De benefietwedstrijd voor KSV keepster Kailey van Diepen is een groot succes geworden. Zaterdagavond was er in totaal al een bedrag van bijna 1100 euro opgehaald. In de Waardergolf speelden de A1 teams van KSV en Dynamo Ursem tegen elkaar om zo geld op te halen voor het goede doel.

Door een grote brand van het ouderlijk huis op oudejaarsdag werd Kailey en de rest van het gezin erg getroffen. Als blijk van medeleven kwamen de Ksv a1 teamgenoten van Kailey in actie. Zij organiseerden met hulp van Dynamo een heuse benefietwedstrijd die massaal werd bezocht. Naast financiële steun kwamen ook regionale topverenigingen als SEW en VZV met originele ideeën en bijdragen om het leed voor Kailey wat te verzachten.

Tijdens een emotionele toespraak bedankte de familie van Diepen de bezoekers van de wedstrijd, de verenigingen Dynamo en KSV en alle anderen die hebben meegeleefd na de verschrikkelijke brand in Ursem. Alle blijken van medeleven hebben de familie ontzettend goed gedaan en gaven aan dat het saamhorigheidsgevoel binnen de regionale handbalwereld bij dit soort gebeurtenissen gelukkig nog erg groot is.

.

.

Nel van ‘t Hoen, een VZV’ster in hart en nieren.

‘In 1989 bouwde handbalvereniging VZV in ’t Veld zijn eigen sporthal, op het terrein van sportpark De Kogge. VZV’ster in hart en nieren Nel van ’t Hoen was betrokken bij de vele zelfwerkzaamheid die onze eigen hal, ’t Zijveld, van zijn fundamenten deed ontspringen. Zo kenden wij Nel, zo kennen we Nel. Altijd bereid bij te springen.

Maar tien jaar later sprong de Veldtemse dame pas echt bij. Onze vaste beheerder Karel Klesser werd plots ernstig ziek, kon niet meer wat hij eerder moeiteloos ter hand nam en alleskunner Nel van ’t Hoen nam de zaken van administratie en verhuur met een groots gebaar over.

Nu dertien jaar later staat ze nog steeds aan het roer van de hal. Zij is dagelijks, 365 dagen per jaar, betrokken bij de gang van zaken van een in vrijwilligheid gerunde sporthal die liefst 1500 uur per seizoen in bedrijf is. Nel doet aan sleutelbeheer, schoonmaak, verhuur, inkoop, contacten en is de reddende engel als er mensen plotseling niet komen opdagen voor kantine, kleedkamer dan wel sporthal. Zij is in één woord onmisbaar.

En alles doet zij met een vriendelijke lach. De hal ziet er spic en span uit. Ze heeft de wind eronder. Maar nooit zal er iemand komen aanzetten bij onze sporthalcommissie – de opvolger van de vroegere stichting Sporthal ’t Zijveld – met de klacht dat die Nel wel erg streng of muggenzifterig is. De sportieve atmosfeer die in ’t Zijveld hangt, met dagelijks heel veel training van onze VZV-handballers en handbalsters, is voor een groot deel aan Nel te danken.

Wij in ’t Veld en Zijdewind vrezen de dag dat zij het met haar echtgenoot Cor iets langzamer aan gaat doen. Wie moet dan onze prachtige sporthal ’t Zijveld runnen? Maar eerst maar eens eer bewijzen aan deze geweldige sportvrouw met het hart op de goede plek. De Duim van Handbalvandaag.nl is met recht voor haar, als VZV-vrouw met de meeste energie, het grootste clubhart en het ruimste gevoel voor gastvrijheid.’

John Volkers

ZET EEN SCRUM, DAMES.

Na een uur was het al volkomen normaal en ingeslepen. Een middenuit bij de rugbyavond van onze dames 1, 2 en A1 werd een scrum. Schouders tegen elkaar, drie op de eerste lijn, meestal Linsey Perre en Maud Kruijer op de centrale ‘1’. Twee ‘proppers’ erachter en dan nog een aanduwer, type Lisanne Kolken, in de derde lijn. Vastpakken tussen de benen (‘ai wat kriebelt dat’) om meer kracht te kunnen zetten en dan gaan voor die eivormige bal die er door de trainer tussen werd gegooid. Holy cow, wat een pret, dat was het beeld van de avond.

Assistent-bondscoach Mats Marcker (uit Castricum) kwam zo van een stage in Nieuw-Zeeland naar ’t Veld om in de eerste week van de kerstvakantie een rugbytraining te geven aan onze beste en talentvolste speelsters. Het liefst was hij met onze meiden naar buiten gegaan, maar handbal is een indoorsport, dus wat dat betreft wilden de VZV’ers op hun favoriete terrein blijven. De trainer had geen bezwaar.

De avond begon met het voluit tackelen van een gele (zachte) pilaar, bekend uit de bokssport. Daarna werd het beuken op klaar staande verdedigers die zich beschermden met een flink stuk schuimrubber. De manier waarop Luca Prak daarbij de lucht uit de longen van Dieuwertje de Boer duwde, leidde tot een lachsalvo op de tribune. Niet de laatste van de avond trouwens.

