en een voorsprong van 3 doelpunten is weliswaar prettig maar stelt in het handbal niets voor. Gelukkig hadden we vandaag wel de beschikking over 2 dames 1 A junioren en die hadden het behoorlijk op hun heupen. Daarnaast een speelster die de zachtaardigheid, een heel goede eigenschap in het gewone leven natuurlijk, normaal gesproken in persoon vertegenwoordigd. Maar zachtaardigheid en handbal gaan niet samen en genoemde speelster heeft dat begrepen tot verdriet van de tegenstander. In het midden en op de cirkel 2 andere onverzettelijken en op de hoeken 2 snelheidsduivels, wat kun je je als coach nog meer wensen. Nu, wat dacht u van 2 die hards van de B1 om het spel compleet te maken. Als de machine na een forse tegenslag, rugblessure van Linsey waardoor de wedstrijd voor haar voorbij was, toch verder niet hapert dan krijg de coach daar een warm gevoel van. DSS deed er alles aan maar de opgelopen schade aan het begin werd voor de rust niet meer hersteld. Met een 13-8 stand mochten we van de scheids de kleedkamer gaan opzoeken.

Wat doe je in zo’n kleedkamer? Vooral de dingen die goed gaan benadrukken en daarnaast de punten benoemen die beter, anders kunnen.

En dan weer vol goede zin en moed de zaal weer in. DSS had er zin in voerde het bedachte strijdplan uit door 2 keer op rij te scoren. Terwijl mijn meiden het net niet konden vinden. Toen dit echter wel lukte werd de voorsprong meteen maar uitgebouwd tot 6 doelpunten, 17-11. Wie echter denkt dat DSS het toen op zou geven zou bedrogen zijn uitgekomen. Want de Heemskerkse mouwen gingen omhoog en brachten de spanning volledig terug door de achterstand te verkleinen tot 2 doelpunten, 18-16. Oudste dochter had het echter al de hele wedstrijd op haar heupen en vormde een ware plaag voor de DSS defensie. Door voorop te gaan in de strijd werd toch de voorsprong weer uitgebouwd en werd de eindscore van 26-20 voor de Veldtemsen wit roden bereikt.  Keepster Amber verdiend een grote pluim omdat ze ook vandaag weer een wereld partij stond te keepen. Achteraf zou ik willen dat ik het aantal stops had geturfd. Maar we kennen het spreekwoord “van achter kijk je een koe ……etc.”!

In de aanhef van dit verslag heb ik nog mijn bedenkingen geuit over het cijfer 13. Toch hebben we de, weliswaar razend spannende en zeer boeiende, maar toch wel 13^e wedstrijd gewonnen met een topscorer die 14 doelpunten liet aantekenen. Tegen mijn gewoonte in toch het benoemen waard. En waarom tegen mijn gewoonte in? Omdat handbal een teamsport is en de doelpuntenmaker het nooit red zonder de steun van en het samenspel met de andere speelsters.

Vorige week maakte ik een diepe buiging voor mijn speelsters, vandaag hebben ze opnieuw dit eerbetoon verdiend.

Kees

SEW A1 – VZV A1

Rust: 15-10

Eind: 25-20

Samen is belangrijk!

Deze hele week druk geweest met telefoontjes plegen, puzzelen, overleg en weer telefoontjes. En dat had alles te maken met de krappe bezetting van teams, met name de dames 2 en A1 teams. Standaard zijn deze teams slechts voorzien van 8 speelsters en dat is inclusief de keepster. Zolang als dames 1 wedstrijden op zaterdagavond worden gespeeld is de puzzel meestal vrij makkelijk op te lossen. Het is echter meest altijd de tegenstander die bepalend is of een wedstrijd op zaterdag dan wel zondag wordt gespeeld. Tot nu toe was het slechts 1x eerder gebeurd dat het compleet maken van teams moeizaam was. Deze 7^e februari werd het echter het toppunt bereikt. Zowel dames 1, als dames 2 ,als dames 3, als A1, als B1 en als A2 moesten allemaal hun wedstrijden op deze dag afwerken. En dat allemaal nog tussen 11.00, aanvang A1, en 14.30 uur, eindtijd wedstrijd dames 3.

De A junioren die in dames 1 en 2 spelen waren dus niet beschikbaar. Dames 3 was onderbezet en had al 3 A1 speelsters nodig. Dames 2 moest vertrekken met slechts 1 wisselspeelster en dat was dan nog een A2 speelster die eigenlijk in haar eigen team niet kan worden gemist. Dames 1 moest 2 speelsters missen door blessures en hadden ter vervanging een beroep gedaan op een zeer ervaren speelster van de dames 3. Tot slot de A1 waar ik een speelster heb weten te strikken die einde vorig seizoen was gestopt met het mooie handbal spelletje. Eerst had deze kanjer zich eerst door mij laten verleiden om weer eens een keer mee te komen trainen en was vervolgens deze week bereid om ons team te versterken.

Alles bij elkaar mogen we, terugkijkend op dit weekend, niet mopperen op de resultaten die uiteindelijk zijn bereikt. Want ook al hebben de 3 jeugdteams hun wedstrijden verloren, de senioren teams hebben allen de winst weten te behalen. En zo zie je maar, samen de schouders er onder is belangrijk want samen sta je sterk.

Voor mezelf had ik verlies tegen SEW al enigszins ingecalculeerd. De voorgaande wedstrijden hadden we met winst afgesloten en dan weet je gewoon dat er SEW alles aan gelegen is om hun thuiswedstrijd tegen Veld Zijdewind Vooruit in winst om te zetten. Mijn meiden waren echter niet van plan om zich zonder slag of stoot naar de slachtbank te laten leiden. De openingstreffer was dan ook voor ons en tot 6-8 bleven we SEW goed partij geven. Maar vervolgens kwam de wet van Murphy even om de hoek kijken, als het mis kan gaan gaat het ook mis. Na een minuut of 12 moesten we Dymphie al missen met een ernstige enkelblessure waardoor we slechts 1 wisselspeelster overhielden. En dat in een wedstrijd waarin je alle zeilen bij de mast moet zetten. Een tegenvaller van jewelste zult u begrijpen. Dat mijn meiden vervolgens tijd nodig hadden om over deze tegenvaller heen te komen is vanzelfsprekend. Even vanzelfsprekend is dat SEW hiervan op een goede manier gebruik wist te maken en bij de rust was uitgelopen naar een 15-10 voorsprong.

In de kleedkamer de meiden op hun hart gebonden zuinig met hun energie om te gaan. Vooral niet nodeloos snel de overzijde van het veld op te zoeken. De juiste momenten uitkiezen is dan heel belangrijk en vooral samen ten strijde trekken, de mouwen omhoog en knokken voor en met elkaar.

Het begin van de 2^e helft was echter opnieuw voor SEW, daarbij geholpen door 3 tijdstraffen aan onze kant in de eerste 10 minuten. Het had dan ook niemand verbaasd als de koppies waren gaan hangen. De teamspirit en de goede wedstrijdmentaliteit wonnen het echter. Ook al liep de tegenstander uit naar een voorsprong van 9 doelpunten (25-16), de Veldtemsen bleven knokken. Het zuinig omspringen met de energie ging zich uiteindelijk uitbetalen want op dat moment hadden mijn meiden meer lucht over dan de Nibbixsen. De inhaalrace werd ingezet en gescoord was het slechts de blauw rode trein die scoorde. “Te laat aan begonnen” zegt u. Nou niet dus, want ik geeft het u maar te doen om op dit niveau zo acte de presence te geven met slechts 1 wissel. Daarom wil ik slechts diep buigen voor de manier waarop mijn meiden deze wedstrijd hebben gespeeld. Vooral waarop ze het samen hebben gedaan zonder enig moment van mopperen op elkaar. En dan Nadieh die na zoveel maanden eindelijk weer eens een handbalwedstrijd speelde en dit gewoon goed deed.

Kees

VZV A1 – West Site A1

Rust    : 8-7

Eind    : 20 -16

Invloed!!!

Voor het eerst sinds jaren hebben we weer eens te maken met een winter zoals winter kan (behoort te) zijn. Ik heb behoort tussen haakjes geplaatst omdat natuurlijk niet iedereen van mening is dat sneeuw bij de winter hoort. Zeker niet als bijna steeds de weekends worden uitgekozen om ons land onder een witte deken te bedekken. Dat het winterweer vervolgens van invloed is op sportactiviteiten, die zich in hoofdzaak tijdens het weekend afspelen en daardoor hierop een nadelige invloed kan hebben zal voor een ieder duidelijk zijn. Amateur voetbal wordt landelijk afgelast en ons handbal soms gedeeltelijk, afhankelijk van de gesteldheid van de wegen.

Niet over zeuren, of zoals een oud gezegde luid, niet klagen maar dragen.

Coaches hebben vaak het idee dat zij, net als het weer, grote invloed hebben op het verloop van een sportactiviteit. Volgens mij is dan sprake van een schromelijke overschatting. Natuurlijk is er wel sprake van enige invloed maar het zijn toch altijd de sporters die het moeten doen en daardoor de grootste invloed hebben op het verloop van de activiteit. Na de sporters volgen m.i. de personen die zijn aangesteld om de prestaties van de sporters te beoordelen, te jureren, of een wedstrijd volgens vastgestelde regels te leiden, te arbitreren. Als, in ons geval, na de wedstrijd is gebleken dat de arbitrage een onopvallende rol heeft gespeeld dan spreken we van een goede scheidsrechter of het meervoud daarvan. De invloed van de arbitrage is dan zodanig uitgeoefend dat de uitvoering van de sport voorop heeft gestaan en dat iedereen na afloop tevreden is. Het tegendeel zien we soms ook voor onze ogen ontrollen.

Pas na de sporters en de arbitrage volgt de mate van invloed van de coach. En deze invloed beperkt zich meestal tot het kunnen doen van tactische adviezen aan individuele sporters en aan tactische omzettingen binnen een team. Hoe goed bedoeld ook, voor de uitvoering zijn coaches altijd afhankelijk van de sporters.

Na dit lange opening relaas zult u begrijpen dat ik mijn rol tijdens een wedstrijd vooral niet wil overschatten. Ik zou echter graag zien dat dames en heren in, meestal, het zwart ook onopvallend aanwezig zouden zijn. Jammer genoeg was dat vandaag niet het geval.

In de eerste helft van onze wedstrijd tegen West Site lukte er veel niet. Hierdoor wisten de meiden in wit en rood niet los te komen van de tegenstander. Veel doelkansen werden gemist, speelsters die niet scherp waren en wissels niet goed uitvoerden. Speelsters die soms vergaten dat handbal een teamsport is, teveel te vaak voor de individuele actie gingen. Ook de vaak trage speelwijze van de tegenstander was hierop natuurlijk van invloed. Traag spelen was echter een goede manier om bij ons de scherpte er uit te halen en dan ineens werd de versnelling ingezet en mocht Amber weer gaan vissen. Knap als je het spel op die manier beheerst en de tegenstander kunt beïnvloeden. De tussenstand van 8-7, die bij het klinken van het rustsignaal op het scorebord prijkte, spreekt voor zich. Het was daarom voor het eerst dit seizoen dat ik met een boos gevoel mijn meiden volgde naar de kleedkamer. In deze kleedkamer de meiden, ook voor het eerst, stevig toegesproken, ze geprobeerd scherp te krijgen voor het tweede deel van de wedstrijd.

Opnieuw bleek hoe gering de invloed is van de coach. Want de eerste 5 minuten waren een voortzetting van voor de rust. Het was West Site die scherp en geconcentreerd uit de kleedkamer kwamen en de 8-7 achterstand wisten om te buigen naar een 10-8 voorsprong. Misschien dat de invloed van mijn zeer ervaren Amsterdamse collega groter is dan de mijne. Gelukkig werden de Veldtemsen toch nog tijdig wakker en lieten zij eindelijk het handbal zien zoals we van ze mogen verwachten. Dat dan de leidende heren van mening zijn dat zij zich danig met verloop van de wedstrijd moeten gaan bezighouden zullen we maar laten voor wat het was. Bij 12-12 werd West Site weer achterhaald en werd vervolgens successievelijk aan een voorsprong gewerkt. Toppunt was wel dat met nog maar slechts 3 van mijn meiden in het veld, de andere zaten met een tijdstraf aan de kant, er toch nog 2 keer door deze 3 meiden werd gescoord. Daarmee krijg je het publiek op de banken. Hierdoor mondde uiteindelijk deze voorsprong uit in een zwaar bevochten 20-16 overwinning.

Kees

UDSV A1 – VZV A1

Rust: 14-18

Eind: 29-36

Sneeuw!!!

Omdat Rob ons al flink heeft geïnformeerd over de Q koorts en ons aan het twijfelen heeft gebracht over de hoogte van het IQ van onze landelijk verantwoordelijke mensen in driedelig grijs, zal ik het daar maar bij laten. Sneeuw was wat ons ook dit weekeinde weer bezig hield. Gisteravond nog speelde het ons flink parten op de terugweg vanuit Haarle waar ons vlaggenschip een fantastische wedstrijd speelde en met een overwinning van 18-29 de punten mee naar huis nam. Toch heel lekker als je nog 184 kilometer in de auto moet zitten. Maar die sneeuw hè. Ongeveer vanaf Kootwijk kregen we daarmee te maken en dat noopte deze chauffeur tot steeds voorzichtiger en dus ook langzamer rijden. Uiteindelijk schommelde ergens tussen Amersfoort en Hilversum de topsnelheid nog tussen de 60 en 70 kilometer per uur. En is het gedrag van de mensen met regeringsverantwoordelijkheid bijna misdadig te noemen, automobilisten die mij voorbij kwamen vliegen op de linkerbaan passen m.i. naadloos in het zelfde rijtje. Geen vreemde gelijkenis natuurlijk omdat wij met z’n allen d.m.v. stemmen mede bepalen wie er voor ons mogen besluiten om pas veel te laat in te grijpen bij het uitbreken van de Q koorts. Net zo goed als we ook zelf bepalen hoe zwaar we onze rechtervoet laten rusten op het gaspedaal en daarbij slechts denken aan ons zelf en niet aan al die andere weggebruikers die wij hiermee in gevaar brengen. De reclame slogan die zegt dat we met z’n allen onbewust steeds asocialer worden komt natuurlijk niet zomaar als sneeuw uit de lucht vallen. Naar verwachting zal het ook niet net als sneeuw voor de zon gaan verdwijnen. Wel klagen als het mis gaat. Gelukkig weten we daar ook al van dat we als Nederlanders tot grote klagers zijn verworden. In mijn vakjargon wordt dat externaliseren genoemd, het is altijd schuld van die ander want die heeft geen zout gestrooid en is niet op tijd begonnen met sneeuwschuiven.

Uiteindelijk toch heelhuids thuis gekomen eerst maar even sms’en naar mijn meiden om ze mede te delen dat we ’s morgens een half uur eerder gaan vertrekken dan oorspronkelijk stond gepland. Want die sneeuw hè en voorzichtig moeten rijden.

Vanmorgen om 8.00 uur opgestaan, uit het raam gekeken en de witte wereld aanschouwd. Mezelf ook maar weer de vraag gesteld of het wel verstandig zou zijn om de reis richting Utrecht aan te vangen. Al gisteravond, of was het al nacht, kwam de gedachte al op dat de sneeuw opnieuw een negatieve rol zou gaan spelen waardoor we opnieuw een wedstrijd moesten gaan afzeggen. Omdat ik toch eerst de speelsters in ’t Veld moest ophalen, besloten om het van deze korte rit en de gesteldheid van de wegen  te laten afhangen of we het erop zouden wagen. Zoals u boven kunt zien hebben we lijf en leden in de waagschaal gesteld en ons op weg begeven. En dan petje af voor de mensen die met de strooiwagens en sneeuwschuivers de doorgaande wegen alweer vrijwel helemaal schoon hadden gemaakt om onze doortocht veilig te maken.

Om 11.05 arriveerden we in Utrecht aan de Drielenborchdreef waar UDSV nu voor het 2^e seizoen in een fraaie nieuwe hal haar wedstrijden afwerkt. Gelukkig geen sneeuw daarbinnen.

Al snel bleek dat de wedstrijd die voor ons werd gespeeld behoorlijk was uitgelopen waardoor we voor alles wat aan een wedstrijd vooraf gaat meer dan voldoende tijd hadden. Toch heel prettig wetende dat jonge vrouwen vinden dat ze nog heel veel moeten doen voorafgaand aan een wedstrijd. Laat ik verder niet uitwijden over wat dat allemaal is, slechts dat het veel is en vaak lang duurt. Toch hielden we ruimschoots tijd over om een goede warming-up te doen en kregen van de leidsmannen ook nog voldoende tijd om Amber in te gooien.

In de thuiswedstrijd hebben we tot 5-5 achter UDSV aangelopen. Vandaag was het omgekeerde het geval. Van meet af aan wist Veld Zijdewind Vooruit de leiding te nemen, al bleven de Utrechtsen tot 6-6 goed bij. Daarna vonden de meiden het echter welletjes en begonnen ze heel voorzichtig aan een voorsprong te bouwen. Zelfs merkwaardige tijdstraffen en strafworpen, die we tegen kregen van het Heemsteedse koppel in het geel zwarte tenue, konden de wit rode trein niet afstoppen. De merkwaardige beslissingen van de leidsmannen werden over het algemeen wel eerlijk verdeeld over beide teams en dat zorgt uiteindelijk voor evenwicht. Derhalve mochten we met een 14-18 voorsprong de kleedkamer gaan opzoeken.

Omdat in het eerste kwart de hoekspeelsters (met name de linkerhoek) van UDSV een flink deel van de productie voor hun rekening namen, stelde onze keepster de vraag of het misschien beter zou zijn om de hoeken vast te zetten. In het 2^e kwart was de doelpuntenstroom echter volledig stil gelegd door het anders positioneren van de hoekverdedigers. Daarom besloten om op dezelfde voet door te gaan. Belangrijk was om vooral geconcentreerd te blijven en dezelfde scherpte aan de dag te leggen als in het laatste kwartier.