Daarna begon het passwerk met de rugbybal en vervolgens de eerste spelvormen met een skippybal. De speelsters begonnen toen al los te komen. Veel mag in rugby wat in handbal verboden is. Rennen met de bal bijvoorbeeld en voluit vasthouden na de tackle. Er leek een soort van beest in de meiden los te komen. U kent dat wel, uit vechtscènes waarbij vrouwen (in de film) met handtasjes beginnen te slaan. Ze knalden er werkelijk in. Ik stond met grote ogen te kijken naar de ogenschijnlijk altijd zo rustige Janneke van Rijswijk, de keepster van dames 1. Die ging als een tijger voor de bal, voor niets en niemand bang.

Toen alle oefenvormen waren doorgenomen, kwam het partijspel. Inclusief scrum en line-out, de inworp waarbij de balvanger door twee teamgenoten wordt opgetild. We zagen Zoë de Bruyne en Maud Kruijer, toch al niet de kleinsten, een meter of drieënhalf hoog komen.

In het spel toonden zich vervolgens de vaardige handbalsters. Het samenspel was opzienbarend snel. Het bikkelen, door types als Tamara Visser, was ook goed verzorgd. Ik zag ook de side-step van Liana Bleijendaal, de rush van Riekie Singer, het doorduwen van Linsey Perre, de conversie van Lotte Houtenbos, de solo van Lisanne Kolken.

Trainer Mats Marcker keek zich de ogen uit. Hij heeft voor het olympisch Sevens project van 2016 speelsters gescout uit sporten als judo en roeien, maar hij is vergeten naar handbal te kijken. Vangen en passen, het is de handbalster ingebakken. Vrijlopen, de andere deugd die er toe doet in rugby, is ook een natuurlijke beweging in handbal.

Aan het eind van de avond zei Marcker dat hij misschien wel op de verkeerde sportvelden was geweest. Hij had er ‘twee, drie’ gezien die hij zo wou meenemen naar de centrale trainingen in Amsterdam. Wij zagen ze ook. Er was er een die kon er niet over uit hoe leuk ze dit had gevonden. Wij houden haar naam maar even voor onszelf. We willen niet alle rugbyscouts wakker maken.

Omdat het zo’n geweldige avond was geweest, beloofde Mats Marcker in het voorjaar terug te komen. Dan gooit hij er een veldtraining tegenaan, met het liefst 15 tegen 15. De 17 van woensdag 28 december weten al hoe dat gaat. De kicksen aan, buigen, schouders strak en ‘duwen, duwen, duwen’ voor de scrum.

De deelneemsters aan de rugbytraining: Riekie Singer, Linsey Perre, Amber Zomerdijk, Janneke van Rijswijk, Lotte Houtenbos, Luca Prak, Tamara Visser, Nandy Kramer, Liana Bleijendaal, Marit Stuyt, Dieuwertje de Boer, Anneloes Bakker, Zoë de Bruyne, Maud Kruijer, Sharon Oudejans, Merel Collen, Dorien Keesom en Lisanne Kolken.

John Volkers.

.

Rugbycoach Mats Marcker geeft gasttraining bij VZV handbal.

Volgende week woensdag (28 december) komt rugbycoach Mats Marcker naar ’t Veld. Hij is assistent-bondscoach van de nationale vrouwenploeg en handbalvereniging VZV kreeg hem zo ver om het modderige rugbyveld een keer te verruilen voor het snelle rubber van de sporthal, ’t Zijveld.

 Zelf wilde Marcker het liefst een buitentraining geven, maar die houden we dan maar tegoed voor de zomer. Nu is er even het belang van de zaalcompetitie. VZV wil een stille week, tussen Kerst en Oudjaar, overbruggen met een ander type training. Marcker is daartoe zeer geëquipeerd.

 Hij brengt de kennis van het Sevens type, het snelle rugby met zeven in plaats van vijftien spelers, in. De Castricummer speelde (net als zijn broers Hans, André en Peter) in het nationale vijftiental, maar nog vaker in het Nederlandse zevental.

 ’Ik heb 85 caps 15-a-side en 120 interlands in de Sevens. Ik was als jongetje gek van rugby. We speelden met zijn zessen uit ons gezin in CAS. Ik besteedde heel weinig tijd aan school. Dat was toen een keuze uit naïviteit. Later heb ik dat ingehaald met Sport & Business bij Schoevers. Ik werk nu bij de politie, nee niet in het blauw op straat.’

Drie halve dagen per week besteedt Marcker nu aan zijn passie, twee aan de jeugd, een aan de Nederlandse Sevens ploeg. Marcker, bepaald geen rugbyreus (‘goed genoeg is groot genoeg’), geeft voor het derde jaar training op de LOOT-school Willem Blau in Alkmaar, bij het Regionaal Training Centrum RTC, een van de vier in Nederland.

‘Ik heb 23 kinderen van groep 1 tot en met 3 uit het voortgezet onderwijs die aan rugby doen. Ik geef twee middagtrainingen. Wiet van Duin de andere twee. En dan zijn er nog drie clubtrainingen voor die jongens en meisjes.’

En dan komt daar woensdagavond 28 december, om 19.00 uur, een handbalrugby training bij. Bij VZV zijn ze heel benieuwd hoe dat gaan uitpakken.

John Volkers.

Bezige bij Jens Nauta kun je voor alles vragen.

Hij is, na het vertrek van Kees Sneek, met afstand de bezigste bij van VZV. Jens Nauta (23) is op alle fronten actief voor de club. Als trainer, als coach, als speler, als invaller, als commissielid sponsorzaken en als HIO (handbaltrainer in opleiding). En na de wedstrijd kun je hem ook nog aantreffen in de kantine. Hij houdt van gezelligheid.

We vragen Jens na de training van donderdag, een sessie in ’t Zijveld met de A1, A2 en B1 met de assistentie van interim Han van ‘t Hoen, of het niet te druk is dat handballeven van hem. Hij zegt stellig: ‘Druk, maar niet te druk.’

Deze man kan veel aan, is onze vaststelling van de zijkant. Hij stopte deze zomer als bestuurslid bij VZV, maar om nou te zeggen dat die stap hem veel vrije tijd opleverden, nou nee. ‘Maandag hebben we nog vergaderd met de sponsorcommissie. Toen ik terugtrad als bestuurslid sponsorzaken, was ik door het vertrek van Mario Prak naar Abu Dhabi natuurlijk wel de enige die overal van af wist. Ik zou Ronald de Jong, mijn opvolger, wat gaan helpen. Bianca Perre is er ook bijgekomen. Maar er zit gewoon een heleboel werk aan. Dus ik doe maar lekker mee.’

De hoofdmoot van zijn handbalbestaan ligt in het trainen en coachen van de meisjes junioren. Jens is aan zijn vierde seizoen bij VZV bezig. In 2008 was Freek Aalmoes de man die hem, de leerling en assistent, ondersteunde, nu werkt hij nog samen met de gelouterde international uit Schagen. ‘Freek is dit jaar ook mijn praktijkbegeleider. Ik doe de cursus Handbaltrainer 3. Tien workshops in een jaar, plus een portfolio maken en vijftien trainingen digitaliseren. Alex Vaassen en John Zeeuw zijn mijn leraren. De cursus is in Heerhugowaard. Het gaat uiteindelijk om de proeve van bekwaamheid, het examen.’

Hij kan zijn bekwaamheid tonen als trainer-coach van de B1, een van de fraaiste teams in de rangen van VZV. Het team met heel veel jonge meiden (‘ik heb er een heel stel van 14 bij’) speelt aantrekkelijk technisch handbal en tast haar krachten af in de nieuwe Topklasse. Doelstellingen durft Jens nog niet te formuleren. ‘Laten we geen hoogmoed aan de dag leggen. We wachten de helft van de zaalcompetitie af en dan kunnen we zeggen welk doel reëel is. Topdrie? Of het linkerrijtje? Ik wil wel graag met de B1 een succes boeken op het veld. Ik weet het, veldhandbal is minder belangrijk, maar we hebben de eerste seizoenshelft alles gewonnen. We staan er goed voor. Laten we proberen de eindronde om het NK veld te halen.’

Hij begon dit seizoen in een nieuwe samenwerking met A1-coach Kees Sneek. ‘Ik zag er wat tegenop. Ik dacht dat Kees een andere handbalkleur had dan ik. Dat hij een andere manier van uitleggen had en wat autoritair zou zijn. Maar dat viel in de praktijk alles mee. Kees liet veel aan mij. Stond vaak naar de trainingen te kijken, om individueel aanwijzingen te geven. Dat viel me positief van hem mee.’

Toen Sneek te veel afstand nam, zag Jens aankomen dat zijn collega-trainer ermee ging ophouden. ‘Kees belde me als een van de eersten met het slechte nieuws. Hij heeft het me op zijn manier uitgebreid verteld. Judith van Dam heeft nu bij de A1 zijn plaats als coach ingenomen. Voorlopig, maar misschien wel langer want ze is heel geschikt. Ik heb haar twee jaar naast me gehad. Judith heeft heel veel kijk op handbal. Kan dingen goed overbrengen.

‘Als trainer is Han van ’t Hoen bijgesprongen. Moet ook, want er komen tussen de 24 en 32 meiden naar de training. Met Han heb ik eerder ook al wat gewerkt. Hij hielp me in het half jaar dat Freek Aalmoes naar Australië was.’

Jens Nauta, geboren Veldtemer, werkzaam in de autobranche (Koopman Auto Alkmaar), coacht de B1 solo. Vorig jaar deelde hij die klus met Sven Klesser. Nu wordt hij ondersteund door twee ervaren begeleiders, Ivon Pannekeet en Rob Stegers. Hij vindt het een prettige samenwerking. ‘Rob vraagt steeds of hij niet op mijn terrein komt. Ik zeg doe maar. Als het niet past, dan hoor je het wel.’

In de eerste weken van de zaalcompetitie heeft hij op zondagen gekozen voor het coachen van zijn team, in plaats van zelf te spelen in Heren 1. ‘Fred Stuurman, de coach van de heren, geeft me de mogelijkheid zelf te kiezen. Hij denkt met me mee. Ik wilde het team in die periode dat Kees bij de juniorentak was opgestapt zelf coachen. Het was al onrustig genoeg voor hen. De Topklasse vraagt veel van de meiden. Het is bezet met sterke ploegen, van wie ik Quintus en SEW het hoogst inschat. SEW speelt al met oudere B-jeugd, wij kunnen volgend jaar een goede stap maken.’

De voorbije zomer zette Jens Nauta, altijd tot alles bereid, zich nog in voor een jongenshandbal project bij VZV. ‘Er waren negen spelers. Ik heb ze een paar proeftrainingen gegeven. Er bleven er zeven over. Dat vonden we te weinig om de competitie in te gaan. Het plan is voor even in de koelkast. Een van die jongens traint trouwens met onze senioren mee, Jip Volkers. Soms familie van jou?’