En mijn meiden hadden er zin. Direct van kiet af aan de bal veroverd en 3 keer op rij scoren alvorens de tegenstander iets terug kon doen. Daar bleef het niet bij want terwijl er als leeuwen werd verdedigd werd aan de overzijde met regelmaat het net gevonden tot de stand van 15-25 was bereikt. Bij de arbiters begon zich voorzichtig iets van medelijden af te tekenen voor de Utrechtsen. Acht strafworpen mochten ze gaan nemen waarvan er 5 werden verzilverd maar 3 werden gestopt door onze klasse keepster. Zou mijn ervaren Utrechter kompaan zijn rust hebben gehouden dan zou daar mogelijk voor UDSV de winst hebben kunnen liggen. Want zuiver de bal weg tikken voor een inkomende aanvaller leverde ons al een strafworp tegen en een tijdstraf op. Het mocht echter niet zo zijn. Het leidende duo nam de Utrechtse opmerkingen vanaf de zijlijn niet voorlief en gingen over tot bestraffend toespreken. De stroom strafworpen droogde tegelijkertijd ook op en wij mochten bijna steeds met een voltallig team blijven spelen. U zult begrijpen dat hiermee ook de Utrechtse inhaalrace was stop gezet en gingen de Veldtemsen weer over tot de orde van de dag, scoren dus. De teller stopte uiteindelijk bij 29-36 en hebben we weer mogen genieten van een mooie pot handbal.

Aansluitend op de terugreis door het idyllisch besneeuwde landschap nog even een tussenstop in Diemen gemaakt om Lotte Houtenbos, na een prima wedstrijd, af te leveren voor de wedstrijd met haar eigen B1 team.

De goede lezer heeft het natuurlijk al begrepen, was ik bij aanvang van dit verslag nog enigszins negatief over de sneeuw. Door een heerlijke winstpartij is het negatieve in razende vaart omgebogen tot iets idyllisch.

Kees

VZV B-junioren: eindelijk gewonnen van het ‘grote’ VOC.

Het was een bijzondere wedstrijd, afgelopen zondag in ’t Zijveld. VZV junioren B1 moest het opnemen tegen VOC, de Amsterdamse grootmacht, de landskampioen, de ploeg die VZV de voorbije jaren steeds de wil oplegde. 

Zondag was dat anders. Wie er niet bij was, heeft wat gemist. Het was smullen van fraaie handbalacties, van een voorbeeldige instelling, van een perfecte concentratie en uitvoering. Van de eerste minuut dicteerde VZV, het meisjesteam van de coaches Jens Nauta en Judith van Dam, de wedstrijd.

Binnen de kortste keren stond het 3-0 door goals van Maud Kruijer, opspringen en van afstand raak schieten. Het was of ik haar moeder weer zag, Judith van Dam, de enige international (14-voudig) die ooit namens VZV in de nationale vrouwenploeg uitkwam en ook zo’n spetterend sprongschot bezat.

Na die 3-0 werd het 5-1 en de controle bleef. Dat had veel te maken met de structuur in het spel. Vertragen en versnellen, VZV B1 beheerst dat. Mensen op de tribunes wreven zich de ogen uit. Speelde hier de ploeg die een week eerder met 11-17 van Tornado (Heerhugowaard) had verloren. Andere instelling, andere ploeg is het verhaal.

De rust kwam met 8-4 in het voordeel van de meiden uit ’t Veld, Zijdewind, Waarland, Heerhugowaard en misschien nog wel een plaatsje dat ik ben vergeten. Na de rust bleef VZV haar sterke spel vertonen. Een hoofdrol was er in het doel voor Sharon van der Gulik. Zij stopte het ene schot na het andere. VOC, de Volewijckers Oriënt Combinatie uit Amsterdam-Noord, bleef stranden op de sluitpost van VZV die een dag tevoren nog pittig geblesseerd was geraakt. Syl Bet, lid van VOC maar ook van de Noord-Hollandse selectie, had haar op de arm geraakt – per ongeluk hoor – en Sharon dacht niet te kunnen keepen. ‘Een nachtje rust doet wonderen’, sprak haar moeder op de tribune. Wij beaamden dat voordat we de knop van de accutoeter weer indrukten, voor weer een VZV-doelpunt.

Het werd uiteindelijk 17-10 in het voordeel van VZV. Hoogtepunten waren de onderscheppingen van Maud Kruijer waarna zij in de break-out niet meer te achterhalen was, waren de supersnelle uitbraken van Lotte Houtenbos en was de onverzettelijkheid van Dorien Keesom. Twee keer ging ze neer voor tien tellen, maar beide keren keerde ze terug in het veld voor een voortzetting van de strijd.

Het was uiteraard ook een teamprestatie. VZV verzaakte geen moment, hield een structuur in het spel waarvoor dames 1 graag zou tekenen. De motivatie was optimaal en voor een uur stegen elf meiden boven zichzelf uit in de sport. Lieke Wijnker, nadien ook nog even meespelend met de A2 tegen Tornado, ging me drie uur na afloop, bij de wedstrijd van dames 3, nog eens vertellen dat ze tintelde van opwinding en spinde van tevredenheid over zo’n geweldige dag in haar handballoopbaan.  Na afloop brachten tal van mensen een staande ovatie aan ‘onze meiden’. Uw verslaggever, druk met zijn toeter in de weer, ging ook even staan voor dat verdiende eresaluut.

En nu zondag weer, leeuwinnen.

John Volkers, VZV pr-commissie.

VZV A1 – VOC A1

Rust    : 13-15

Eind    : 24-28

Als je verliest!!!

Ja, wat als je verliest? Dan moet ik toch weer achter mijn toetsenbord om toch een verslag op de site te kunnen plaatsen. Ik kan u vertellen dat zoiets niet makkelijk is. Het verliezen van de wedstrijd op zich is redelijk te dragen, de tegenstander, VOC, was gewoon beter. Echter het hernieuwd beleven van het verlies vanwege het maken van dit verslag zou ik liever aan iemand anders hebben gelaten. Na een winstpartij mag ik echter de smaak van het winnen nog een keer proeven, op die mooie witte pagina op die blauwe achtergrond, dus na verlies moet ik ook voldoende kerel zijn en mijn verslag maken.

Terugkijkend naar de eerdere verslagen moest ik constateren dat de wedstrijd van vandaag de eerste thuiswedstrijd was sinds bijna 2 maanden. De voorgaande 3 wedstrijden waren allen uitwedstrijden. De thuiswedstrijd tegen VIDO is niet doorgegaan evenals de uitwedstrijd tegen Aalsmeer wegens weersomstandigheden.

Na de belangrijke en spannende wedstrijd van dames 1 gisteravond, die in een gelijkspel eindigde, was 17 januari ook weer een spannende en belangrijke dag in het Zijveld. Zou B1 zich namelijk tegen VOC kunnen herstellen van de blamerende nederlaag van vorige week tegen Tornado en zou de A1, ook tegen VOC, deze er nu wel onder kunnen houden?

De B1 deed het fantastisch en won ruim en vooral verdiend met 17-10, grote compliment verdiend derhalve. Deze winst legde natuurlijk wel extra druk bij de A1 meiden, want konden eigenlijk niet onder doen. Daarom vooraf geprobeerd de druk weg te nemen en de meiden gezegd gewoon lekker te gaan ballen. Al snel bleek echter dat het lekker ballen wel werd geprobeerd maar dat de tegenstander razend snel het doel wist te vinden. En deden mijn meiden dan niet hun best? Nou zeker wel, gestreden hebben ze. Maar soms moet je gewoon je meerdere erkennen. Al leek er bij een ruststand van 13-15 nog niets aan de hand.

De eerste 10 minuten van de 2^e helft maakte echter al snel heel veel duidelijk. Want kwamen we na 13-16 nog op 14-16 en vervolgens op 15-17. Daarna was het gedurende zeker 10 minuten echt over. VOC scoorde er lustig op los terwijl wij droog bleven staan. Pas bij 15-22 wisten we de bal weer achter de Amsterdamse keepster te krijgen en tot 19-24 verliep de score om en om. Vervolgens leek de wit rode trein toch het juiste spoor te hebben gevonden en brachten met een sneltreinvaart het verschil terug tot 1 doelpunt, 24-25. U zult begrijpen dat de spanning om te snijden was. In ondertal mocht echter VOC van de goed leidende scheids een zeer lang durende aanval met een doelpunt afronden en was bij ons de pijp leeg.

Zoals al eerder gezegd, valt mijn meiden niets te verwijten. Ze hebben er alles aan gedaan om de punten thuis te houden maar moesten ze aan een betere tegenstander laten.

Kees

Havas A1 – VZV A1

Rust: 8-12

Eind: 15-23

Momenten van twijfel.

Vreemde titel zo bij het begin van een nieuw jaar maar uitleg volgt natuurlijk. Twijfel was er namelijk al in de aanloop naar deze wedstrijd. Want zouden we wel kunnen afreizen naar Almere, gelet op de weersomstandigheden. Op zaterdagochtend wakker geworden met buiten een flinke witte deken die alles in een sprookjesachtige sfeer had gehuld. Vervolgens de temperatuur boven nul onder invloed van een winters zonnetje en dan, in de 2^e helft van de middag, nieuwe aanvulling voor de deken die nog restte. Opnieuw sloeg de twijfel toe en daarom de KNMI site maar eens geraadpleegd om te zien hoe de verwachtingen voor de zondagochtend luidden. Gelukkig waren deze redelijk geruststellend en daarom zaterdagavond laat de auto alvast maar sneeuwvrij gemaakt. Het KNMI had het gelukkig bij het rechte eind zoals ik op zondagochtend mocht ontwaren. Want een strak blauwe lucht en volop zon was ons deel waarop we met een gerust hart de reis naar Almere konden aanvangen. Op tijd gearriveerd op de plaats van bestemming, waar de B1 al bezig was de punten mee naar huis te nemen, maar er van de rest van het A1 team nog niemand aanwezig was. “Het zal toch niet ………” sloeg opnieuw de twijfel toe. “Maar alles zal recht kom” was mijn gedachte toen ik in de verte de blauwe bus van de fam. Keesom kon zien aankomen en even later gevolgd door de zilvergrijze MPV van de fam. Zomerdijk.

Net uit de kleedkamer hoorde ik een verzuchting van 1 van de speelsters die betrekking had op de arbiter van dienst. Daar verder maar geen aandacht aan geschonken en de meiden, weliswaar zeer kort van duur, de warming up laten doen. Want nauwelijks waren we aan het ingooien of het signaal voor verzamelen klonk al en moest de wedstrijd een aanvang nemen. Havas ging overrompelend van start en zette de wit roden al snel op een 2-0 achterstand. Pas bij 4-4 werd de stand gelijk getrokken en langzaam maar zeker werd naar een geruststellenden voorsprong toegewerkt. Vooraf hadden mijn meiden de instructie meegekregen om in een 3-2-1 verdediging te gaan spelen. Door deze manier van verdedigen worden de opbouwers namelijk al vroeg opgevangen en de cirkelspeelster hoeft niet te worden doorgegeven. Deze manier van verdedigen vraagt met name van de meest vooruit geschoven verdediger grote allertheid en juiste tyming om de 2^e verdediger links en rechts tijdig te ondersteunen maar ondertussen ook de middenopbouw niet uit het oog te verliezen. Omdat het bijna steeds prima werd uitgevoerd liepen de aanvallen van Havas, ondanks verwoedde pogingen en grote volhardendheid, met grote regelmaat vast. Een groot voordeel was ook dat de opbouwers van Havas wel bij aanvang van hun aanval goed instarten maar vervolgens vergaten om terug te keren naar hun uitgangspositie. Hierdoor bleven ze steeds onder bijna handbereik van onze verdedigers staan. Voeg daarbij het goede en snelle aanvalsspel van Veld Zijdewind Vooruit en het is u duidelijk dat wij de bovenliggende partij waren.

Twijfel sloeg met name in de 2^e helft opnieuw bij deze verslaggever toe. Met toch wel enigszins stijgende verbazing moesten we namelijk aanschouwen hoe de leidsman geheel eigen, en voor ons dus volkomen onbekende, spelregels ging hanteren. Werd er in de 1^e helft al kwistig met strafworpen gestrooid, in het 2^e deel werd lustig op de ingeslagen weg voortgegaan. Dat de meeste, door de scheids gesignaleerde verdedigende overtredingen aan VZV zijde, werden vooraf gegaan door een aanvallende fout aan Havas zijde, (veelvuldig teveel passen) is hiervan slechts een voorbeeld. Echter het aangeven van tijdspel door het maken van het gebaar voor een definitieve uitsluiting (X) was toch wel heel opmerkelijk voor iemand die, volgens eigen zeggen, al 50 jaar ervaring heeft als scheidsrechter. De VZV meiden lieten zich echter niet van de wijs brengen en bleven handballen zoals ze dat gewend zijn. Mond dicht en gewoon doelpunten maken en de tegenstander proberen zo goed mogelijk en op reglementaire wijze het scoren te beletten. De grote hoeveelheid strafworpen konden dit allemaal niet beletten, evenmin het strooien met tijdstraffen. Daarom petje af voor de VZV speelsters. Want al duurde het in de 2^e helft 7 minuten alvorens het 1^e doelpunt werd gemaakt. Gedurende de resterende 23 minuten werd vervolgens nog 10 maal het net gevonden. En sommige  acties die uitmonden in een doelpunt waren werkelijk om van te smullen. De punten zijn dan ook volkomen terecht meegegaan naar ’t Veld. Ook al heeft Havas er alles aangedaan om de punten thuis te houden. Want dat dit team kan handballen is boven iedere twijfel verheven. Er kan er echter maar één de beste zijn. En gister waren wij dat.

Afsluitend wil ik nog wel even van de gelegenheid gebruikmaken om iedereen die ik niet persoonlijk mijn wensen voor het nieuwe jaar heb kunnen overbrengen, een gezond en sportief 2010 toe te wensen.

Kees

HAVAS B1 - VZV B1 zondag 4 januari 2010

Russtand:           3 - 5

Eindstand:          6 - 16

Een nieuw jaar, nieuwe kansen, goede voornemens maar nog steeds de zelfde competitie. Wel een jaar van nieuwe kansen, zoals eigenlijk ook iedere week weer een nieuwe kans is. Een kans om je te bewijzen, een kans om plezier te hebben en een kans om weer wat te leren. Natuurlijk ook een kans om je plekje in de top veilig te stellen. De top is de doelstelling, of de doelstelling waar gemaakt kan worden, we zullen het zien. Vooruitgang wordt er nog steeds geboekt, helaas niet alleen bij ons.

De eerste zondag van januari, de eerste zondag van 2010, de eerste zondag van een nieuw decennium. Veel sneeuw maar goed gestrooide en geschoven wegen gaven de doorslag de reis naar Almere gewoon in te gaan zetten. Onderweg genieten van de omgeving, genieten van de grote witte vlaktes, de sneeuw hangend op de takken en de auto die tegen gekomen werd was meer wit dan zijn originele fabriekskleur.

VZV leek geen goede voornemens te hebben. Waar je zou verwachten dat een goed voornemen zou zijn: ‘we willen meer doelpunten gaan maken’ bleek het omgekeerd te zijn. De ploeg uit ’t Veld leek bijna helemaal niet meer te kunnen scoren! Het was dethuisploeg die de openingstreffer maakte en VZV liet lang op zich wachten om hier een goed antwoord op te geven. Slecht bij 3 Havas-punten wisten ze langzij te komen. Een historische russtand van 3-5 werd bereikt! (voor de duidelijkheid, ja er waren echt 25(!) minuten gespeeld)

Na rust werd de ploeg uit Noord Holland wakker. Het tempo ging omhoog, er werden snelle aanvallen opgezet en de bal werd gegooid waar hij hoort, in het net van de tegenstander! De Rood-witte wisten hun punten te verdrievoudigen en gelukkig nog toonbaar handbal te laten zien.

Na de volgende wedstrijd de grote zussen van de A1 te hebben aangemoedigd kon er een tas vol punten mee naar huis, VZV had qua winstpunten toch mooi even haar visitekaartje afgegeven.

Jens

VZV B1 – Houten B1 zondag 20 december 2009

Russtand:           11 - 6

Eindstand:          20 - 19

Zaterdagavond, 19 december, een VZV-handbalavondje in ’t Zijveld! De twee eerste teams komen in actie, aanvang 19.00 uur. VZV ds 2 tegen H.V.B.S, het verrassingsteam van dit seizoen dat dames 2, een kweekvijver van talent, een proeftuin voor talent, een reserveteam van het eerste, van dit alles een beetje. Al verschillende goede resultaten hebben ze bereikt dit jaar, nog maar 1 keer verloren, 1 keer gelijkgespeeld en al 6 keer gewonnen in de competitie! En vergeet dan het beker-avontuur niet, waar zowel het 3^e team van VOC als het eerste(!) team van ZAP uitgeschakeld werden. Jammer eigenlijk dat we zo weinig van dit topteam, met twee echte VZV-mannen als coaches, op de website terug vinden. Het tweede team startte deze zaterdagavond divers, met speelster die onlangs moeder geworden zijn tot speelsters die nog B-jeugd zijn, wat kan een team toch divers zijn. Laatst genoemde maakte overigens haar debuut in het seniorenteam uit ’t Veld. En wat voor een debuut, één die na afloop terecht veel complimenten opleverde. Dat moet een goed gevoel en zelfvertrouwen geven. De dames speelde niet erg overtuigend de eerst helft, voor na de 15 minuten zakte het in. De tegenstander leek op routine en ervaring het spel te bepalen. Ze brachten het tempo naar benenden en wisten onverwacht vrij te komen en te scoren. VZV leek hier niet mee om te kunnen gaan. Tot de tweede helft aanbrak, het schijnt gerookt te hebben in de kleedkamer tijdens de rust.. Het team leek wakker geworden, ging overtuigender handballen en wist zo de winst naar zicht toe te trekken. Alsof ze het al jaren deden speelden de A-jeugdinvaller en de B-jeugdinvaller in het team mee, wisten zelfs de gelijkmaker en het voorsprongdoelpunt te maken en zo pakte het team toch nog de punten. Een eindstand van 23-21.

VZV dames 1 speelde hierna tegen T+A/VOC. Een moeizame wedstrijd, hier is duidelijk het verschil te zien in ploegen zeg. Al na 20 minuten gespeeld is het verschil zichtbaar, naarmate de wedstrijd vordert word dit verschil steeds groter. Knappe ploeg dat VOC, mooi handbal is het wat ze laten zien en vooral een schitterende vechtmentaliteit bezit de ploeg. Doorgaan totdat je gescoord hebt, een andere optie lijkt niet mogelijk bij ze, nogmaals genieten om dit te zien. Lees het verslag elders op deze website! Even terug in de wedstrijd, 12 minuten op het bord, pring pring! Telefoon bij deze toeschouwer. Een vriendelijke dames van het wedstrijd cicretariaat van handbalverenging Houten. Het gesprek kort samengevat; “morgen speelt onze B1 tegen en bij jullie, het weer is op dit moment slecht, de voorspellingen zijn slecht, we willen alleen komen als het veilig is.” Logisch natuurlijk, veiligheid voor alles. De club is alleen bang voor puntenverlies wegens het niet op komen dagen, dit willen ze absoluut niet laten gebeuren, ook logisch. De afspraak gemaakt contact te houden. Pling-plong, weer die mobiele telefoon van ondergetekende, een SMS bericht dit keer. De coach van dezelfde club, zelfde bericht. Afgesproken morgenochtend vroeg contact te hebben. Shit, zo bij elkaar bijna 10 minuten wedstrijd gemist maar oke, dit geregel is ook afentoe nodig.

Zondagochtend, 20 december inmiddels, 7.45 uur. Preng-Preng-Preng!!!, alweer die mobiel? Nee de wekker dit keer, de wekker die wekt voor een handbal-zondag, de leukste dag van de week! Uitgelagen in de hoek stopt het apparaat, de gordijnen geopend, sneeuw sneeuw sneeuw. Zoals afgesproken telefonisch contact met de tegenstander en besloten dat ze toch de weg gaan maken richting ons sportpark in ’t Veld. Er ligt in beide plaatsen wel sneeuw maar hoe de wegen tussen de plaatsten zullen zijn, het is niet in te schatten.

Om 10.15 uur kwam de coach van degastploeg al binnenlopen in de kantine van de Kogge. “zo, je bent lekker optijd!” Hij bleek samen met 3 speelsters en wat ouders te zijn, de rest was nog onderweg. De berichten over aflassingen en weer alarmen druppelde langzaam binnen.

“ANWB: Ga niet de weg op als het niet hoeft” ja dat was om 8.00 uur tijdens vertrek van onze tegenstander nog niet bekend..

Verlaat en gelukkig heelhuids wist de tegenstander van vandaag toch compleet aanwezig te zijn op het mooie winterse Zijveld. Het moet gezegd worden, zo met besneeuwde bomen en een volledige witte parkeerplaats ligt het sportpark er erg mooi bij. Pittoreske plek.

Zoals al gezegd ving de wedstrijd later aan als op het wedstrijdformulier. Beide teams kregen genoeg tijd om zich voor te bereiden, gelukkig was er een scheidsrechtersduo present en gek genoeg kwam er nog publiek de sporthal in lopen ook. Met deze redelijk gevulde tribune startte de wedstrijd, een wedstrijd waar naar uitgekeken was, een belangrijke wedstrijd.

Tempo! Dat maakte Houten direct. Wat een snelheid in loop en bal bracht deze tegenstander meteen mee. Ze wisten hiermee de score meteen te openen. Het mooie van spelen tegen een goede tegenstander is dat je mee kan gaan in de kwaliteit, je kunt er zelf ook beter van gaan handballen. Hier hoopte ondergetekende aan de kant op. Dit leek uit te komen, VZV maakte snel de gelijkmaker en daarna brutaal de voorsprong. Houten volgde met een antwoord en zo ging het door tot 5-5, een goed gevoel bekroop aan de kant, dit kon een mooie pot gaan worden. Het werd mooier; de rood-witte wisten een voorsprong op te bouwen. Van te voren was besproken dat het niet erg was hoe er gescoord ging worden, als er maar gescoord werd, dit gebeurde. Er werd gewaagd gespeeld, vol zelfvertrouwen zo leek het. Erg fijn om het team zo een keer te zien. Met een voorsprong van 11-6 werd de kleedkamer opgezocht.

Gewisseld van helft, vol adrenaline startte de tweede 25 minuten. Weer ’t Veld Zijdewind aan de score. Hierna was het echter Houten die de leiding nam. Het lukte niet meer bij de thuisploeg, ballen gemist, fouten gemaakt in de verdediging en laten we er niet over liegen, de kwaliteit van de gasten kwam boven. Want kwaliteit heeft deze ploeg, door vele trainingsarbeid ontwikkelt. Overbluffend gingen ze over onze meiden heen, wisten de scheidsrechters hier nog even in mee te krijgen en wisten zo de hele wedstrijd naar zich toe te draaien. Een voorsprong van 7 punten werd een gelijkstand en de gelijkstand werd een achterstand van 3 punten.

Op dát moment moet er een knop om, moet het koppie niet gaan hangen. (als het niet al hangt) dit is moeilijk, zwaar, misschien wel zwaarder dan welke training dan ook. Laat staan dat het te trainen is. Er is zelfvertrouwen voor nodig, overtuiging en wilskracht. VZV liet vandaag zien dit te bezitten. Misschien nog een te kleine mate maar het is er, het bracht vandaag de winst. Door samen het spel te spelen, door pijn te overwinnen en op de juiste momenten je kansen te pakken wisten de Veldse meiden de punten bij de Houtenaren weg te halen. (volgens mij zaten ze al in hun tas!) Gescoord in de laatste seconden, door het moet gezegd worden de debutant eerder uit dit stuk, het geeft toch een extra kick!

Tot zover de competitie voor het jaar 2009, een leerzaam jaar. Met nog een kort oefenprogramma voor de deur gaan we richting de jaarwisseling. Morgen een oefenwedstrijd tegen de A1 van mede-websitevuller Sneek, als dat toch geen verslag oplevert? Mocht ik U niet meer persoonlijk spreken, fijne feest dagen en een heel sportief, gezond en handbalvol Nieuwjaar!

Jens

ZAP B1 - VZV B1 zondag 13 december 2009

Russtand:           7 - 10

Eindstand:          15 - 14

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Het zou op kunnen gaan voor een handbalwedstrijd. Zing kan je zien als het spel, vecht is de strijdlust die je moet leveren, huil als de emotie die bij sport hoort, bid staat voor concentratie, de lach het plezier in het spel, werk voor het succes en bewonder, ja wat kan je daar onder noemen. De tegenstander, de scheidsrechter of misschien je eigen team? Geen van drie verdiende in de uitwedstrijd in Breezand bewondering.

Niks ten nadele van het team van ZAP overigens. Het is zeker niet het gemeenste team van de competitie, speelt fris handbal en staat onder leiding van een zeer sympathiek begeleidingsduo. Heeft ambitie en straalt dit uit, maar om nu te zeggen dat ze de pannen van de sporthal spelen, wispelturig, zo omschreef de eigen coach het ook al. Vooral slimmer, dat speelde ze in deze streekderby. En met iets meer geluk, vooral na rust.

Dat geluk voor de tegenstander is wellicht te verwijten aan de arbitrage. Hier kan je ingaan op de bewondering voor de scheidsrechter, dit zal enkel weinig uitmaken. Reacties, negatief, zijn er al genoeg gegeven op de man of vrouw met fluit in het zwart. De één zal hem correct hebben zien fluiten, de andere zal dit anders gezien hebben. Ikzelf vermoed dat de tweede groep groter zal zijn. Het makkelijkste zou zijn de volledige schuld hierop af te schuiven, laten we dat achterwege laten. Momenteel lees ik op scheidsrechterworden.nl het volgende:

Kun jij uitblinken en laten uitblinken?

Miljoenen mensen beleven elke week veel plezier aan sport. Velen doen dit door zelf actief te sporten, anderen door het bezoeken van wedstrijden. Zonder scheidsrechters en juryleden zou dit niet mogelijk zijn. De scheidsrechter ziet erop toe dat een wedstrijd volgens de regels van het spel verloopt. Doet hij dit goed, dan haalt dit het beste in de spelers naar boven. En dan speelt de scheidsrechter - ongeacht de uitslag - altijd een gewonnen wedstrijd.

Meer zeg ik er niet over..

Dan het eigen team, jouw eigen team, ja daar mag je bewondering voor hebben. Als je een teamprestatie weet neer te zetten, als je het maximale uit jezelf en de ander haalt om samen een doel te bereiken. Wanneer je elkaar weet aan te sporen om net dat ene stapje hoger op de ladder te halen, wanneer je net die nodige helpende hand van een medespeler krijgt. Wanneer je het teambelang voorop weet te stellen en je volledig geeft voor die belangrijkste 50 minuten van de week. Als verantwoordelijkheden gepakt worden en er omgegaan kan worden met, natuurlijk zeer belangrijke, externe factoren als scheidsrechters, publiek, ouders en e.d. Dan pas mag je bewondering voor je team hebben, VZV mag, nee VZV moet, zich helaas afvragen of die bewondering voor deze wedstrijd wel te vinden is.

Natuurlijk is een verslag altijd globaal, over de breedte vertelt en zeker niet op een ieder van toepassing. Echter wordt er in het andere verslag op deze pagina niet voor niets gesproken over “een off-day” van de B1, dit is denk ik nog mild omschreven.

Kort een wedstrijd beeld, een eerste helft met snel een forse achterstand. Een wederopstanding van de gelegenheids blauw-rode, een dijk van doelvrouw eveneens in het (lichter) blauw en hier en daar bij wat geniet-momenten.

Een slappe rust, te slap achteraf. Een tweede episode met een ‘andere’ leiding. Veel tijdstraffen, vooral aan de gastkant (snel geteld 10 stuks!) gevolgd door een rode kaart wegens 3x 2min. VZV kampte constant met onderbezetting. Als een schip met te weinig matrossen en zonder stuurman, als een koerier zonder TomTom en vrachtbrief, als een voetbalclub zonder grote geldschieter en kopscorende tegen-doelman.

Samengevat een wedstrijd om als wedstrijd snel te vergeten. Als team moet je leer trekken uit zo’n zondag. Bij jezelf even nadenken wat hier nou mee te doen en vooral te bedenken hoe dit de volgende keer beter moet. Roeien met de riemen die je hebt, en de bal in het doel van de tegenstander gooien, dat is belangrijk. Gelukkig is het team inclusief begeleiding jong, leergierig en ambitieus, dus goedkomen gaat het zeker!

Jens

ZAP A1 – VZV A1

Rust    : 11-11

Eind    : 18-24

Altijd hard werken!!

Na een reeks van weken, dat er vrijwel geen dag voorbij ging zonder regen, stond vanmorgen al vroeg de zon te schijnen. “Zou vandaag de winter beginnen” schoot mij door het hoofd. En niet speciaal vanwege de wens voor een witte Kerst. Nee, ik houd van schaatsen op natuurijs. Vorig jaar heb ik flink kunnen oefenen op het kunstijs van Alkmaar omdat ik toen geen handbal omhanden had. Vervolgens nog, weliswaar kort, kunnen genieten van natuurijs en vervolgens maar weer terug naar het namaak ijs. De Meent heb ik dit seizoen nog niet gezien omdat de handbal verplichtingen zich weer hebben aangediend en toch altijd nog een vette streep voor hebben op het schaatsen. Daarom maar hopen dat Koning Winter er eens flink aan gaat trekken zodat de schaatsen uit de kast kunnen en ik gedurende de kerstvakantie mag genieten van tochten door de polder.

Omdat het handbal mij altijd onweerstaanbaar trekt zijn eega en ik gisteravond nog even naar Julianadorp getogen omdat daar, in het hoge winderige noorden, onze dames 2 hun wedstrijd tegen JHC, nummer 5 op de ranglijst, moesten afwerken. Ik was benieuwd of en hoe het verlies in de beker tegen VOC was verwerkt. Weliswaar moeizaam, Veld Zijdewind Vooruit kon de tegenstander niet echt afschudden, maar het verlies van dinsdag is verwerkt en de punten gingen na hard werken, en een 19-23 eindstand, mee terug naar het minder winderige maar gisteravond wel 1,5 graad koudere zuiden. Na afloop nog even napraten in de kantine en daar werd mij voorgesteld om toch eens een hobby te nemen. Op mijn waarom vraag, want ik heb toch een hobby, kreeg ik de reactie dat het toch niet normaal is om op zaterdagavond een handbalwedstrijd van dames 2 in, of all places, Julianadorp te gaan bekijken. Gelukkig zijn er meer mensen met dezelfde afwijking, want voor deze wedstrijd waren de VZV supporters toch redelijk vertegenwoordigt. En voor de innerlijke rust van Wendy, heb ik bovenstaand al aangegeven over meerdere afwij…. eèèhhh hobbies te beschikken.

Zoals gezegd startte de ochtend met een stralende winterzon. ZAP A1 stond voor ons op het programma. Uitgaande van de 3^e wedstrijd tijdens de 1^e helft veld zou deze tegenstander geen problemen mogen opleveren. Toch stond mij nog een moeizame 2^e helft van toen in mijn herinnering. Mijn analyse van die wedstrijd bevestigde dit. Na een heel makkelijke 1^e helft (16-5) werd in de 2^e helft “slechts” een 29-17 (= 13-12) eindstand bereikt. Daarom mijn meiden voorafgaand aan de wedstrijd gewaarschuwd vooral geconcentreerd te zijn en er niet te gemakkelijk over te denken. Wat moet je verder nog meer zeggen? Daarom maar wachten op wat komen ging en het startsein van de arbiter. Al heel snel was het duidelijk dat we geen makkelijk ochtendje zouden gaan beleven. ZAP behoefde daarvoor geen €50.000,-  aan ons aan te bieden, zoals Gretha Smit volgens de TV documentaire achter mijn rug wordt gezegd. Nee ZAP deed het volledig op eigen kracht. Ofwel waar mijn meiden overgeconcentreerd, ofwel dachten ze er toch te makkelijk over. Verdedigend was het niet best, werd er onvoldoende gepraat en in de aanval werd te snel geschoten, onvoldoende gebruik gemaakt van wissels en te makkelijk balverlies geleden. Daarom hebben we bijna de gehele 1^e helft achter de feiten aangelopen. Steeds opnieuw was het ZAP dat op voorsprong kwam. Pas bij 8-9 was de beurt even aan ons en zelfs 8-10 lukte nog. Daarna was het echter weer 3 maal ZAP en moesten we alle zeilen bijzetten om met 11-11 de kleedkamer te mogen opzoeken.

Omdat de doelpunten van ZAP vooral door de hoekaanvallers werden gemaakt heb ik geprobeerd mijn hoekspeelsters er van te doordringen om toch vooral niet te vroeg te sluiten naar de 2^e uitstapper. Tevens aangegeven om vaker de ingestudeerde wissels te spelen omdat, tijdens de schaarse keren dat deze werden gespeeld, de ZAP defensie duidelijk in verwarring raakte. En, ten slotte, gewoon hard werken met en voor elkaar.

Al bleef het allemaal nog steeds wat moeizaam, toch wisten de Wit Roden toch voorzichtig een voorsprong te nemen. Ook al moet ik er eerlijkheids halve aan toevoegen dat ZAP in de 2^e helft wel wat vaak werd geholpen door de enige heer binnen de lijnen. Niettemin blijft het natuurlijk een feit dat je het altijd zelf moet doen, zelf zorgen dat je geen tegendoelpunten krijgt, dus goed verdedigen en steeds de bal aan de overzijde in het netje blijven kieperen. Toen de stand, met nog 8 minuten te spelen, 17-19 werd, was het eindelijk gedaan met het verzet van de Breezandse equipe. Veld Zijdewind Vooruit liep weg naar een 17-23 voorsprong, kregen nog 1 doelpunt tegen maar zorgden zelf voor het slotakkoord door vlak voor het scheidden van de markt de 24^e op het scorebord te zetten. En zo zie je hoe hard werken je uiteindelijk de winst kan brengen. En ook al was het geen mooie wedstrijd met leuke hoogstandjes, ook de mindere wedstrijden moet je winnen. En dat hebben de meiden uiteindelijk gedaan.

Daarom is het slechts jammer dat, waar 3 teams voor VZV 6 punten konden halen in de Zwaluwvlucht, we maar 2 punten overhielden. De B1 had iets wat op een off day leek en dames 1 kon jammer genoeg het goede spel van de 1^e helft niet doortrekken in de het 2^e deel. Al zou ik wensen dat alle wedstrijden, net zoals die van vandaag, in een zelfde fantastische ambiance konden worden gespeeld. Dromen mag toch?

Nog 1 competitie ronde te gaan voor de feestdagen om daarmee het jaar goed af te sluiten en dan verder maar hopen dat de gladde ijzers onder mogen/kunnen. Al zal dat in eerste instantie voor mij ook nog wel hard werken zijn.

Kees

DSS A1 – VZV A1

Rust    : 16-13

Eind    : 25-24

Razend spannend.