Ja, Jens. Het wordt nu hoogste tijd het interview af te ronden. Hij heeft tijdens het gesprek twee worstenbroodjes opgepeuzeld, hoogst sympathiek meegebracht door herencoach Fred Stuurman die vond dat Jens wel wat warms in de buik verdiende op zulke lange avonden. ‘Dat ga je zeker opschrijven?’, zegt Jens. Is al gebeurd Jens.

John Volkers

De Derby van Hollands Kroon

Nog een maand of twee en dan maken ’t Veld en Anna Paulowna deel uit van dezelfde gemeente: Hollands Kroon. Ras-VZV’er Theo Moras – in het dagelijks gebruik Pico Lada Moras – zal er een nare smaak van in de mond krijgen, maar het is niet anders. Niedorp en Anna Paulowna gaan, net als Wieringen en Wieringermeer, op in de gemeente Hollands Kroon.

Twee handbalclubs (VZV en ZAP) zullen dan om de eer van de beste der gemeente strijden. Nu is het nog gemeente tegen gemeente, of eigenlijk plaats tegen plaats. ’t Veld (met Zijdewind als onvervangbare zusterplaats) tegen Anna Paulowna. Al blijf ik het altijd raar vinden, dat de club uit Anna Paulowna zijn wedstrijden speelt in Breezand.

Zaterdag (29/10) is het weer zo ver voor deel 1 van de Derby der Derby’s in ons Noord-Hollandse handbalwereldje. Om 20.30 uur treden in ’t Zijveld, de sporthal van ’t Veld, de hoogste damesteams van VZV en ZAP aan. VZV, al weer verjongd na de komst van de junioren Lotte Houtenbos, Amber Zomerdijk en Dymphie Keesom, zou zich licht favoriet mogen wanen, na de overwinningen op de twee fysiek zwaarste ploegen van de hoofdklasse, ’t Fortuin VVW (Wervershoof) en Hurry-Up (Zwartemeer).

Maar ZAP, nog altijd de ploeg van routinier Wendy Koegelberg en de grote talenten Fenna Kloosterman en Maaike Dalmaijer, kan ook wijzen op twee overwinningen. In de eerste ronde werd Hacol verslagen, met 30-31. In de tweede ronde, de eerste thuiswedstrijd, werd van het lastige KSV gewonnen. En nog ruim ook (32-27). Daardoor bezet ZAP achter Borhave en VZV de derde plaats op de ranglijst, allen met vier punten.

De ploeg van coach Geert Brinkman (vorig jaar nog VVW) acht zich daarmee een gevaarlijke outsider die best eens zou kunnen stunten in het duel met VZV. Aan de Veldtemse dames, van coach Hans Eilers, de opdracht die gevaarlijke klant te beteugelen. Dat kan het bereiken, als Riekie Singer voldoende in stelling wordt gebracht. Zij speelde vorig jaar nog voor bekerwinnaar SEW en de nationale jeugdploeg, maar is nu op het oude nest (VZV) teruggekeerd. Haar vader Rob is de teammanager van datzelfde VZV. Broer Sil speelt trouwens in heren 1 (en hoe).

Alle reden derhalve om je zaterdag naar ’t Veld te spoeden, naar de sporthal op Sportpark De Kogge. Neemt bij je entree (na betaling) in elk geval het programmaboekje mee naar binnen. De consumptiebon in dat drukwerkje is goed voor een fijne kop koffie in de pauze van wat hopelijk een mooie, spannende derby wordt, met veel treffers.

John Volkers, VZV.

Een klein jaar later werd hij de trainer-coach van onze talentvolle junioren A1. Zijn ene dochter speelde al bij VZV Dames 1, Kees kwam met zijn onafscheidelijke Ans achter Maaike aan. De andere dochter, de boomlange Femke, ging bij de junioren A1 spelen. De familie Sneek was een factor om rekening mee te houden bij VZV. Zoiets als de Hagemannen, maar dan wat kleiner.

Kees Sneek deed de dingen tomeloos. Hij trainde, bestuurde, schreef, floot, reed, coachte, praatte en rookte (beetje veel eerlijk gezegd). Zijn energieke aanpak leverde hem en zijn meiden succes. Binnen een jaar beleefde hij zijn finest hour. In Waarland, zijn geboortedorp, werd hij met de A1 kampioen van Nederland op het veld.

Hij en zijn team gingen op de trailer van Leegwater, werden gehuldigd in het gemeentehuis en we waren stinkend trots op die prachtige talenten die door Kees tot wasdom waren gebracht. Dat hadden we bij het bestuur niet zomaar gedacht, kan ik me uit enkele late vergaderingen herinneren. Kees bewees zijn kwaliteit. Ik viel hem alleen nog wel eens aan op zijn rookzucht. Staan paffen bij de deur van ’t Zijveld, geen gezicht, zei ik dan. Maar hij lachte me uit. Zeurpiet, die Volkers.

Een jaar later herhaalde Kees Sneek zijn kunststuk op het asfalt, nu in Wervershoof. Maar hij wist dat hij eigenlijk gefaald had, zo kritisch was hij wel. Hij stelde zijn eigen doelen altijd hoog.