De kop doet al min of meer vermoeden  hoe het was vandaag in Heemskerk. Maar daarover later meer. Vanmorgen eerst de computer opgestart en de VZV site opgezocht. Ik was namelijk razend nieuwsgierig of Rob al een verslag uit zijn toetsenbord had weten te kloppen. Gisteravond, al voor aanvang van de wedstrijd van dames 1, had Rob mij namelijk verteld het moeilijk te vinden om telkens opnieuw weer een goed verhaal te produceren. Kort voor aanvang wist Rob, verbaal, de verwachtingen nog wel hoog op te schroeven door te melden dat “we” Kwiek nog wel even een poepie zouden laten ruiken. Nu heeft het tijdens de wedstrijd weliswaar geen moment gestonken, simpel omdat Kwiek zich niet liet ringeloren. Als er al iets stonk dan kwam dat door het volkomen stuk fluiten van de wedstrijd door de leidsmannen. Razend spannend was het slechts in de laatste minuut. Gaan we nog gelijk maken of net niet. Net wel dus. Eenmaal weer buiten gezeten, op het terras onder de terrasverwarming, herhaalde Rob zijn bedenkingen over de realisering van een verslag. Rob is namelijk van mening dat je niet steeds kunt schrijven dat het scheidsrechterskoppel niet voldoet. Uiteindelijk kan het namelijk tegen je gaan werken. De waarheid of realiteit wordt bij het NHV namelijk niet gewaardeerd en confrontatie met die waarheid wordt je kwalijk genomen. Als doekje om het bloeden bij het NHV te stelpen wil ik in ieder geval nog wel even melden dat onze VZV vlaggeschip beneden hun eigen kunnen speelde en sluit ik me aan bij het, door Rob vermeldde, sportieve en tomeloze spel van Kwiek. Het verslag was er dus en ik heb er van genoten en kon een lach af en toe niet onderdrukken. Ik zie namelijk het kleine rot hondje en dat grote paard het huis afbreken.

Vanmiddag in Heemskerk heb ik 2 teams 60 minuten een tomeloze sportieve strijd zien leveren. Gelukkig voor ons, ondanks 2 directe rode kaarten voor 2 van mijn speelsters, werd de wedstrijd vandaag geleid door een goed koppel leidsheren. En dan te bedenken dat ik vooraf mijn bedenkingen had, voortkomend uit een eerdere ervaring. Vandaag hebben we echter reclame voor het handbal mogen zien en zorgden beide heren dat alles binnen de reglementaire grenzen bleef.

Kort voor de wedstrijd moest ik nog wel even snel een en ander op het wedstrijdformulier wijzigen. Lotte Houtenbos zou namelijk, aansluitend aan de wedstrijd van de B1, met ons meespelen. Helaas voor ons en natuurlijk voor Lotte zelf, raakte ze geblesseerd aan haar enkel. Dorien werd door haar moeder bereid gevonden om, in ieder geval, de 1^e helft mee te doen. Maar omdat ik toch ook een hoekspeelster op de bank wilde hebben was Merel bereid om deze lacune op te vullen. Ook Maud was al eerder bereid gevonden om het team in de 2^e lijn te hulp te schieten.

Dat het geen makkie zou worden wisten we al van tevoren. DSS traint namelijk 4 keer per week en zij deelden tot aan vandaag met VOC en wij zelf de 1^e plaats. In het verloop van de 1^e helft heb ik nooit kunnen bevroeden dat het uiteindelijk nagelbijtend spannend zou worden. Heel voorzichtig, met razendsnel spel, wist DSS namelijk een aantal doelpunten uit te lopen. De VZV trein probeerde van alles maar we moesten erkennen dat we de onderliggende partij waren. En niet omdat we niet goed speelden maar simpel omdat DSS beter was. Dat mijn meiden een geweldige vechtlust aan de dag legden mocht hierin geen verandering brengen.

De achterstand waarmee we bij het rustsignaal de kleedkamer opzochten was echter niet onoverbrugbaar. En dat is precies wat ik de meiden heb voorgehouden. We zouden het DSS lastig gaan maken, ze een poepie laten ruiken. En al was het DSS dat als eerste de score opende daarna was het toch letterlijk Veld Zijdewind Vooruit. Stap voor stap wisten de meiden de achterstand te verkleinen. Het nagel bijten was begonnen. Via 17-13 naar 18-18 geeft natuurlijk wel aan wat er aan het gebeuren was. Dat het vervolgens nog even 19-18 werd mocht niemand bevreemden. De 19-20 voorsprong sloeg bij het DSS publiek echter in als een bom. Waar deze mensen na de 1^e 30 minuten al dachten de winst te hebben binnengehaald, mochten ze na afloop constateren dat een bezoek aan de manicure voorlopig niet nodig zou zijn. Nagels waren er namelijk niet meer over om nog voor behandeling in aanmerking te komen. Slechts de tijdstraffen die onze meiden te verwerken kregen en 2 keer rood, deden ons uiteindelijk de das om. Toch waren het juist die 2 rode kaarten die tekenend waren voor de strijdlust die mijn meiden aan de dag legden. En was er nu echt sprake van grof onsportief spel? Deze vraag durf ik volmondig met nee te beantwoorden. De acties die tot de uitsluiting leidde gebeurden puur intuïtief, vanuit de intrinsieke motivatie en drang om een wedstrijd te willen winnen.

Hadden de scheidsrechters anders kunnen reageren? Volgens de rapporteur, op de tribune aanwezig, had de reactie wel anders kunnen zijn. Doekje voor het bloeden misschien. Bij het affluiten stond er 25-24 op het scorebord. 2^e helft gewonnen maar de wedstrijd verloren. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar niet getreurd, we hebben nog 12 wedstrijden te gaan om in deze razend spannende competitie nog e.e.a. rechte zetten.

De meiden gaan er voor.

Kees

DSS B1 - VZV B1 zondag 29 november 2009

Russtand:           11-9

Eindstand:         23-20

Tjonge jonge, vol verbazing lees ik net weer het wedstrijdverslag van onze webmaster en teammanager van dames 1. In het gastenboek wordt deze man al geprezen om zijn schrijverskunsten, ik kan het hier niet laten er niks over te vermelden. Welke uitveger duikt hierop, iets anders als een bestseller kan het toch niet worden? Altijd verassend,  een tikkeltje informatief en op z’n tijd een kritische nood, wat een must om zo’n man in je vereniging te mogen hebben. Laat staan als je bekijkt wat deze trotse vader allemaal doet voor de club, een topper dat is het. Wordt er niet nog naar een 3^e gezocht? Ik zal hem eens vragen een stukje “Shine” te zingen, het glitterpak heeft hij vast zelf in de kast hangen.

Waar het vorige week de vereniging Sport En Wilskracht was, deze week was het de vereniging Door Samenwerking Sterk voor de B1 van “ons” clubie VZV. Beide verenigingen zijn aan de weg aan het timmeren, hebben een sterke jeugdopleiding staan. Zowel SEW als DSS heeft veel talent rond lopen, is volop in een leerproces, traint fanatiek tot 4 keer in de week en is zo aan het bouwen. Dit zie je terug aan de teams waar wij tegen speelde, deze teams zijn volop getraind, worden top begeleid en zijn enorm gretig. Een must om tegen te spelen, een must voor de handbal in Noord Holland. Zoals de trainer van DSS opmerkte na de wedstrijd, er werd echt verschrikkelijk goed gespeeld voor B-jeugd, een ongekend niveau. Mooi compliment van een ervaren man.

12.30 uur, de laatste zondag van November, de 6^e zaalwedstrijd van de B1. Het beginsignaal gegeven, hoog tempo werd direct gespeeld door DSS. Boem boem, een 2-0 voorsprong voor de thuisploeg. VZV reageerde 2 maal vanuit het midden en gewaagt uit de linkerhoek, met een lobje werd de 3-3 gemaakt. Het lukt VZV niet om op voorsprong te komen alhoewel er zeker niet achter de feiten aan gelopen werd. Steeds aanhakend met 1 punt verschil gingen 25 minuten voorbij. Voor rust wist DSS een extra punt uit te lopen, een ruststand van 11-9.

Met een erg zere enkel, een zeer paar kuiten danwel schenen en een bult op het voorhoofd werd de kleedkamer opgezocht. Uitrusten, scherpzetten en vooral doorgaan, dat accentueer je in zo’n rustperiode.

Met slechts 5 speelster vanwege een 2 minuten tijdstraf werd het tweede hoofdstuk begonnen. De Heemskerkers weer op schot, 12-9 . Tijd voor een Velds-duo, de stand op 12-11. U zult begrijpen, zwetende handen langs de kant. Jammer genoeg zonk het hierna even weg, de thuisploeg was een 5 tot 8 minuten sterker in haar spel en wist een gat te slaan. Is het ervaring, lef, doorzettingsvermogen of gewoon mazzel, wat is het toch waardoor zo’n ploeg dat weet te doen. Misschien vermoeidheid, spanning, onervarenheid of gebrek aan overtuiging van de rood-wit formatie. Feit is dat de wedstrijd in die minuten gespeeld is. De gasten wisten nog even terug te komen, het gat terug te brengen naar 3 punten. Complimenten, voor de gehele ploeg, iedere toeschouwer zal dit beamen.

Een eindstand van 23-20, 3 spelers direct door voor een wedstrijd bij de A-1. Petje af hor, twee wedstrijden achter elkaar. Helaas mocht dit team uit ’t Veld ook niet winnen, alhoewel ik hier echt het idee had dat de nadruk moet liggen op mocht. De twee fluiters gaven onze meiden maar liefst twee rode kaarten, twee onterecht kaarten als je het mij vraagt. Een begrijpelijke maar verassend heftige woede was het gevolg. Sport is emotie, daar is alles denk ik wel mee gezegd.

Jens

VZV B1 – Kiddy World / SEW, zondag 22 november 2009

Russtand:           10-11

Eindstand:          17-16

De vereniging Sport En Wilskracht op bezoek, het levert altijd een volle sporthal op in ’t Zijveld. Laat staan als eerst topsportteam B1 en direct daarna eveneens topsportteam A1 aan moet treden tegen de Veld Zijdewind teams. Beide verenigingen spelen met deze teams in de jeugddivisie, teams waar talent in rond loopt, gelijkwaardig talent mag denk ik geconcludeerd worden.

De start van het handbalspektakel was om 12.00 uur, de B1’s beten het spits af. Onder het toeziend oog van een zeer goed gevulde tribune gaf de solo scheidsrechter het startsein, beide teams stonden op scherp. Vandaag zou er een tweede krachtmeting gaan plaats vinden tussen de ploegen, buiten was de eerste wedstrijd positief uitgevallen voor SEW, deze keer zou het een stuk spannender worden…

VZV kreeg de kans de score te openen maar pakte deze niet, het was de thuisploeg die startte met score, een 0-1 achterstand op het scorebord. Vanaf dit moment zou het 50 minuten spannend worden, eigenlijk op geen enkel moment was het duidelijk welke ploeg ging winnen. Duidelijk waren de ploegen aan elkaar gewaagd, althans naar mijn inziens.

Gemotiveerd, overtuigend, steeds beter in hun spel komend en creatief, zo zou je de rood-wit formatie van afgelopen zondag kunnen omschrijven. Een verandering van 180 graden ten op zichten van wat er vorige week is laten zien, knap eigenlijk.. Elkaar motiverend werd er geknokt, gevochten, klappen geïncasseerd en door gegaan als het tegen zat.

25 minuten voorbij, een score van 10-11 in het voordeel van SEW, op naar de kleedkamers.

In de tweede helft wisten de gasten uit Nibbixwoud even lichte voorsprong op te bouwen, ze leken het vertrouwen te krijgen de wedstrijd wel te gaan winnen. Helaas voor ze, VZV gaf zich absoluut niet gewonnen, wist zich terug te vechten. Sterk verdedigend, samen opbouwend en goed afmakend (wat in de eerste 10 minuten totaal niet lukte) kwamen de Veldemmers in wederopstand. Een gelijkstand van 15-15 bleef leek lang de eindstand te worden, beide ploegen wisten niet te scoren. Het was echter de gastploeg die deze oase wist te verbreken, tot twee maal aan toe vonden zij het doel, 15-17. VZV wist haar aanval ook nog te benutten, terug naar 1 punt verschil en met een laatste open verdediging werd er geprobeerd te stand weer terug naar gelijk te krijgen, het mocht niet lukken.

Natuurlijk ontzettend teleurgesteld vanwege het verlies maar toch wel tevreden mag er teruggekeken worden, de ploegen waren wel degelijk aan elkaar gewaagd. Ik zie zeker al uit naar de volgende ontmoeting met deze geweldige ploeg, met onze eigen geweldige ploeg.

Jens

VZV A1 – SEW A1

Rust: 13-8

Eind: 23-18

Wat nog toe te voegen?

Vorige week heb ik een verslag van een handbalwedstrijd gelezen waarin Mata Hari werd opgevoerd. Fantastisch verslag overigens van een man die ik enorm heb leren waarderen. Echt een verslag waaraan ik niets heb toe te voegen. En als u zich nu afvraagt wat genoemd verslag met de wedstrijd van vandaag heeft te maken daarom enige uitleg. Ik kan me namelijk voorstellen hoe deze verslaggever zich in uitbundige lyriek zal uiten over hetgeen zich vanmiddag in het Zijveld afspeelde. Helaas heeft bedoelde verslaggever zich verbonden aan een andere club en zullen wij op onze site niet van zijn literaire kwaliteiten kunnen genieten. Daarom toch maar weer zelf achter het toetsenbord gekropen en proberen er weer het beste van te maken.

Vandaag voor de ….tigste keer de grote buur uit Nibbixwoud op bezoek om opnieuw uit te maken wie er voorlopig de beste is. Nog maar 2 maanden geleden stonden we ook al tegenover elkaar, toen nog buiten in de zon. Toen een wedstrijd die met nogal wat discussie, met als reden dat de aangewezen scheidsrechter door pech verstek moest laten gaan, vooraf uiteindelijk toch gespeeld kon worden.. Wij wonnen en grote buur mocht vandaag in de herkansing. De aangewezen scheidsrechter, betrouwbaar als ze is en op haar fiets zonder pech de wedstrijden afrijdt, was vanmiddag gelukkig wel aanwezig en kon de wedstrijd zonder problemen vooraf een aanvang nemen.

Mijn concu coach had de toss gewonnen en gekozen om eerst te gaan verdedigen. Ik was daarmee niet echt ongelukkig omdat mij altijd is geleerd dat de aanval de beste verdediging is. En ook deze keer pakte de beste verdediging fantastisch uit omdat de bal direct achter de SEW keepster verdween en de wit roden hun eerste voorsprong direct al te pakken hadden. Tot aan 7-6 bleef de wedstrijd verder gelijk opgaan. Maar alsof er een knop omging kregen mijn meiden de smaak van het scoren pas goed te pakken. En tegelijkertijd werd een verdediging neergezet die stond als een huis. Echt het betere handbal dus dat uitmondde in een 13-6 voorsprong. Dat SEW voor de rust nog 2 keer tegen scoorde kon de sfeer aan Veldtemse kant niet meer verstoren. Bijna euforisch werd dan ook de kleedkamer opgezocht.

In de kleedkamer met de meiden geprobeerd toch vooral het goede spel van de 1^e helft vast te houden. Vooral geconcentreerd en scherp te blijven, niet gehaast gaan spelen maar de tijd nemen en verdedigend goed blijven communiceren met elkaar.

Dat ze scherp waren mag blijken uit direct het snelle 1^e doelpunt aan het begin van de 2^e helft. En dat de score ook nu in eerste instantie weer gelijk op leek te gaan mocht de pret niet drukken. Want dat gelijk opgaan was slechts schijn en duurde dan ook maar even. Telkens lieten de meiden even bij SEW de illusie ontstaan dat er nog iets mogelijk was. Maar meteen werd dan in de aanval de versnelling weer ingezet en sloot de verdediging zich weer als bankkluis. Dit veroorzaakte duidelijk zichtbare frustratie bij de tegenstander wat op onze meiden slechts een stimulerend effect had en ons zelfs op een voorsprong van 8 doelpunten bracht, 23-15. En net als aan het einde van de 1^e helft kon het feit dat de laatste 3 doelpunten voor de tegenstander waren, de pret niet meer drukken. Opnieuw hebben we de winstpunten voor Veld Zijdewind Vooruit weten te behouden. Proficiat meiden en dank voor jullie enorme inzet vandaag.

Tot slot werden we na de wedstrijd nog met een grote bonus verblijd. VOC had namelijk verloren van Havas waardoor we door een beter doelgemiddelde de koppositie hebben ingenomen. Wie heeft daar nog iets aan toe te voegen?

Kees

GoconnectIT/Fortissimo.nl B1 - VZV B1, zondag 15 november 2009

Russtand:           5-6

Eindstand:          10-13

Een heenreis van anderhalf uur, 50 minuten handbal en de punten mee naar huis, lijkt een ideale situatie. Ideaal was het niet, zakelijk gezien wel voldoende, voldoende voor een 3^e plaats op de ranglijst.

Het traag spelende Fortissimo wist de wedstrijd te beïnvloeden, negatief voor VZV. De gastploeg kwam niet in haar spel, liet maar met zeer korte vlagen goed handbal zien kwam zo niet aan aan het niveau wat ze kan en behoord te halen. VZV wist in de eerste fase van de wedstrijd nog een voorsprong op de bouwen, later zouden de punten vrijwel gelijk opgaan echter aldoor met een onderbuikgevoel dat de rood witten nog wel wakker zouden worden. Dat het balletje nog wel zou gaan rollen, de tegenstander nog wel weggespeeld zou gaan worden. Het gebeurde niet, VZV wachtte tot de club uit Cothen naar ’t Veld zal komen en zal dan haar slag slaan.

Vertrouwde krachten lieten zich gelukkig wel zien, simpel ogende ballen werden gelukkig nog ingeschoten en verschillende speelsters lieten merken wel degelijk een knap stukje spelinzicht te hebben. Talent kan van vele kanten bekeken worden.

Al met al een wedstrijd met slechts 10 tegendoelpunten, absoluut niet verkeerd.

Overal leren we van, van spelers tot coaches, iedereen kan wel eens een slechte dag hebben. Laat het bij één blijven, laten we volle kracht vooruit verder gaan!

Jens

Westsite A1 – VZV A1

Rust: 9-8

Eind  : 15-17

Lijdzaam.

Ruim 400 kilometer moeten rijden, en dan moeten eigenlijk tussen aanhalingstekens, om vervolgens lijdzaam te moeten toezien hoe arbitrair arbiters kunnen optreden. Want ook al hebben we de dokterspost daar in het verre en mooie Twentse land niet nodig gehad, ik had toch niet verwacht naar een free fight wedstrijd te zijn afgereisd. En dat dan ook nog bij de meest grove overtredingen de gevallene de naam van Suarez krijgt toegevoegd. Op zondagavond, voor ik mijn ogen sluit, kijk ik vaak nog naar de “elleboog”, uitvinding van Studio voetbal. Aan dit programma kun je zien dat handbal in Nederland maar een kleine sport is. Want ellebogen zie je bij ons eigenlijk bijna nooit maar andere aanslagen des te meer. Soms lijkt het dat, als je een wedstrijd wilt winnen, er vooral op gezicht hoogte moet worden verdedigd. En ik die, eenvoudige jongen die ik ben, toch altijd heb geleerd dat er op de bal moet worden verdedigd. Een andere regel die mij is bijgebleven is dat de mensen in het zwart altijd neutraal behoren te zijn. Voor sommigen onder ons die niet weten wat neutraal betekent even de Dikke er bij gepakt. Volgens Van Dale betekent neutraal; tussen partijen instaan; onpartijdig; niet in een oorlog betrokken. De beide heren van gisteravond lieten zich zeker niet tot dit laatste verleiden. Mogelijk dat het Twentse publiek daar mede debet aan was. Bij tijd en wijle zocht ik de zaal af of de ME al was gearriveerd.

Maar genoeg over gister, vandaag stond namelijk voor onze Wit Roden Westsite op het menu. Westsite is jammer genoeg het enige dat is overgebleven van wat eens een belangrijk handbal bolwerk was. Want welke insiders weten niet dat ooit Slotervaart en Ookmeer op het hoogste niveau acteerden. Later gingen de beide clubs een fusie aan en ontstond daaruit weer de grootmacht OSC. Ooit speelde hierin Hanneke van Eil, een topspeelster van weleer en mijn coachende concurrent van vandaag. Een paar jaar geleden stonden Hanneke en ik ook al tegenover elkaar, 2 maal in de reguliere competitie en 1 keer in een beslissingswedstrijd die promotie moest brengen. KSV won de krachtmeting maar moest lijdzaam toezien dat het gedegradeerde VVW in jeugddivisie 1 mocht blijven. Neutrale beoordeling van de regels? Ik weet (denk) het niet.

Vandaag dus troffen Hanneke en ik elkaar weer al ben ik dan inmiddels van club veranderd. Niettemin, naar Amsterdam ga ik al nooit geheel en al zonder vooroordelen als het om de arbitrage gaat en daarin treft Hanneke geen enkele blaam. Echter vanmorgen had ik iets van “laat het verleden achter je en ga neutraal de wedstrijd in”. Helaas werd ik in dit goede voornemen vandaag weer teleurgesteld.

De 1^e helft werd door mijn meiden niet scherp begonnen. Te makkelijk, te snel werd op doel geschoten of balverlies geleden. Een ommekeer teweeg brengen is dan altijd een uiterst lastige opgave. Toch wisten de meiden met hard werken een ommekeer te bewerkstelligen. Ook al werden zij daarin niet slechts door de tegenstander in tegengewerkt. Maar, eerlijk is eerlijk, voor de toeschouwers bleef de tegenwerking van de “neutrale” partij nog redelijk binnen de perken. Wel hebben we bijna de hele eerste helft achter gestaan. Slechts de 0-1 aan het begin betekende onze enige voorsprong uiteindelijk uitmondend in een ruststand van 9-8

De 2^e helft liet een arbiter zien die mij soms de indruk gaf de bal zelf wel voor Westsite achter Amber wilde laten belanden. Omdat dat waarschijnlijk toch net iets te ver zou gaan kende de goede man aan West Site 9 strafworpen toe, 6 treffers en 3 missers. De goede lezer en nog betere rekenaar heeft al gezien dat de totale productie in dit 2^e deel aan doelpunten van onze tegenstander dus vanuit strafworpen tot stand is gekomen. Tegelijkertijd werd aan onze Speedy Gonzales ook al weer de naam Suarez toegevoegd. Bij een frontale bodycheck Ging Lisanne tegen de vloer, net niet knock out, en werd het als een schwalbe afgedaan. Wat toe gebeurde richting een op de grond liggende speelster riep vervolgens toch wel enige emotie bij mij op. Mijn toch al wat ruim zittende trainingsjack werd nog iets ruimer omdat mijn co coach mij weerhield om direct Lisanne te hulp te snellen.

Gelukkig kon niemand iets doen tegen de razendsnel en doeltreffend uitgevoerde breaks. Want bij een standaard aanval waren we kansloos. Enerzijds omdat het niet liep zoals het normaal gesproken kan lopen anderzijds door ………. mwah.

Lijdzaam wordt dan bijna leiden. Mijn meiden hebben dit voorkomen door wel de punten mee naar huis te nemen.

Kees

VZV B1 - Zeeburg B1, Zondag 8 november 2009-11-09

Rust:    9-8

Eind:   20-13

Het Rijksmuseum, Paleis op de Dam, de grachtengordel, het Damrak en de Wallen, allemaal kenmerken van Amsterdam. Maar buiten deze publiekstrekkers heeft onze hoofdstad ook meerdere handbalverenigingen, zo was het vorige week T+A / VOC, deze keer was het de club uit stadsdeel Zeeburg die als tegenstander van de B1 op het programma stond.

Van vorig seizoen was vooral de smaak van een hardere, gemene wedstrijd blijven hangen bij gedachte aan dit team. Grof gebekt publiek en een vervelend aanwezige coach waren toen belangrijke kenmerken van de twee wedstrijden die tegen hen gespeeld waren. Het bleek deze keer allemaal anders te worden. Zeeburg trad aan met een nieuwe/andere coach, een sympathieke begeleidster en zelfs het publiek werd, op een enkele uitschieter na, als sportief ervaren.

Met twee gedeeltelijk geblesseerde en 3 reeds warm gespeelde speelster werd het startsignaal keurig op tijd gegeven. Dat er drie speelsters  al een wedstrijd op hadden zitten was zichtbaar in het tempo van het spel alhoewel het deze zelfde meiden waren die het doel in de beginfase van de wedstrijd wisten te vinden. VZV begon slordig, rumoerig misschien wel maar wist toch een licht voorsprong op te bouwen, 5-1 op het scorebord. De gastploeg wist toch in haar spel te komen en met veelal l dezelfde positiewisselingen wisten ze ook tot score te komen. Een ruststand van 9-8 in het voordeel van de Veldemmers.

Deel twee ging na een korte rust van start, VZV gebrand op de winst maar zoals verwacht was dit het zelfde bij de tegenstander. Onder leiding van de vrij kordate scheidsrechter werd er aan beide kanten wat harder gespeeld, de gastploeg bleef de liefste van de twee maar wist dit technisch op te lossen. Met break-outs, snelle aanval opbouwen en mooi uitgespeelde overtallen wisten de rood-wit formatie haar voorsprong uit te bouwen.

Tevreden werd er gewonnen en vriendelijk afscheid genomen, de punten blijven in ’t Veld. Eindstand 20-13.

Jens

VZV A1 – UDSV A1

Rust    : 14-9

Eind    : 27-21

Tombola.

Een handbal weekend dat veel weg had van een tombola. Griep, uitwisseling vanuit school en welke redenen verder nog, het was alom (in)passen en meten.

Op zaterdagavond begon het met dames 2. Voorafgaand aan de start van de competitie was al bekend dat dit team met een erg krappe bezetting de strijd moest aangaan. Wekelijks is het daarom puzzelen voor Rob Goed en ondergetekende om een compleet en goed team aan de start te laten verschijnen. Kijkend naar de uitslag is het ook deze keer weer gelukt. Dames 1 kon gelukkig wel volledig aan hun wedstrijd beginnen met een spetterend resultaat tot gevolg.

Op zondag was als eerste de A2 aan de beurt. Ook dit team moest op diverse plaatsen worden aangevuld. In overleg met Jens waren een aantal B1 speelsters bereid om de lege plekken in te vullen. Ondanks het leveren van inzet en strijd ging de winst naar VOC. Direct er na waren de B1 speelsters aan de beurt voor hun 2^e wedstrijd met Zeeburg als tegenstander. Ook de B1 had aanvulling nodig, vanuit de B2 dit maal. Soms zag ik in deze wedstrijd prachtige dingen en soms ook minder goede. De punten bleven echter bij de wit roden van Veld Zijdewind Vooruit.

En dan mijn eigen meiden. Twee er van, Femke en Romy, zijn voor een week naar Milaan. ’s Morgens belde de moeder van Eva met de mededeling dat Eva met fikse koorts was opgestaan. Met Hans had ik al afspraken gemaakt over het laten meespelen van Maaike en Riekie en met Jens over Lotte. Door het gedwongen afzeggen van Eva zou ik dan echter nog steeds maar 1 wissel hebben. Gelukkig waren de andere Lotte en de revelatie van dit seizoen, Albertine ook bereid om een bijdrage te leveren.

Hierdoor had ik te maken met een grote groep getalenteerde, goede handbalsters maar geen op elkaar ingespeeld team. Vooral het 1^e kwart van de wedstrijd werd ons dat heel goed duidelijk gemaakt door de Utrechtsen. UDSV, promovendus van vorig seizoen, liet een snel en effectief spelletje zien en pakte iedere kans aan om VZV aanvallen te onderbreken en in eigen voordeel om te zetten. Tot 5-5 hebben we dan ook steeds achter gestaan maar vanaf dat moment ging het iets beter lopen en bleven we steeds aan de goede kant van de score. Bij het rust signaal prijkte dan ook een voorsprong van 14-9 op het scorebord.

De 2^e helft verliep alles wat soepeler. Nog steeds was weliswaar zichtbaar dat er geen ingespeeld team stond maar toch wisten de meiden elkaar wat beter te vinden. Ook in de verdediging was een betere samenwerking zichtbaar en werd voor UDSV slechts het sprokkelen van enkele doelpunten gelaten. Wat er dan toch tegen het einde van de wedstrijd in het team sloop kan ik de vinger niet opleggen. Want eerst 11 doelpunten uitlopen, 26-15, en dan in no time 5 doelpunten om je oren krijgen is toch op zijn minst merkwaardig. Voor UDSV mocht het echter niet baten. Mijn meiden lieten zich de punten niet meer afpakken en sloten uiteindelijk af met een 27-21 winst.

De tombola was echter nog niet ten einde. Ook dames 3 moesten hun wedstrijd nog spelen en waren ook flink onderbezet. Afgelopen donderdag hadden Sandra en ik de meeste gaten al gevuld. Maar door het afmelden van Eva was er toch weer een lek ontstaan. Al snel was Nandy gelukkig bereid om het lek te dichten en kon ook dames 3 met voldoende wissels hun wedstrijd aanvangen. Ook heel prettig was dat Aad het voor elkaar kreeg om Marion zodanig op te lappen dat ook die volledig inzetbaar was en werden ook in deze wedstrijd de punten in ’T Veld gehouden.

Als club mogen we trots zijn op zoveel speelsters die steeds bereid zijn om de helpende hand te bieden aan teams die met een tekort hebben te kampen. Meiden bedankt voor jullie inzet.

Kees

VOC A1 – VZV A1

Rust    : 13-11

Eind    : 22-20

Groei.

Buiten is in ieder geval geen sprake meer van groei. Het is vol op herfst, de hele middag heeft de regen tegen de ramen gekletterd en de wind leefde zich ook aardig uit. Groei heb ik wel binnen in de hal gezien. Want was een jaar geleden het verschil nog heel groot, vandaag was het slechts marginaal.

Kwamen we binnen in Elzenhagen, was de wedstrijd van onze B1 net afgelopen en zag ik het vertrouwde oranje van KSV zich over de speelvloer bewegen. Onze B1 hadden hun wedstrijd met 1 doelpunt verschil verloren en zaten hun verlies te verbijten in de kleedkamer. Wij waren nog vol verwachting op wat komen ging.

De 1^e helft bracht ons een uiterst spannende wedstrijd. Was het VOC dat de score opende, direct daarna maakten de wit roden gelijk en kwamen we zelfs even op voorsprong. Vanaf dat moment wipte de score steeds op en neer tot 5-4. Hierna nam VOC het heft in handen en begon ik toch wel een beetje te vrezen voor een afstraffing. Want bij een 12-7 stand valt het niet mee om in een goede afloop te blijven geloven. Ik laat me echter graag verbazen en dat was nu precies wat mijn meiden deden. De ruggen werden gerecht en de ogen gingen weer stralen uitmondend in een geweldige remonte. Vier doelpunten op rij werden er gescoord waarbij de ene nog mooier dan de andere, 12-11 dus. Dat VOC op slag van rust nog een keer tegen scoorde mocht de pret niet drukken.

In de kleedkamer de meiden geprobeerd duidelijk te maken om vooral het goede gevoel vast te houden. Er zou dan een redelijke kans zijn dat VOC van slag zou raken en daardoor fouten maken.

En bijna leek het te gaan lukken. De Veldtemsen pakten de draad weer op waar ze waren gestopt, met scoren dus. Maar net als in de 1^e helft ging de score op en neer al kwamen we wel dichterbij, 15-14. Voor even leek het vuur echter te doven. Maar shit, VOC liep opnieuw uit, nu tot 17-14. De enige vergelijking die vervolgens bij me op kwam was dat het vuur niet was gedoofd maar slechts smeulde als een bij bosbrand. Want opnieuw ging de trein van Veld Zijdewind Vooruit van tjoeke, tjoeke, tjoek in de TGV versnelling en maakten 17-15, 17-16, 17-17, 17-18, 17-19 en 17-20. Toen de TGV echter wat snelheid minderde schakelde direct VOC weer een paar versnellingen hoger en kwam terug tot 20-20. Triest genoeg reed de TGV toen tegen het stootblok, beter gezegd, Lotte tegen het, overigens goed fluitende arbitrale duo. Een tijdstraf en daarmee in ondertal waar VOC met een tweetal snelle breaks optimaal gebruik van maakte en de eindstand op 22-20 bepaalde.

Veel mensen weten dat ik slecht tegen mijn verlies kan en natuurlijk was ik vanmiddag teleurgesteld. Maar als ik probeer een beetje afstand te nemen dan kan ik slechts concluderen dat de meiden geweldig individueel zijn gebroeid maar vooral ook als team. Knokken voor elkaar en goed handbal laten zien. Dat verzacht de pijn van het verlies en doet de trots op de meiden toenemen. Het in redelijk aantal aanwezige meegereisde publiek heeft ook geen onvertogen woord laten horen maar waren positief in hun analyses. Samen gaan we er aan werken om de getoonde groei voort te zetten.

Lynsie, Lotte en Dieuwertje bedankt voor jullie meespelen.

Kees

T+A  / VOC B1 - VZV B1, zondag 1 november 2009

Dit is het begin van een reis, De spanning giert door mijn lijf, Het hoofd is vol met bedrijf, Maar ik moet me beheersen

Want dit is waar ik alles voor laat, M'n leven in teken staat, Ik ben gebrand inderdaad, Dat moet wel als ik wil heersen, Ik wil heersen, jejeje

Ik ben rustig en ik ben bij de les, Ik ben fel en ik ben scherp als een mes

Want dit ben ik nou, Dit is wat ik wil nou, Ik ben klaar, maak een vuist, Ik wil dat ons land juicht

Zo wordt je toegezongen als je de website van de Amsterdamse handbalvereniging T+A / VOC betreedt. Een clublied of zijn deze zinnen echt het motto van de vereniging? Als je kijkt naar het tweede zijn veel van de uitspraken zeker van toepassing op de instelling van de VOC speelsters die ik vandaag heb zien handballen.  Vel handballen, vol talent, gedrevenheid, scherp als een mes, een vuist maken, willen dat je publiek juicht. Het mag ook wel als jeugdteams van de dames landskampioen, dan ben je ook wel verplicht wat te laten zien. En daar kwamen wij dan, ’t Veld Zijdewind Vooruit, ookwel VZV genoemd, met onze B1 en A1 handballen in sporthal Elzenhagen.

En als B1 hebben wij vorig jaar al een geschiedenis opgebouwd met deze Amsterdamse club. In competitieverband 1 maal gelijk gespeeld, 1 maal met één punt verschil verloren. En niet te vergeten de beslissingswedstrijd, de wedstrijd die na vorig binnenseizoen zou bepalen wie er met de nummer 1 van de poule naar het NK zaalhandbal mocht. VZV werd het niet..

Ook VOC is verplicht aan het vernieuwen geslagen en welgeteld kwam ik nog 3 á 4 speelsters van het vorige seizoen tegen. Warm gelopen en toegesproken met een boodschap die lijkt op bovenstaande songtekst (nee echt, er was geen voorkennis) werd er gestart aan wat nog een heel spannende wedstrijd zou gaan worden.

De thuisploeg speelde hoog tempo, hetgeen bekend en bij alle teams ingeslepen is van deze vereniging, complimenten daarvoor. VZV stond vanaf minuut 1 scherp en dit resulteerde dan ook in de openingstreffer vanuit de linkerhoek, gevolgd door een trefzekere linkeropbouw. 0-2 op het scorebord. Maar daar was de thuisploeg, ze wisten de ruimte te vinden, het doel te vinden en boem, 3-2 score vermeld. De gastploeg antwoordde en zo zou het de hele wedstrijd verlopen, een korte impressie: 3-4, 4-6, 5-8, 7-9 en een ruststand van 8-9. Scherp als een mes, dit is wat ik wil nou..

Met 1 seconde overtal werd er begonnen aan de tweede helft. Door middel van een penalty werd de voorsprong naar 2 uitgebreid. VOC kwam terug, VZV leek minder in haar spel te komen als voor de rust. Slordig balverlies, verdedigende foutjes, het gemis van een rots in de branding, het sloop er langzamerhand in. Ondanks dat er enorm hard gewerkt werd leek dit aan de andere kant minder. De Amsterdammers wisten hiervan te profiteren en werkte aan een voorsprong van 2 punten, dit hadden we nog niet meegemaakt. Bijzonder knap was het hoe de rood-witte dit weer oppakte, hoe het koppie niet ging hangen. Als leeuwen vochten ze zich terug, al de gehele wedstrijd bijgestaan door een zeer goed keepende doelvrouw, benutten nogmaals een penalty en brachten door een schitterend uitgespeeld overtal de stand terug op gelijke hoogte, 17-17..