Kees wilde in zijn tweede seizoen met de A1 naar de NK zaal, maar daartoe moest zijn uiterst getalenteerde ploeg in de toptwee van de jeugddivisie eindigen. Het plan mislukte, SEW en DSS eindigden boven onze A1. Er werd, tegen merkwaardige beslissingen over uitstel en afstel in het wedstrijdprogramma, nog een zaak tegen het NHV gevoerd. Woedend was Kees dat hij zijn beste meiden niet ter beschikking kon hebben tegen DSS, terwijl die wel een wedstrijd hadden kunnen verplaatsen.

De rust daalde pas neer, toen SEW de Nederlands kampioen werd (niks meer aan te doen) en die ploeg door VZV tal van keren verslagen werd op het veld. Eigenlijk had Kees het daarbij willen laten, gaf hij maanden later toe.

Maar de coach die zei dat hij VZV op alle vlakken en alle plekken wilde dienen, ging door met de A1 dat haar grootste talenten zag doorstromen naar DS1. Hij liep tegen dingen aan die hij liever niet zo zag. Daarvoor verliet hij vorig jaar al de technische commissie, voorgezeten door een vrouw (Marion Kramer) die al te heftige mannen tot bedaren kan brengen.

Deze week kwam Kees Sneek tot het inzicht dat hij beter had kunnen stoppen. Hij ervoer zijn samenwerking met Hans Eilers, onze hoofdcoach, als onvruchtbaar. Kees trok er zelf de stekker uit. Het bestuur kon hem niet bepraten. Kees stond, als altijd, voor zijn mening.

Kees ging, Kees wat jammer zeg ik uit de grond van mijn hart.

Ik dacht dat jij een man was die 25 jaar bij de club zou blijven, het is 25 maanden geworden. Bij je vorige club, KSV, werkte je 10 jaar, voor er gedoe ontstond. Bij ons hield je het 2 jaar vol. Ik hoop dat dat niks zegt over ons VZV.

We wuiven je uit en zelfs ik zal enthousiast op je schouder slaan, als ik je over een tijdje, als bij jou de ergste frustratie weg is, op de stoep bij ’t Zijveld tref, met een sigaret in de hand. Een tevreden roker is immers geen onruststoker.

John Volkers.

Vol verwachting klopt ons hart

Zaterdag barst het los. Dan begint de competitie voor dames 1 van onze handbalvereniging VZV. In jaren is niet zo uitgekeken naar het zaalseizoen, want de meiden van coach Hans Eilers denken klaar te zijn voor een succesvol karwei. Ze hebben zich ten doel gesteld om in de hoofdklasse A kampioen te worden en daarna promotie naar de eerste divisie te bewerkstelligen.

Het benodigde talent is voor handen. Iedereen heeft het de voorbije maanden kunnen zien. Dames 1 is sterker geworden dan vorig jaar, met grote (Waarlandse) talenten als Amber Zomerdijk en Lotte Houtenbos, plus een nieuwe spelverdeler als Kim Groen en met een teruggekeerde schutter van allure, Riekie Singer. Zij speelde vorig jaar voor Westfriesland SEW en voor de Handbal Academie. Ze is er beter door geworden, zeggen de kenners.

Die basis van pure handbalkwaliteit – balvaardigheid, snelheid en schotkracht - maakt dat VZV tegenwoordig van elke positie haar doelpunten maakt. Als altijd is het Veldtemer team vooral gericht op de aanval. Proberen de dertig goals – een per twee minuten – voorbij te komen, het lijkt een vermakelijk spelletje. Het maakt de komende elf zaterdagavonden in ’t Zijveld, tot 31 maart van het komende jaar, tot een aantrekkelijk tijdverdrijf.

Wat dit jaar ook anders is dan de voorbije twee jaar onder Hans Eilers, is dat er in de hoofdklasse A (de vroegere tweede divisie) niet direct een ploeg bij is die ver boven de rest uitsteekt. Vorig jaar was dat DOS uit Emmercompascuum dat vervolgens uit onze boedel Maaike Sneek (topscorer 2010-11) en Jorien Kooij (keepster) overnam.

 Het jaar ervoor was het tweede van landskampioen VOC uit Amsterdam onverslaanbaar. Het team was gevuld met jong talent, speelsters die zelfs kort nadien international werden. We zagen de linkshandige vedette Angela Malestein in ’t Zijveld verschijnen, zij speelt over twee maanden het WK handbal in Brazilië. Tegen Malestein en de haren had de ploeg van coach Eilers – hij begint aan zijn derde seizoen in ’t Veld en Zijdewind – geen wapens in het foedraal.

 Voor de mensen die de ranglijst van de Hoofdklasse willen spellen (kijk daarvoor bij voortduring op onze onvolprezen website), de komende vier weken zal meteen duidelijk worden hoe VZV ervoor staat in deze competitie. De zaak is dan nog niet beslist, er staan dan nog 18 duels op het programma, maar na die eerste vier wedstrijden (op rij VVW thuis, Hurry Up uit, ZAP thuis en Borhave uit) weten we of de prognoses en verwachtingen overeenstemmen met het optimisme van de laatste weken. Borhave is daarbij de zwaarste klus. Die ploeg werd vorig jaar tweede, VZV derde.

De nummer vier van vorig jaar, ’t Fortuijn VVW uit Wervershoof, is zaterdag onze eerste tegenstander in de eigen hal. De ploeg heeft een andere coach gekregen. Jacco Noordhoek heeft het team onder zijn hoede gekregen. Om jullie wat in te leiden heb ik de voorspelling van een internetsite overgenomen, van een kenner ongetwijfeld.