Toen sloeg voor VZV het noodlot toe, een tijdstraf tegen en in de laatste 30 seconden viel ie. Een tegendoelpunt. Een te haastig maar logische tegenaanval liep voor de Veldemmers op niks behalve een pijnlijke arm uit en het eindsignaal volgde. Eindstand 18-17.

Jens

VZV B1  - Tornado B1, 25 oktober 2009

De eerste wedstrijd van het nieuwe binnenseizoen, de eerste wedstrijd van een bomvolle handbaldag op sportpark de Kogge in ’t Veld. Aanvang 11.00 uur, tegenstander Tornado. De heerhugowaardse ploeg was B1 ook buiten al tegen gekomen, hier een vorig jaar bleek maar weer een niet te onderschatten tegenstander.

VZV begon de wedstrijd sterk, sterker dan de afgelopen buitenwedstrijden. Alhoewel dit niet over de gehele 25 minuten werd vastgehouden was het toch aldoor de thuisploeg die het voortouw nam, in iedergeval in de 1^e helft. Een opgebouwde voorsprong werd helaas weggeven door verdedigende fouten en het jammerlijk wegspelen en niet benutten van kansen. It’s al in the game.

Van minuut 25 tot 50 wist de gastploeg zich aardig terug te vechten in de wedstrijd. Spanning en misschien een al gefinisht gevoel zorgde ervoor dat de score steeds dichterbij elkaar kwam, jammerlijk en enigszins onterecht. Gelukkig wisten de thuisspelers de punten thuis te houden en kwam er een eindstand van 16-11 op het scorebord.

Jens

VZV A1 – Aalsmeer A1

Rust    : 21-3

Eind   : 39-6

Wintertijd.

De klok een uur terug zetten en vervolgens mijn bioritme in de war gebracht. ’s Avond nog eerder donker, het kunstlicht aan en de gordijnen dicht. Niet echt mijn tijd. Ik hoop dan altijd dat het maar weer snel 1 januari mag zijn. Lengende dagen en weer op naar de zomertijd.

Natuurlijk heeft de wintertijd ook nog iets moois, we mogen dan namelijk weer binnen in de zaal onze wedstrijden spelen. Nu heb ik natuurlijk geen reden tot ontevredenheid over de 1^e helft buiten. Want afsluiten als “Herbstmeister” was niet verwacht en daarom heerlijk om mee te maken. Vooral door de manier waarop de speelsters een team zijn en steeds meer in kwaliteit groeien. Ook de manier waarop ingeleende speelsters naadloos kunnen worden ingepast omdat ze direct in de groep worden opgenomen. Wie heeft dat, in die door mij verfoeide wintertijd?

Vandaag dus de 1^e competitie ronde in de zaal met Aalsmeer als tegenstander. Vorig seizoen nog een gevreesde tegenstander, vandaag (in ieder geval voor mij) de grote onbekende. Maar de focus (modern rot woord) was bij de speelsters in ieder geval goed. Allemaal op tijd aanwezig en serieus voor de wedstrijd, met voldoende herrie uit de luidsprekers, aan de warming up bezig. En dat geeft de coach natuurlijk een goed gevoel. Wat daarnaast ook een goed gevoel geeft is dat VZV, niet als de tegenstander van vandaag, in het zwart speelt. Lijkt mij duidelijk waarom ik dat vind. Mijn andere cluppie uit Alkmaar doet dat namelijk wel sinds dit seizoen. En alsof de keuze voor zwart een voorbode is geweest? Wie het weet mag het aan Dirk gaan zeggen.

Voor Aalsmeer was zwart vandaag in ieder geval geen goede keuze. Mijn zeer scherp staande speelsters hebben dat onomwonden duidelijk gemaakt. Binnen de kortste keren had de rood witte trein er 5 in liggen alvorens de zwart geklede tegenstander middels een strafworp iets terug mocht doen. Vervolgens moesten ze weer 7 tegendoelpunten geduld hebben alvorens Amber ten 2^e male kon worden geklopt. Genieten was het aan mijn kant van het speelveld hoe Veld Zijdewind Vooruit de ene aanval nog fraaier afrondde dan de andere. Af en toe even stiekem een blik geworpen op de tribune waar het genieten ook van de gezichten afstraalde.

Vaak gebeurt het dan dat de gemakzucht in een team sluipt en speelsters voor zichzelf gaan spelen. Maar niets was deze middag minder waar. Het niveau bleef onverminderd hoog bij iedereen en aan iedereen werden de kansen gegund. Arm Aalsmeer dat hiervoor als sparringpartner moest optreden. Geen moment in staat zijnde om die voortdurende aanvalsgolven in te dammen maar toch fair blijven spelen is op zichzelf een groot compliment waard. Niettemin konden mijn meiden bij het rustsignaal wel stralend de gang naar de kleedkamer maken. Want zeg nu zelf, hoe vaak kan/mag dit gebeuren bij een 21-3 ruststand.

Als een 1^e helft verloopt zoals boven omschreven dan is de rust eigenlijk altijd een lastige onderbreking van het ritme. Speelsters hebben dan het gevoel gekregen dat alles bijna als vanzelf gaat en beginnen onbewust op die manier aan de 2^e helft. De concentratie is niet optimaal. Als coach kan je “praten als Brugman” in de kleedkamer en de meiden waarschuwen voor het boven omschreven effect. En toch gebeurt het. Onvoldoende concentratie, niet meer optimaal als team en soms pech in de afronding. En dan ook nog bijna een verdubbeling van het aantal doelpunten bij Aalsmeer. Neen, tot een minuut of 10 in de 2^e helft hadden de Veldtemsen nodig om zichzelf te vinden. Daarna stond de trein echter weer op de rails en ging de doelpunten machine weer draaien. En deze machine stopte pas bij 39-6. Goed gespeeld meiden.

En wie nu denkt dat alle, in mijn sombere wintertijdse gevoel, door mij gebruikte superlatieven door mezelf zijn bedacht, die help ik dan nu weer uit de droom. Alles is mij namelijk aangereikt, na afloop van de wedstrijd, door het publiek dat van de show van mijn meiden heeft mogen genieten. Goed publiek dus, toeschouwend bij een prima team.

Kees

JHC B1 - VZV B1, zondag 18 oktober 2009

“En wat was het allemaal leuk aangekleed daar in het kustdorp. Slingers, bouwwerken, verziering ten top wat een gezellige uitstraling gaf. Een grote J met 100 erachter, waarschijnlijk 100 jaar Julianadorp werd in de witte kopauto bepaald.”

Dit was drie weken geleden, 27 september, ook toen mochten we al afreizen naar Julianadorp. Vandaag weer, het leek één van de laatste mooie zondagen van het jaar te worden qua weer, een mooi zonnetje stond aan de hemel. Alhoewel er boven de kustdorpen wat donkere wolken leken te hangen… En dag dat gold niet alleen voor het weer…

Gewaarschuwd dat de A1 vorige week met de zelfde scheidsrechter een vervelend harde wedstrijd gespeeld had werd er begonnen aan de 2x 25 minuten handbalspel. Helaas hier en daar een drupje regen, dit bevorderde de grip op het asfaltveld niet en maakte het op zelfde plekken zelfs spekglad. Dit leverde bezonder veel gevaarlijke situaties op wat door de arbitrage enkel bevestigd werd. VZV zat niet lekker in haar eigen spel. Speelde wisselvallig, rommelig, enkel bij vlagen goed handbal. Er werden wel mooie acties gemaakt tussen hoek en opbouwer, hoeken werden mooi vrij gespeeld door goede druk maar er werd ook onnodig balverlies geleden, slecht gecommuniceerd in de verdediging en zonder weinig overtuiging richting doel gehandbald. Hier wist het niet sterk speelende JHC van te profiteren, wist aan te hangen bij de gastploeg en zo resulteerde dit in een ruststand van 4-6, het voordeel voor VZV.

Hopende op beter spel ging het tweede tijdsgedeelte van start. De Veldemers stonden scherper, meer gebrand op het veld. Dit werd helaas niet de hele helft vastgehouden maar het was in iedergeval beter als de 1^e helft. Break-outs werden gelopen en afgemaakt, er werden mooie individuele acties gemaakt en wederom net als de 1^e helft stond onze doelverdedigster sterk. De rood-witten wisten uit te lopen in een wedstrijd met opvallend weinig tijdstraffen,  kaarten en penalty’s, enkel VZV kreeg enkele 7 meter worpen tegen. Toch nog hier en daar wat rommelig maar met toch snelheid en bewijs van talent werd er gewonnen met een stand van 9-20.

Kijk nog even naar de hoogtepunten van deze kwalificatie-wedstrijd van het Nederlandse Dames Team (video op het midden van de pagina) http://www.nos.nl/nosstudiosport/artikelen/2009/10/18/18101000sportkort.html

Jens

VZV B1  - ZAP B1, zaterdag 10 oktober 2009

Schiphol, Amsterdam, 4.30 uur. Ingecheckt en wel, even de laptop op schoot. Bijzonder toch dat er op ieder moment, welk uur je ook op dit vliegveld komt, altijd wel mensen zijn. Altijd wel koffers-seulende vakantiegangers, nette zakenmensen met aktetassen en natuurlijk de altijd haastig lijkende piloten en stewardessen. Evengoed moet je nog in de rij voor de incheckbalie, evengoed weer aansluiten bij de paspoortcontrole en weer zit je niet alleen te wachten tot je het vliegtuig in mag. Een wonderlijke wereld.

Het lijkt de wonderlijke handbalwereld wel, ook altijd levendig en altijd wel interessant om naar te kijken. Neem de wedstrijd waar het in dit verslag eigenlijk om gaat, de wedstrijd die je misschien een “derby” mag noemen; VZV tegen ZAP. De Breezandse club is in verschillende niveaus al jaren een geduchte tegenstander van de Veldse handbalvereniging, zoals ondergetekende volgens mij vorig seizoen al een beschreef. De clubs hebben wel wat van elkaar meen ik, beide gedreven, beide het doel weer terug te komen op het tophandbal niveau, beide blijven toch verenigingen met een “gezellig” dorpskarakter en beide spelen normaliter in een wit shirt. ZAP dan met zwarte broek, VZV doet dit in het brandweer rood.

Al eerder werd er deze helft van het buitenseizoen gespeeld tegen ZAP. Hij staat nog op het netvlies gebrand, deze wedstrijd. Wat werd er daar een slechte 1^e helft gespeeld zeg! De toen thuisspelende ploeg heeft een sterk verjongd team, veelal nieuwe speelsters in de B1 en daar dachten de VZV-ers wel even van te gaan winnen. Dit bleek na 25 minuten gespeeld te hebben een tegenvaller, er werd met een achterstand van 6-4 richting de limonade gegaan. De Veldemmers wisten zich echter in de 2^e helft te herpakken en konden gelukkig toch nog met een ruime zege huiswaarts vertrekken.

Oh even kijken, flight 631 boarding. Die moeten we hebben, opslaan en afsluiten.

Antalya, Turkije, 11.45 lokale tijd. Daar hangt een temperatuurmeter, even kijken, 25 graden. In de taxi, nog even een ritje van 2x 60 minuten en dan aankomen op plaats van bestemming. Mooi moment om de laptop weer even te pakken.

Met voorafgaand nog een licht mieserbuitje werd er begonnen aan de 50 minuten per week waar het om gaat. De scheidsrechter floot het beginsignaal, de wedstrijd was begonnen. VZV stond meteen scherp, iets wat de laatste weken nog wel eens te wensen over liet. Fel maar rechtvaardig werd er verdedigd en aanvallen werden hier en daar mooi uitgespeeld. 2 gelen kaarten en een waarschuwing gaven aan dat de thuisploeg gebrand was, dat de meiden er stonden. De sympathieke gastploeg leek zich geen raad te weten met deze gefundeerde verdediging, wist de bal amper op tempo rond te spelen. Weinig tegenstand de eerste helft resulteerde dat ook in een ZAP-onwaardige ruststand. Een voorsprong van 8-0 voor VZV op het scorebord.

Wat een omgeving, bekent maar toch mooi om weer te zien. Heuvels, droog platteland en bijzondere voertuigen op de “snelweg”, Turkije heeft het allemaal. Een brandlucht? Oh langs de kant staat iemand iets te verbranden naast zijn bananenverkoop kraampje. De luxe ressorts en grote billboards sieren de rest van de berm.

Het tweede lustrum leek de rood-wit formatie even weg te zakken in haar eigen succes. De eerst zo goed gebouwde fundering stortte hierendaar in als een kaartenhuis en dom balverlies zorgde ervoor dat de puntenuitbouw niet vlekkeloos verliep. Mede door het weer werd door beide ploegen het haalbare niveau bij lange na niet gehaald. Hieren daar waren er gerust mooie samenspelingen, 1-2 tjes met schoonheid, technisch kloppende schijnbewegingen en fraai afgemaakte kansen maar het complete beeld was wat teleurstellend. Laat het een wijze les zijn, in de binnencompetitie zal het beduidend anders moeten en hopelijk is iedereen zich hier van bewust. Samen handballend zal het moeten gebeuren, met 100% inzet van echt iedereen en uit ervaring blijkt dat er dan echt meer te bereiken valt dan je jezelf kan voorstellen.

Een zakelijke eindstand van 18-6 werd behaald, vluchtig de kleedkamer opgezocht, waar nog even kritisch gekeken werd naar hetgeen gebeurd was. De punten zijn in ieder geval weer in de tas zoals dat zo mooi heet, al vermoed ik dat de coach ze vergeten was hieruit te halen aangezien zijn bagage ongeveer 10 uur later op Nederlandse grootse luchthaven bijna 4 kilo te zwaar bleek te zijn...

Nog slechts 1 buitenwedstrijd te gaan, nogmaals het Julianadorpse JHC op het programma volgend weekend. Dat zal de laatste voorbereidingswedstrijd zijn, vanaf dan gaat het weer echt gebeuren en zal er weer in de hoogst mogelijke afdeling van Nederland gespeeld gaan worden. Vertrouwen is er zeker in deze ploeg, talent meer als voldoende, trainingsmogelijkheden sinds afgelopen week ook zoals het hoort, dat belooft een mooi binnenseizoen te worden!

‘Here we are mister Nauta’, wordt in gebrekkig Engels verteld. Plaats van bestemming, Mamhutlar.

Jens

VZV A1 - SEW A1

Rust    : 8-9

Eind    : 15-14

Krachtmeting.

Was het afgelopen zaterdag en de daarop volgende nacht nog de natuur (storm en regen) die in een krachtmeting was verwikkeld met onze habitat. Op zondag was de krachtmeting weer teruggebracht tot de menselijke maat. Geen regen of wind die het mooie handbalspel een strobreed in de weg legde, slechts de ene mens tegen de andere, het ene team tegen het andere.

Al voor de wedstrijd een aanvang kon nemen was er al sprake van enige verhitting. De scheidsrechter kwam namelijk niet opdagen, door pech zoals later bleek en geen VZV telefoonnummer in zijn bezit en daarom ook geen mogelijkheid om ons te verwittigen van zijn noodlot. Voor de SEW coach was het wegblijven van de scheidsrechter reden om dan maar niet te spelen, ook niet met kwalitatief prima vervangers. Volgens ons zeggen de reglementen echter dat, indien er een vervangende scheidsrechter aanwezig is, de wedstrijd moet worden gespeeld. Zou SEW blijven weigeren dan was de wedstrijd, zonder te spelen, door VZV gewonnen. Dit laatste bracht de SEW begeleiding er toe om bij diverse deskundigen te rade te gaan zonder van deze deskundigen eensluidende reacties te krijgen. Daarom werd uiteindelijk toch maar voor de veiligste, en m.i., verstandigste weg gekozen om de wedstrijd toch maar te gaan spelen. De eerste krachtmeting was daarmee afgerond.

Het vele toegestroomde publiek kreeg hiermee toch nog waar het voor was gekomen. Een handbalwedstrijd die werd gespeeld op het scherpst van de snede en bepalend was wie, misschien wat voorbarig omdat volgende week de laatste wedstrijd nog moet worden gespeeld door beide teams, in leidende positie de 1^e helft veld mocht gaan afsluiten. Een ware krachtmeting dus.

De Veldtemer handbal talenten had ik uitgelegd dat het belangrijk was om zoveel als maar mogelijk was in balbezit te blijven en geen onnodige risico’s te nemen. Was SEW in balbezit, dan vooral geconcentreerd samen te werken en steeds met elkaar te blijven praten. Het wedstrijdverloop heeft laten zien dat de meiden het prima hebben uitgevoerd. Geknokt hebben ze met z’n allen dat het een lieve lust was. En de spanning er in gehouden tot aan de laatste minuut. Want al kwamen wij als eerste tot scoren, daarna was het toch SEW dat de overhand kreeg en uitliepen naar een 3-7 voorsprong. Nog steeds viel er mijn meiden niets te verwijten omdat kleine foutjes altijd worden gemaakt. Echter tegen deze tegenstander betekent dit wel altijd een doelpunt. Door een kleine onoplettendheid in de aanval van SEW werd door onze eigen roadrunner de bal opgepikt en in 1 lange run naar de overkant gebracht en achter de keepster gewerkt. Genieten was dat man. Toen het, met een onderbreking van 1 tegendoelpunt, uiteindelijk ook nog 8-8 werd begonnen de nibikkers het toch wel een beetje benauwd te krijgen. Ook al wisten ze vlak voor het rustsignaal de stand nog in hun voordeel om te buigen en gingen we met 8-9 naar de limonade.

In de kleedkamer de meiden complimenten gemaakt voor het vertoonde spel en toch vooral dit vast te houden. En dat deden. Uiterst verbeten gingen ze opnieuw de strijd aan en dat leidde al heel snel tot een gelijke stand van 10-10. SEW was toen even de weg kwijt waardoor de rood witte trein kon uitlopen naar 12-10. vanaf dat moment wilde de bal er echter niet meer in en wist SEW zich te herpakken, 12-11, 12-12, 12-13 en 12-14. En nog steeds lukte het scoren niet en kregen we wel een tijdstraf. Dan ga je toch denken dat de wedstrijd verloren is. En toch met een vrouw minder in de verdediging lukte het de meiden toch om SEW het scoren te beletten. En eenmaal weer op volle sterkte lukte het ons wel en niet 1 keer en niet 2 keer maar in de allerlaatste minuut zelfs nog een 3^e keer. En niets tegen gekregen. De krachtmeting was beslist in VZV voordeel en liet een grote schare juichende Veltdtemse supporters in extase zien.

Bij aanvang van het seizoen heb ik aan de meiden uitgelegd dat ik in mijn verslagen nooit een rijtje opsom van scorende speelsters en nooit namen van individuele speelsters noem. Toch meen ik dat er voor deze bijzondere wedstrijd een uitzondering mag worden gemaakt omdat er slechts uitblinkers waren te bewonderen. Daarom waren voor mij de uitblinksters Amber Z., Amber V., Dymphie, Eva, Lisanne, Nandy, Romy, Femke, Dieuwertje, Linsey, Dorien en Lotte. Ik ben trots op zoveel uitblinksters.

Kees

JHC B1 - VZV B1 zondag 27 september 2009

Zondagochtend kwart voor 10, een zwak zonnetje was opkomend, het leek lekker handbal-weer te gaan worden! Een druk handbalprogramma op het begin van de zondag, zowel de A1(12.30 uur), A2(11.30 uur) als de B2(11.00 uur) en de B1(11.00 uur) moesten spelen. Dit betekende een behoorlijk geschuif van speelsters. Door een te kort aan speelsters in de A’s zal dit nog vaker moeten en dat vereist wat improvisatie en hierendaar een gok. En een gok kan goed uitpakken!

Gevolgd door twee vrouwen op weg naar Julianadorp, lekker rustig trouwens nog op de weg, het zal het tijdstip wel geweest zijn. En wat was het allemaal leuk aangekleed daar in het kustdorp. Slingers, bouwwerken, verziering ten top wat een gezellige uitstraling gaf. Een grote J met 100 erachter, waarschijnlijk 100 jaar Julianadorp werd in de witte kopauto bepaald. Keurig op tijd aangekomen op naar de kleedkamers en voor de rijders even een bakje koffie. Er werd al druk gevoetbald op het aangekomen sportpark. Het oplettende oog viel op dat de tegenstander al aan het warmlopen was, die zijn er optijd bij... Dat belooft nog wat...

Met een opbouwster geblesseerd op de bank en versterkt met een cirkelspeelster werd er vel begonnen aan de belangrijkste 50 minuten van de week. De tegenstander begon bijzonder opvallend te verdedigen, een 3-3 verdediging zou ik het bijna willen noemen. Dit bracht veel ruimte op de cirkel, veel mogelijkheden dus. Gelukkig zag de ploeg uit ’t Veld dit ook, helaas werden er 3 schoten achter elkaar niet benut, 3 keer mis. JHC liet zien ook aanwezig en vel te zijn, 1-0 achterstand op het scorebord. How how, VZV was de ploeg die de mogelijkheden zag, hoe kan het nou dat je dan achterstaat? Gelukkig ging het balletje toen wel rollen, via de linkshandige speelster ging de gelijkmaker erin, 1-1. De 2-1 werd gemaakt door voor wat mij betreft echt de verassing van de dag, Lynn. Nog geen 5 minuten gespeeld en ze wist al te scoren, gelukkig goed gegokt! VZV had haar draai gevonden, wist de ruimte te vinden en wist een ruime voorsprong uit te bouwen. Via penalty’s, break-outs, en keurige vrij speel situaties werden er doelpunten gemaakt. Een helft om van te genieten, de meegereisde toeschouwers kunnen dit beamen.

Met een voorsprong van 10 punten werd er de rust in gegaan. Ja dan heb je door dat je waarschijnlijk wel gaat winnen, dan neemt misschien de concentratie wat af. Proberend zo scherp mogelijk uit de kleedkamer te komen werd er begonnen aan de tweede helft.

Terugkijkend een weinig enerverende 2^e helft. VZV wist slechts 5 vervolg doelpunten te maken, tegenover JHC slechts 1 punt. Deze laatste mag mede geschreven worden bij de verdienste van de onpaseerbare doelvrouw in het blauw. Helaas moest zij haar volle-gaan mentaliteit het 5 minuten voor tijd bekopen met een bal vol op haar gezicht, schrikken! Maar nee, zelf dit wist haar niet uit het veld te slaan, even bijkomen, geholpen door een zeer vriendelijke vrouw langs de kant, en hop daar ging ze weer in haar doel staan. Wat een bikkel!

Niet alles lukkend werd de tweede helft uitgespeeld. Herhalen, herhalen en herhalen bleek de sleutel tot succes te zijn. Soms lukken dingen niet, dit geeft niks, dit komt met de tijd helemaal goed. Beloftes lieten zich wel zien, noem het ruwe diamanten, werden vandaag wel zichtbaar. Hoe gek het mag klinken, mogelijkheden waren vandaag echt zichtbaar. Dus ondanks een mindere tweede helft wel een leerzame, de kansen van het team kwamen zeker naar voren en worden meegenomen voor de toekomst. Een eindstand van 5-19 werd bereikt.

Voldaan weer terug naar huis, nog even langs Heerhugowaard waar we onze A1 zagen winnen van het oranje KSV. Heel wat bekenden daar ziend genoten van de tweede helft, mooi om te zien hoe twee “oud” B1-ers elkaar nog zo goed kunnen vinden. Wat betreft onze wedstrijd speciale dank voor invaller Lynn, wat ons betreft graag tot een volgende keer! Op naar de volgende wedstrijd, op naar een week trainen.

Jens

KSV A1 – VZV A1

Rust    : 5-9

Eind    : 12-16

Vertrouwd.

Het mooie weer dat in deze septembermaand maar voort blijft duren is een vertrouwd beeld geworden, ook al lijkt het eind er van in zicht te komen. Vertrouwd was ook dat ik weer eens op de fiets naar een wedstrijd kon gaan, naar het vertrouwde KSV complex. Terwijl echtgenote met oudste kind naar Poeldijk was getogen voor een trial met dames 1, ging ik zelf dus met jongste kind op de fiets naar onze eigen wedstrijd. Beetje vreemd is het toch wel om na 10 jaar als concurrerende bezoeker op dit ó zo vertrouwde terrein aan te komen. Natuurlijk wel heel veel vertrouwde gezichten gezien door wie ik op ook de vertrouwde prettige manier welkom werd geheten. Prettig was ook om tijdens de wedstrijd een flink aantal vertrouwde VZV supporters langs de lijn te zien staan. Allemaal mensen die begrepen hoe belangrijk deze wedstrijd was. Belangrijk om de aansluiting met SEW te behouden en belangrijk als ondersteuning voor mij als trainer coach na 10 jaar in die rol bij KSV.

Ook de bond had ongewild een poging gedaan om een vertrouwde duit in het zakje te doen door de wedstrijd aan een leidsman toe te wijzen die, op een niet echt positieve wijze, vertrouwd is met KSV. De voorbereidende afspraken die we daarvoor vooraf hadden gemaakt bleken echter niet nodig te zijn. De leidsman bleek namelijk niet te komen en daarom had KSV de wedstrijd aan hun eigen scheidsrechter, Greet Zuurbier, mogen toewijzen. Veel spanning viel daarmee voor iedereen al weg en restte nu slechts de spanning voor de wedstrijd nog.

Vooraf mijn speelsters zo goed mogelijk geïnformeerd over wat ze konden verwachten en wat wij daar zelf tegenover konden stellen. Het was echter wel KSV dat als eerste tot scoren kwam maar gelukkig was deze achterstand slechts van korte duur. Want er werd op een goede manier uitvoering gegeven aan het belang van de 2^e fase. Twee keer een break out en een strafworp zorgden voor een voorsprong die de gehele wedstrijd niet meer uit handen werd gegeven. Sterker nog, door goed het eigen spel te blijven spelen en niet in te gaan op provocaties van de tegenstander werd gedurende de 1^e helft een voorsprong opgebouwd van 4 doelpunten (5-9) waarmee we met een gerust hart naar de limonade konden gaan.

In de kleedkamer de wit rode brigade nog gewezen op het belang van het vasthouden van de concentratie. Want dat was in voorgaande wedstrijden vaak het probleem in de 2^e helft.

En toch was het opnieuw KSV dat de score opende in dit 2^e deel van de wedstrijd. Het antwoord van de Veldtemsen volgde gelukkig snel maar ook opnieuw was het KSV dat met een doelpunt antwoordde. Door 4 doelpunten op rij werd door onze meiden de wedstrijd echter in het slot gegooid want met een stand van 7-14 mochten we deze wedstrijd toch niet meer weggeven. Ook al deden de Oranje Zwarten nog wel hun best in het laatste kwartier om terug te komen. Uiteindelijk bleven ze steken op een verschil van 4 en stond er een eindstand van 16-12 op het scorebord.

Voor mij als coach toch ook hierin weer zeer vertrouwd omdat in al die keren dat ik bij KSV bij een wedstrijd was betrokken, zelden met verlies ben geconfronteerd. Mijn meiden heb ik daarom na afloop bedankt en gecomplimenteerd met deze behaalde winst.

Kees

VZV B1  - Tornado B1, 19 september 2009

De rug gerecht, de kermis voorbij en op naar een nieuw handbalweekend, het moet de gedachte geweest zijn van de VZV B1 voor de wedstrijd zaterdag. Tegenstander van deze week:  Tornado. Afgelopen seizoen was dit de tegenstander die ons al eerste een klap uitdeelde, er werd gelijkgespeeld na een penaltymissend duel tegen de heerhugowaardse ploeg. Dit keer zou het anders verlopen…

Al vanaf binnenkomst een drukte zichtbaar in de kantine van sportcomplex de Kogge. Wie waren al die onbekende mensen? Oh natuurlijk, de dames van Marsna (Limburg, met de zachte G) waren te logeren in onze sporthal voor een trainings-/wedstrijdweekend tegen de dames van VZV en zondag nog kwam daar ook nog het Amsterdamse Vriendschap bij om een wedstrijdje te oefenen. Eveneens bij binnenkomst kwam de bekende coach van onze tegenstander van vanavond meteen amicaal aangelopen, toch leuk als je elkaar vaker tegenkomt en zodoende elkaar wat leert kennen.

Het mooie voorprogramma gevuld door onze toekomst, de C3 tegen de C4 van Lacom (was de ruststand nou 1-1?) was de start van een mooie nazomeravond. De C3 won overigens overtuigend met 9-3. Tornado was vroeg op het veld te vinden, zo viel ook de thuisploeg op. Op tijd werd er warmgelopen, warmgeschoten en zo de hele voorbereiding afgewerkt. Hier zich niets van aantrekkend ging VZV de voorbereiding in. Tactiek, techniek en opdrachten besproken, de belangrijkste 50 minuten van de week konden gaan beginnen.

Dit keer scherper dan de voorgaande weken, gelukkig, werd er aan de wedstrijd begonnen. Actie in plaats van reactie was dan ook het motto. En dat kwam er, VZV opende de score hoewel Tornado direct antwoord gaf met een tegen doelpunt, VZV weer en nog 2x VZV, een stand van 4-1 op het scorebord. Niet inzakken nu, doortrekken deze lijn, was de gedachte van ondergetekende aan de zijlijn.. Dit lukte redelijk, de score werd uitgebouwd door soepel verlopende aanvallen en overtuigend af te maken.

De andere zijlijn, publiekszijde zegmaar, stroomde in de tussentijd ook behoorlijk vol. Altijd weer erg fijn om te zien dat er geïnteresseerde zijn in het van oorsprong Deense balspelletje. Van ouders tot broers en zussen, van collega-coaches tot clubiconen, allemaal waren ze aanwezig zaterdagavond. Leuk ook om te horen dat speelsters elkaar familie zo wat beter leren kennen, getuigende opmerkingen als “oh, is dat jouw broer joh, dat wist ik helemaal niet”. Een ruststand van 11-4 voorsprong werd bereikt.

De limonade gemaakt door een A-speelster met kantinedienst werd in de kleedkamer snel naar binnengegooid. Nieuwsgierig en vooral oprecht geïnteresseerd werd er gevraagd wat er nou voor blessure er ontstaan was in de eerste helft. Tornado had een zeer goede afstandschutter mee genomen die ook maar watgraag vanaf 10 meter op het doel schoot, de enige manier om hier nog wat tegen te doen als verdediger is blokken. Dit deed de rechteropbouwer van VZV dan ook en jammerlijk kwam de bal op 1 arm terecht, gevolg een overstrekking.

Dus met een wisseltje minder werd er gestart aan de tweede helft. Waar de scherpte in verdediging afentoe wegviel bleek de velheid op balbezit nog steeds aanwezig. Gretig werd er gegraaid en met resultaat, VZV wist weer verschillende break-outs te lopen. De heerhugowaardse gastploeg wist ook mee te handballen maar tot gevaar is het de tweede helft niet gekomen. De Veldse formatie wist lekker te oefenen, verschillende situaties uit te proberen en aan de begeleiding te laten zien wat goed gaat en wat verbeterd kan (nee, moet) worden.

Voor enkele was deze wedstrijd het begin van een handbalweekend, voor andere het begin van een lekkere handbalvrije zondag. Op naar volgende week!

Jens

Tornado A1 – VZV A1

Rust    : 4-8

Eind    : 8-16

Handbal weekend.

Dit weekend was weer eens sprake van een echt handbal weekend. Begonnen op zaterdagavond, onder een grijze hemel, met de wedstrijd van de B1 tegen Tornado op ons eigen complex. Daar een mooie wedstrijd gezien met een goed leidende scheids die de progressieve bestraffing op de juiste manier toepaste. Daarna snel door naar het Zijveld voor de 3 x 25 minuten van dames tegen Marsna waarbij de witrooien de baas waren over de Limburgsen. Ondertussen Amber al tegengekomen die kantinedienst had, Lisanne en Nandy die met dames 1 mee moesten naar Hugo girls. Na nog wat napraten naar huis en alvast dromen van de A1 tegen Tornado.

’s Morgens al vroeg, 7-30 uur, weer wakker,zullen de zenuwen wel geweest zijn, en hopend dat de zon zou blijven schijnen. Om 9.15 uur dochterlief onder haar dekbed vandaan geplukt en zelf onder de douche gestapt. Vervolgens gezamenlijk op weg naar sportpark de Kabel om daar Tornado tegemoet te treden op hun prachtig gerenoveerde complex. Want de Tornado mensen hebben er echt iets moois van gemaakt, van de schamele houten barak naar een prachtige kantine die voorlopig weer jaren mee kan, gelegen bij 2 prachtige handbalvelden, petje af.

Op 1 van deze mooie velden mochten wij onze kunsten gaan vertonen onder een stralende zon. Voor het publiek aan de zijlijn was deze stralende zon een weldaad maar voor de handbalsters op het mooie zwarte asfalt had het wel iets minder mogen zijn. Al snel kleurden de gezichten van alle speelsters fraai rood en een paar liepen allengs te puffen. Amber V. had mij voor de wedstrijd nog verteld niet zeker van haar inzet te kunnen zijn omdat ze misschien ziek aan het worden was. Dit weerhield haar er niet van om fraai vanuit de hoek de score te openen. Dat het verder deze wedstrijd met de score niet helemaal liep zoals we dat graag hadden lag niet geheel en al aan onszelf. Niettemin was er wel sprake van regelmaat in het maken van de doelpunten, 8 in de 1^e en 8 in de 2^e helft. Op slechts 1 speelster na had iedereen daaraan haar deel, dus getuigde ook van een mooie regelmaat. En verdedigend stond het gewoon goed. Na afloop heb ik de meiden in de kleedkamer nog het compliment gemaakt dat zij zich, ondanks wat er allemaal gebeurde, voorbeeldig zijn blijven gedragen. Een compliment dat trouwens ook aan de tegenstander toekomt.

Na nog snel een kop koffie te hebben gedronken en nog even nagepraat te hebben met broerlief en zijn lief, snel naar huis om vandaar direct weer te vertrekken naar het Zijveld om de wedstrijden van oudste dochter en dames 1 weer te gaan bekijken ( dames alles gewonnen). Uiteindelijk het handbalweekend om 19.00 uur afgesloten met een lekker bord patat en broodje kroket op schoot voor Studio voetbal.

Kees

VZV B1  - Kiddy World SEW B1, zaterdag 12 september 2009

Tja, verliezen. Het hoort ook erbij. Het kan drie kanten op als je een wedstrijd speelt,  de positieve kant: winnen, de nulkant: gelijkspelen of  de negatieve kant: verliezen. Zonder hier Johan Cruijf-achtige uitspraken te gaan doen lijkt dit me logisch..

Eerlijk is eerlijk met de laatste kant kan ondergetekende het altijd slecht hebben, boosheid, teleurstelling het gevoel is bijzonder onprettig maar moeilijk te omschrijven laat staan er over te praten. Noem het een slechte verliezer, noem het een winnaarmentaliteit.. Het kan zijn dat de tegenstander aanzienlijk beter is, het kan zijn dat je zelf niet op hele kracht kan draaien, het kan liggen aan de arbitrage die (naar jouw inziens) niet in je voordeel is, het kan een combinatie van dit alles zijn en er zijn vast nog veel meer smoezen te bedenken. Het schrijven van een “leuk verslagje” maakt het er niet makkelijker op kan ik U vertellen.