VZV- VVW
Spannende wedstrijd. Ik denk dat VZV uiteindelijk het thuisvoordeel heeft. Zeker nu de beste speelster van VVW (voorlopig) niet meer speelt.
Ik denk dat VZV met een verschil van ongeveer 5 punten wint.

HCV - Borhave
Makkelijke overwinning voor Borhave. Borhave en VZV gaan voor de titel.
Ik denk dat Borhave nog net iets beter is dan VZV gezien het fysieke en de ervaring. VZV moet een beetje oppassen dat ze niet naast hun schoenen gaan lopen, want ze moeten het eerst nog maar eens waar gaan maken dit seizoen. Gezien de afgelopen 3 seizoenen gun ik Borhave meer de titel.

KSV - Hurry Up

Gelijk. De beste speelster van KSV van vorig seizoen, speelt nu in de eerste divisie en dat gaan ze flink merken in Heerhugowaard.
Het fysieke van Hurry Up zal de doorslag geven en Hurry up zal uiteindelijk ruim winnen.

Nieuw Heeten - Kwiek
Nieuw Heeten heeft een leuke ploeg. Kwiek is niet zoveel (meer). Dikke overwinning voor Nieuw Heeten.

DTS'48 - Plus Heeten
Ik ken Plus Heeten niet zo goed, maar DTS uit Westwoud is te zwak voor de hoofdklasse. Een ruime overwinning voor Plus Heeten

HACOL - ZAP
Zap heeft een leuke ploeg. Hacol ken ik verder niet. Zap zal de eerste uitwedstrijd winnen.

Ik ben erg benieuwd, schrijft de voorspeller. Wij ook. Wij hebben onze oude schema van aanvangstijden weer hersteld, zodat pastor Theo Vertelman na de heilige mis van zaterdagavond gewoon op tijd weer de tribune kan betreden. De eerste bal van het seizoen zal ongetwijfeld geschonken worden door Theo Moras uit Zijdewind, bekend van zijn kruistocht tegen de gemeente Hollands Kroon en de vele arbeid aan onze eigen sporthal, ’t Zijveld.

Tot slot nog even van dezelfde internet kenner de vermoede eindstand.

Ik denk dat de top 4 er zo uit gaat zien
1. Borhave
2. VZV
3. VVW/ZAP
4. Nieuw Heeten/Hurry up

Op 3 eindigt dus een (niet bestaande) fusieclub, op 4 trouwens ook. We zullen de eindstand maar niet helemaal serieus nemen. Aan de dames van VZV de opdracht daar een fijne correctie in aan te brengen.

Ik kan de speelsters aanraden tijdens het seizoen af en toe om goede raad te gaan bij Judith van Dam en Marion Kramer. Zij waren de uitblinkers in het seizoen 1985-1986 toen VZV in de toenmalige tweede divisie het kampioenschap binnensleepten. Zelden zo’n homogeen team gezien in onze clubkleuren, moet ik uit mijn herinnering zeggen. Laat het onze jonge speelsters (hebben we nog oudjes eigenlijk?) inspireren.

John Volkers, VZV-handbal.

Blijvertje Linsey Perre: ‘Want we willen dit jaar kampioen worden.’

Acht kroegen op één avond, het was nog een extra conditietraining die Linsey Perre, moeder Bianca en nog twee VZV-meiden (Luca Prak en Nandy Kramer) er deze week tegenaan gooiden. Ze waren na de training (van zeven tot negen) naar Schagen toe, op sponsorjacht. Ook de bioscoop Cinemagnus werd bezocht, niet voor een film maar voor een gesprek met de eigenaar. Of hij het niet aardig zou vinden het shirt van dames 1 van VZV te kleuren?

‘Ideetje van mijn moeder, die zit sinds kort in de sponsorcommissie’, zegt Linsey Perre de volgende ochtend. Ze klinkt fris. Het is denkelijk niet heel laat geworden. ‘Het is goed dat we een beetje aan de weg timmeren. Je kunt een mailtje sturen naar zo’n café-eigenaar, maar dat helpt niet echt. We zijn er zelf op afgegaan. Ons verhaal is dat we elke twee weken met een foto in de krant staan, dat we een van de beste bezochte websites van de handbalwereld hebben en dat VZV natuurlijk een ongelooflijk leuke club is.’

Om die laatste reden kwam ze vier jaar geleden naar VZV, als B-junior nota bene. ‘Ik was best fanatiek, maar mijn teamgenoten bij Foresters in Heiloo wilden alleen maar voor de gezelligheid spelen. Toen ben ik gaan rondkijken. Ik heb bij verschillende clubs meegetraind, bij Zeeburg, bij Meervogels. Bij VZV werd ik leuk ontvangen. Ik vond het direct ook de leukste club. De trainster was Marliek Doets. Later gingen Conny Kramer en Rob Singer het doen. Het was het team met Riekie Singer, Lotte Prak en Tess Wester. We werden dat seizoen Nederlands juniorenkampioen op het veld. Dat was in 2008.’

In de zomer van dat jaar stapte Perre over naar de hoogste seniorencategorie. Ze sloeg de A-junioren over. ‘Het eerste team stapte collectief op. Wij werden met het hele B-team overgeheveld naar dames 1, een rare toestand.’

Onder Ivan Mraz, de Tsjech die VZV een jaar onder zijn hoede had, belandde Linsey op de cirkel. ‘Ik was opbouwster, maar er waren zoveel goede speelsters voor die positie, dat Ivan me voorstelde in de hoek te gaan spelen. Daar lag ook niet echt mijn talent. En toen vroeg hij of de cirkel niks voor mij was. Daar ben ik nadien niet meer weggeweest.’

Ze speelt als een tank, als het erop aan komt. Perre is voor niets en niemand bang, wat soms leidt tot blessures. ‘Ik ben nogal fanatiek. Maar die blessures vallen echt wel mee. Ik heb drie hersenschuddingen gehad, ja.’

Of ze niet een gebitsbeschermer moet dragen, met dat fraaie stel tanden dat ze nog heeft. ‘Lins’ zegt dat ze er eigenlijk nooit zo mee bezig is. ‘Ik heb mijn eigen tanden nog hoor. Ik heb één voortand die een knal heeft gehad en na een tijdje begon te verkleuren. Nu is ie weer mooi hoor.’

En dat bitje? ‘Ik speelde laatst tegen een team waarin mensen het droegen. Het is niet zo gek natuurlijk.’

Ik had haar, met bulldozer Maaike Sneek, willen voordragen bij Yves Kummer, de man achter het olympische vrouwenrugby project Rio 2016. Zij leek me heel geschikt voor deze sport, waarin kracht en snelheid van grote waarde zijn. ‘Ik heb dat wel gevolgd ja. Maar ik ga echt niet rugbyen. Handbal is veel te leuk.’

Haar kracht is haar doorzettingsvermogen zegt ze, niet direct haar snelheid. ‘Lotte Houtenbos en Nandy Kramer zijn veel sneller bijvoorbeeld. Maar het lijkt misschien zo, omdat ik de taak heb om de middenuit te nemen. Na een goal van de tegenpartij spurt ik volle kracht naar de middenstip, om een snelle tegenaanval te kunnen inleiden.’

 Linsey Perre uit Heiloo werd deze zomer door twee topclubs uit de regio gevraagd om bij hen te komen spelen. ‘Eerst hing Dragan Petrov aan de lijn, namens SEW. Of ik kwam meetrainen. Later kwam Ed Hiensch me vragen voor DSS. Nou echt niet. Over SEW heb ik natuurlijk nagedacht. Het is toch het hoogste niveau. Maar we willen dit jaar met VZV kampioen worden. Daar wil ik toch echt bij zijn, hoor. En VZV is natuurlijk een enorm gezellige club. Ik heb wel vriendinnen meegenomen naar de feestavond in De Uitdaging. Om te laten zien hoe leuk het is.’

 De competitie in de Hoofdklasse A begint over twee weken, met de op zijn minst beladen thuiswedstrijd tegen VVW uit Wervershoof. Perre haalt sommige felle botsingen tussen de twee clubs door elkaar. ‘We verloren dit jaar toch thuis?’ Nee, VZV won, met 29-21. ‘O.’ ‘Dan was dat een jaar eerder, met die rode kaart in de laatste seconde.’ Dat was een gelijkspel (26-26). ‘O.’

 Hoe dan ook, volhardt Perre. ‘Ik heb zoveel zin in die eerste wedstrijd. Het wordt een heel mooi seizoen. Borhave zie ik als de grootste concurrent. En vorig jaar hebben we twee keer verloren tegen het fysiek sterke Hurry-Up. Dat moet ook anders. En dan heb je natuurlijk het altijd lastige VVW.’

 Dan de slotvraag aan deze 19-jarige vrouw van 1.78 lang en schoenmaat 40. Of ze een vriendje heeft, standaardvraag sinds de portretten van Luca Prak en Anniek Bruin. Het is een ‘ja’. Meer details worden niet gegeven.

John Volkers

De laatste hand aan de voorbereiding.

De planner van dames 1, de onvolprezen Rob Singer, had voor zijn meiden een weekendje vrij ingeschaald voor 8 en 9 oktober. ‘Ik dacht: ze kunnen een week voor de start van de zaalcompetitie wel een paar vrije dagen gebruiken. Een pijntje wegwerken. Maar nu is het heel anders uitgepakt. Mooi waardeloos.’

Vorige week vrijdag kreeg Singer plotseling het bericht uit Soest dat het oefentoernooi tegen BDC en Ventura geen doorgang kon vinden. Er waren geen scheidsrechters te vinden voor deze zondagmiddag. Blijkbaar hadden ze het weerbericht bestudeerd en dachten ze dat een middagje op het water of in het bos een betere tijdsbesteding zou zijn dan ronddraven met fluit in zo’n broeierige sporthal.

‘Ik zeg nog tegen die vrouw van de organisatie: had ons dan gebeld of gemaild. Hadden we die wedstrijden in ’t Veld gespeeld. Kan dat dan, zei ze. Ja, dat kan’, had Singer, vader van topschutter Riekie, haar gezegd. Hier, in de Kop van Noord-Holland, zijn nog wel scheidsrechters te vinden. Met een lichtje, zeg ik er dan bij. Onze vereniging VZV kampt ook met scheidsrechterstekorten. Weinigen zijn bereid, is mijn vaststelling.

Hoe dan ook dames 1 had een extra vrij weekeinde in de schoot geworpen gekregen. , Ze zullen een uitgeruste indruk maken komende zondag als de oefencampagne officieel wordt afgesloten met twee wedstrijden uit de Trial tegen United Breda en Westlandia, twee ploegen afkomstig uit de Hoofdklasse B. VZV speelt in die andere hoofdklasse, A.