Waar we met de B1 vorig jaar langs gespaard bleven wat betreft verlies, de eerste punten werden pas in de zaal laten liggen, is het dit jaar eerder raak. De zaterdag van de Zijdewinder-kermis, de zaterdag van de thuiswedstrijd van SEW, de zaterdag van het mooie nazomer weer. De lucht betrok helaas na 50 minuten handballen voor de B1 van VZV, met beide benen op de grond gezet door de gastploeg uit Nibbixwoud moesten we het asfalt verlaten. Met een gebogen hoofd werd de kleedkamer opgezocht.

Via de tamtam en met wat voorbereidend werk werd geconcludeerd dat ook SEW aan het vernieuwen geslagen was. Niet alleen qua naam, het moet nog even wennen Kinderen Wereld Sport En Wilskracht, ook de B1 is behoorlijk op de schop gegaan. Een nieuw coachduo, enkele nieuwe gezichten, ze verschenen allemaal op het zonnige sportpark in ’t Veld. Iets verlaat arriveerde ook de broekjes voor de uitspelende ploeg en gelukkig was er op de vooravond ook nog een neutrale scheidsrechter bereid gevonden de wedstrijd in goede banen te komen leiden.

Achteraf gebleken werd er niet scherp aan de wedstrijd begonnen. Het had misschien opgemaakt kunnen worden uit het giechelende geluid, het is duidelijker zichtbaar in het verloop van de wedstrijd. Waren de hoofden al in het aangrenzende dorp, waren het misschien de zenuwen of is het gewoon nog de gewenning aan dit redelijk vernieuwde team. VZV wist niet in haar spel te komen, wist aanvallen niet uit te spelen en wist zich geen raad met de fysieke verdediging van de SEW-ers. De gasten opende de score en VZV gaf antwoord, 1-1 op het scorebord. Slecht 2x lukte het de rood-wit formatie op voorsprong te komen, 2-1 en 3-2 bewijzen dat dit in het begin van de wedstrijd was. Rommelig en slordig van de thuiskant, fel en een tikje agressief van de uitspelende ploeg werd er een ruststand van 4-8 behaald.

De tweede helft was gelukkig geen kopie van het 1^e hoofdstuk, er werd met vlagen goed handbal laten zien, speelsters wisten elkaar iets beter te vinden maar nog steeds werd het gewenste niveau niet behaald, hoe vervelend dit ook aan de kant (en hopelijk ook in het veld) gevonden werd. De Velders wisten even terug te komen, wisten de ballen wél af te maken, de verdediging strak dicht te houden en wat in te lopen op de tegenstander, echter te laat, de achterstand was te groot en de tijd te kort om het verschil te kunnen maken.

Wat vooraf betiteld werd als een goede krachtmeting om te kijken hoe en waar we staan bleek waarheid te worden. Echter werden de zwakheden duidelijk blootgelegd waardoor SEW de eerste plaats in de competitie in wist te nemen.

Met de blik vooruit gaan we verder, het seizoen is nog jong en het vertrouwen is groot. Het geloof is er, het talent en de middelen aanwezig. Deze les wordt opgenomen, hier wordt van geleerd en in het rugzakje gestopt.

Jens

V.Z.V. A1 - ZAP A1 29 - 17 ( 16 - 05 )

Jonge mensen gaan. Dat was in mijn jonge jaren zo en dat is nu nog zo. Kermis hoorde daar toen bij en hoort daar ook nu nog steeds bij. Vanmorgen, voor aanvang van de wedstrijd, was dat in de kleedkamer goed zichtbaar. De dames waren uitgeweest! En wat mij dan rest als coach is slechts hopen dat uiterlijke schijn bedriegt en dat toch iedereen op scherp staat. Het moeizame wakker worden en de daarop volgende oogopslag van jongste dochter had mij al het ergste doen vrezen. Ik was dus al wel enigszins voorbereid. Toch maar een poging gedaan om de dames in de kleedkamer een beetje op de wedstrijd gefocust te krijgen. Straks zal blijken dat het me aardig is gelukt.

Eerst kwam er echter voor mij een wens uit.In alle voorgaande jaren als coach ben ik altijd ondersteund geweest door een persoon naast mij op de bank. Mijn eerste seizoen bij VZV stond ik er, ongewild door iedereen, alleen voor. Van preses Geert had ik een paar namen aangereikt gekregen. Een van de personen, behorend bij die namen, wordt echter al in beslag genomen door een ander team. Een ander de afgelopen week benaderd en van haar kreeg ik vanmorgen het jawoord. Marriet Keesom heeft mij en de speelsters vanmorgen blij gemaakt door bereid te zijn om onze steun en toeverlaat te zijn. Marriet, je bent van harte welkom en we hopen met zn allen een mooi seizoen te gaan draaien.

Van ZAP hadden we al via de tamtam vernomen dat er een nieuw A1 team was begonnen. Toch graag eerst zelf zien en dan geloven. Toen ik de ZAP speelsters op het veld zag was Thomas ook weer tevreden, er stond namelijk een vrijwel volledig nieuw team. Nu wilde dat natuurlijk nog niets zeggen over hun handbal kwaliteiten. Ook daar zouden we spoedig achter komen. Scheids blies het beginsignaal en vervolgens mochten we 7 minuten wachten op het 1e doelpunt. De eerste kansen werden echter niet benut. Daarna ging volgden de doelpunten elkaar in sneltreinvaart op. Alsof de meiden in de gaten hadden dat Marriet voor het eerst het analyseformulier moest invullen. Van 1-0 naar 2-0, naar 2-1 en daarna 4 keer een break. Pas bij 7-1 was het opnieuw de beurt aan ZAP.

Na 12 minuten was het 8-2 en bij een ultieme redding ging onze keepster Amber door haar enkel. Was er eerst aan de buitenkant niets te zien, later bleek er toch een enorm ei op te zijn gegroeid. Amber in tranen omdat ze niet verder kon spelen maar Dymphie wilde haar gelukkig vervangen. En dat deed ze op een geweldige manier. Tot aan de rust wist ZAP nog slechts 3 keer het net te vinden, de wit rode brigade denderde echter door en deed het net nog 8 keer bollen.ZAP kwam getergd uit de kleedkamer. De hoge fluittoon van de goed leidende man in het zwart hing nog in de lucht toen onze doelwachter al moest vissen. Bij ons was de concentratie niet meer optimaal, te makkelijk werden we voorbij gelopen, te makkelijk leden we balverlies. Gelukkig pakten de meiden de draad weer op al werd het nooit meer zo als in de 1e helft. Slechts het verschil dat in het eerste deel tot stand was gebracht werd in het tweede deel vastgehouden. Vooral de laatste 5 minuten verliepen moeizaam. Is dan toch het uitgaan ons nog parten gaan spelen. Want zelf scoren maar dan het volgende moment vanaf de middenuit een goal tegen krijgen omdat iedereen nog met de rug naar de bal loopt betekent volgens mij een totaal gebrek aan concentratie. Het zij zo.

Opnieuw hebben we de volle buit binnengehaald met natuurlijk nog dank aan het goede meespelen van Lotte en Dorien. En hiermee blies Mario het verhaaltje uit

Kees

ZAP B1 – VZV B1, 06 september 2009

Poe, dat was met het wedstrijdje wel. Een eerste reactie, die denk ik de lading van deze wedstrijd wel aangeeft. Een uitwedstrijd tegen ZAP die zeker die zonder slag of stoot verlopen is. Laten we bij het begin beginnen.

Twee speelsters van de B1 speelde alvast een eerste helft bij een onderbezet A2 mee. Moeizame wedstrijd als ik het zo zag, de tweede helft moest het team van coach Rene Stam met 1 wissel verder aangezien er met de B1 om 13.00 uur in Breezand gespeeld  moest gaan worden. Clenda en Lotte dus al lekker warm gespeeld..

Helaas was hier in de eerste helft van de pot tegen ZAP niks van te zien. Absoluut geen verwijt naar deze twee meiden, het hele team was met totaal iets anders bezig dan handbal. Misschien was het de onderschatting (geen overschatting, Judith bedankt), misschien was het het tenniskamp, misschien was het gewenning aan het team. De gastploeg bakte er niks van, het spel liep niet, er werd niet afgemaakt en verdedigend was het een rommeltje. Hier wisten de ZAP-ers van te profiteren, 1-0, 2-0, 3-0 en toen wist VZV pas antwoord te geven; 3-1.  Lopen wilde het niet aan de VZV-kant en de thuisploeg leek alleen maar meer kracht te krijgen. Een russtand van 6-4 was het resultaat.

Na de rust leek de in reserveshirts spelende ploeg pas was wakker te zijn, de ‘drive’ was eindelijk aanwezig. Na het maken van 5 opeen volgende doelpunten gaven ze pas weer eens een puntje weg, 7-9 op het scorebord. De rollen leken omgekeerd, de kleedkamer had de meiden veranderd …

Schoten op doel werden afgemaakt, er werd gejaagd op de bal, er werd aangepakt en gepraat in de verdediging. Krachtiger en krachtiger werd de ploeg. Met nog maar af en toe een tegendoelpunt wisten ze de tegenstander te overbluven. Moe, ja dat werden ze naar verloop van tijd wel maar dit geeft dan tenminste aan dat er hard gewerkt  werd, zoals dat hoort als je in de B1 wil spelen. Geknokt voor en met elkaar, zichzelf bewijzend en hier en daar laten zien handbaltalent te bezitten werd de wedstrijd gewonnen met een stand van 11-18.

Half tevreden, half ontevreden verliet ondergetekende na de wedstrijd de kleedkamer en moest daarna nog op het matje komen om het wedstrijdformulier te ondertekenen. Dit had te lang geduurd en hierover werd dan ook een aantekening gemaakt door de, nog in opleiding lijkende, thuisscheidsrechter. Dus met een wijze les geleerd, aantekening én gele kaart opzak weer richting ’t Veld, op naar de volgende wedstrijd!

Jens

Quick A1 – VZV A1

Rust: 5-4

Eind: 11-14

Te makkelijk.

Vorige week een makkelijke wedstrijd die met groot verschil werd gewonnen. Vervolgens de uitslagen van de andere wedstrijden gezien. Hieruit viel af te lezen dat KSV met groot verschil van Quick had gewonnen. Of er daarom iets in ons team was geslopen van; “Die pakken wij dus ook wel even in”. Wie zal het zeggen. Feit was wel dat het 7 minuten duurde voor het 1^e doelpunt werd gemaakt. En dat was niet door ons, 1-0 achter dus. Daarna een strafworp voor Quick en dat betekende 2-0. Toe wij eindelijk zelf scoorden slaakte ik bijkans een zucht van verlichting; “We kunnen het nog”. Vervolgens was het echter opnieuw Quick met hun 3^e en dan ga je denken; “Het zal toch niet”. Tot aan de rust bleef het rommelen van beide kanten met veel harde overtredingen die niet altijd even goed werden beoordeeld.

De 2^e helft ging van onze kant crescendo van start. In 3 minuten tijds werden evenveel doelpunten gescoord als gedurende de gehele 30 minuten van de 1^e helft, van 5-4 naar 5-8 dus. Maar ook hierna zakte het spelpeil weer. Wat bleef was de voorsprong en de drang om te winnen. Maar ook de spanning in de wedstrijd bleef. Vaak namelijk was het te onrustig, werd er te weinig geduldig de aanval gezocht en dat speelde de tegenstander in de kaart. Die namelijk behielden voortdurend het gevoel dat de winst voor hen nog haalbaar was. Met soms wel makkelijk gegeven strafworpen, 5-1, in het voordeel van Quick en 2-5 tijdstraffen ook in het voordeel van Quick moge het duidelijk zijn dat er door ons voor de winst heel hard moest worden geknokt. Mijn zucht van verlichting bij het laatste fluitsignaal was dan ook zeker niet misplaatst. Punten mee naar huis na dus zeker geen makkelijke wedstrijd.

Kees

VZV B1  - Excelsior B1, zaterdag 29 augustus 2009

De eerste wedstrijd van een nieuw seizoen, de eerste wedstrijd van een nieuw team en voor zelfs één iemand de eerste wedstrijd bi j een nieuwe vereniging. Een hoop nieuwe dingen dus, maar gelukkig ook wat vertrouwde factoren. Neem bijvoorbeeld het mooie sportpark in ’t Veld, exact het zelfde als afgelopen seizoen, de gezelligheid in het team, alsof er geen zomervakantie geweest was en natuurlijk niet te vergeten het in groten getale opgekomen publiek, wat stonden er weer veel mensen langs de lijn!

Zoals al gezegd, een hoop nieuwe dingen. Spelen op nieuwe posities, spelen met nieuwe speelsters, het is allemaal even wennen. Voor zowel speelsters als coach is dat even zoeken, even uitproberen, even kijken wat er werkt en wat niet. Afgelopen zaterdag was hier een goede wedstrijd voor. Het vanuit de 3^e klasse gepromoveerde Excelsior stond op het programma. Ook nog eens een nieuwe tegenstander dus.

Totaal zonder voorkennis van de tegenstander maar ik denk zeer gedreven werd er gestart aan de wedstrijd. Wat onwennig werd er gespeeld maar toch wist VZV als eerste het doel te vinden. Notabene was het de ‘nieuweling’ van VZV die het openings doelpunt wist te maken, als dat geen inburgeren in de vereniging is weet ik het ook niet meer.  Excelsior liet ook van zich horen en maakte vrij snel de gelijkmaker, 1-1 op het scorebord. Dit liet de rood-wit formatie niet over zich heen komen en vanaf toen wisten ze, we moeten aan de bak. 2-1, 3-1, 4-1 met een uitloop tot 13-3, het was de thuisploeg die de wedstrijd leidde en met een ruime voorsprong de rust in ging.

Even bijkomend onder het genot van een bekertje limonade werd de eerste helft besproken. Hier en daar een aanmerking, op naar de het tweede bedrijf, die vol vertrouwen werd begonnen. “Laat ook eens wat moois zien, er is zoveel publiek” hoorde ik uit een vertrouwde hoek, dat beloofde wat..

En dat moois werd laten zien, voor zover we dan op weg zijn. Er werd wat samen gespeeld, er werd wat durf getoond en het tempo werd wat opgevoerd. Break-outs werden gelopen, de meeste vrije kansen afgemaakt en verdedigend kwam er redelijk vorm in.  Dit belooft wat voor aankomend seizoen.

Even kijkend naar het score verloop valt het op dat er regelmatig uit een break-out gescoord werd. Zelfs zonder het “duveltje uit doosje” welke we vorig jaar hadden (die mocht zondag met een hoger team in actie komen) wist de B1 deze specialiteit vast te houden, uitgevoerd door verschillende speelsters.

Met een eindstand van 23-6 kan er tevreden terug gekeken werden op deze eerste ‘nieuwe’wedstrijd. Op naar de volgende buitenwedstrijd, op naar het binnenseizoen!

Jens

V.Z.V. A1 - DTS`48 A1

De eerste in meer opzichten.

De eerste wedstrijd van het seizoen, om daar maar eens mee te beginnen. Met voorafgaand aan de wedstrijd nog een dreigende lucht en de vraag die daarmee wordt opgeroepen; “houden we het droog”. Gelukkig waren de weergoden ons gunstig gezind. De donkere wolken dreven weg en er ging een heerlijke zon schijnen. Zelfs zo heerlijk schijnen dat, voor aanvang van de 2^e helft er al speelsters waren die vonden dat we gelukkig op het goede, beschaduwde, veld speelden.

Vooraf wisten we al dat we van DTS niet echt iets te vrezen hadden, je weet echter maar nooit. Gelukkig bleek de verwachting al in een mum van tijd realiteit te worden. In de 2^e aanval viel het 1^e doelpunt na een goed uitgespeelde aanval. En daarna ging het in de hoogste versnelling (3 x een break) door tot 4-0. DTS mocht vervolgens iets terugdoen met als antwoord weer 3 fraai uitgespeelde aanvallen van onze kant, 7-1, en opnieuw DTS, 7-2. Het 10^e doelpunt was het 1^e doelpunt dat door een debutante werd gemaakt. Dus in haar 1^e wedstrijd voor VZV maakte ze haar 1^e doelpunt en dat dan weer door haar medespeelsters met enthousiasme werd ontvangen.

Hiermee was echter het einde van de doelpuntreeks nog niet bereikt. De machine bleef op volle toeren draaien tot de scheids bij 18-3 voor de rust floot.

In de kleedkamer toch nog wat aanwijzingen gegeven die vooral betrekking hadden op het verdedigende deel. Of deze aanwijzingen van invloed zijn geweest is natuurlijk moeilijk vast te stellen. Wat wel was vast te stellen was dat, na een heel snelle 1^e goal in de 2^e helft, de machine toch stokte. “Zouden ze dan toch te veel bezig zijn met de gegeven aanwijzigingen” ik zal het wel nooit weten. Gelukkig begon na een minuut of 7 de motor toch weer te draaien en kwam er opnieuw een stroom aan doelpunten los. Pas bij 32-7 vond de heer in het zwart het welletjes en blies voor het einde van de wedstrijd. De coach van DTS had vrede met het forse verlies en complimenteerde me met het sportieve, snelle en goed uitgevoerde spel van het team. En dat is natuurlijk een compliment dat ik graag met de speelsters deel.

Natuurlijk mag ik dit verslag niet afsluiten door het heel goed meespelen van Lotte en Dorien niet te noemen en te bedanken voor hun prima bijdrage. Een aantal keren hoorde ik de opmerking van de wisselbank dat vooral Jens er op moest worden gewezen dat Dorien dus ook breaks kan lopen en deze ook goed kan afronden. Dus Jens, bij deze.

Afsluitend heb ik hierbij van de 1^e wedstrijd van het seizoen mijn 1^e verslag geschreven na mijn 1^e wedstrijd als coach van VZV. Ik kan u zeggen dat deze 1^e wedstrijd een groot genoegen is geweest maar dat ik nog geen beloft wil of kan doen dat van iedere wedstrijd een verslag zal worden geschreven. De intentie is er wel evenals dat ik hoop en verwacht dat het team er iedere wedstrijd vol voor zal gaan. Net als ik vandaag het team heb bezig gezien.

Kees