Dan zal ook bekend zijn met welke selectie VZV haar wedstrijden in de hoofdklasse gaat spelen. Coach Hans Eilers maakt dit weekeinde (vrijdag) bekend wie in zijn A-team zijn opgenomen en wie naar het tweede team worden verwezen. Dat reserveteam loopt over van kwaliteit en kwantiteit. Er zijn liefst zestien speelsters beschikbaar voor twaalf plekjes.

Het eerste speelde vorig jaar met elf speelsters, twee doelvrouwen (Janneke van Rijswijk en Jorien Kooij) plus negen veldspeelsters (Luca Prak, Anniek Bruin, Elles Bakker, Linsy Perre, Albertine Abube, Romy Deken, Nandy Kramer, Maaike Sneek en Liane Bleijendaal). Van die elf zijn Kooij en Sneek vertrokken, is Bleijendaal herstellend van een geslaagde zwangerschap en is Elles Bakker geen vaste kracht meer van dames 1.

Dit seizoen wordt het eerste team royaler bemenst. Dat zijn dan twee doelvrouwen (Janneke van Rijswijk en Amber Zomerdijk) plus tien veldspeelsters van wie de namen later deze week bekend worden. Uit de junioren zijn zes handbalsters omhoog gekomen.

VZV gaat, geen geheim, voor het kampioenschap in de hoofdklasse en moet daarom voor elke wedstrijd een zo sterk mogelijk bezette bank hebben. Zo heeft de teambegeleiding (coach Hans Eilers, teammanager Rob Singer en begeleidster Conny Kramer) besloten.

Tot zo ver de bespiegelingen na een voorbereiding, waarin het team van dames 1 een goede indruk maakte. Alle oefenwedstrijden werden gewonnen. Hoogtepunt leek de overwinning op eredivisieclub Fortissimo, maar Rob Singer houdt het op de wedstrijd in Limburg tegen de Belgische eredivisieclub Sint Truiden. Die werd op karakter gewonnen, omdat bij enkele speelsters qua het licht uitging.

Daar werd direct duidelijk wie deze zomer zich conditioneel op peil had gehouden, wie zijn kilometertjes op de loopschoenen had gemaakt, wie de kano had gepakt dan wel het ‘niet gegangmaakte’ rijwiel. Die meiden hielden een conditionele voorsprong in de jacht op de begeerde plekken.

Zondag in ’t Zijveld gaan we zien hoe de zaken ervoor staan. Een zuivelfabriek uit de nabije omgeving sponsort de zogenaamde trial van dames en heren. Om 12.00 uur is de eerste wedstrijd, tussen de heren van VZV en Cometas. Het laatste duel, tussen VZV en Westlandia (dames), heeft plaats vanaf 17.50 uur.

Twee weken later, ook voor jullie agenda, begint de competitie, met de grootst mogelijke kraker onder de derby’s in de hoofdklasse A, VZV tegen ’t Fortuijn VVW uit Wervershoof.

John Volkers, VZV.

PROGRAMMA ZONDAG

12.00 VZV – Cometas (HS)

13.10 VZV – United Breda (DS)

14.20 Cometas – Gemini (HS)

15.30 Westlandia Naaldwijk – United (DS)

16.40 VZV – Gemini (HS)

17.50 VZV – Westlandia (DS)

Na welgeteld 257,6 kilometer mocht VZV om 19:00 aantreden tegen Marsna (Hoofdklasse B)

Vanaf het eerste fluitsignaal klopte het al niet, VZV moest duidelijk nog even ‘inkomen’. Pas na 11 min. het eerste doelpunt voor VZV, te wijten aan slordig en ongeconcentreerd spel. In de 21^ste minuut na een 4-2 achterstand kwam VZV weer langszij 4-4. Het spelbeeld bleef rommelig aan beide zijden, de rust na 25 minuten speeltijd werd bereikt met een 6-7 voorsprong.

Tweede helft, 15 minuten gespeeld stand 8-8 ondanks diverse omzettingen wil het nog steeds niet, hard gewerkt werd er echter wel met name in de verdediging, met als sluitpost een uitstekende Janneke v. Rijswijk die haar team voor een nederlaag behoedde.Fraai werd het ook in de tweede helft niet.  Einduitslag 14-15 voor VZV. De loomheid na de lange rit, de warmte, de zweterige handjes en het gebrek aan hars waren voor VZV duidelijk het struikelblok voor de matige vertoning.

Na een verfrissend drankje en diverse tosti`s was het om 21:00 tijd voor de tweede tegenstander VOC 2 (Eerste Divisie)

Deze wedstrijd begon in een duidelijk hoger tempo dan de eerste, als snel stond VZV met 0-3 achter en moest alle zeilen bijzetten. Dit schokeffect pakte positief uit, en na zes minuten stond de 5-5 op het bord. Na 9 minuten moest helaas Luca Prak geblesseerd het veld verlaten en zou verder niet meer in actie komen.

 VOC bleef het hoge tempo hanteren en VZV moest ‘vol aan de bak’  maar kwam allengs beter in de wedstrijd, de ballen kwamen nu wel aan, de organisatie in de verdediging werd beter en het ‘VZV spelletje’ werd langzaam zichtbaar.

In de laatste minuut pakte VZV de 07 – 11 voorsprong bij rust.

Na rust stond er een ‘getergd’ VZV dat er gelijk bovenop ging en na 5 minuten al een gat had geslagen naar 08 – 14. VOC wist even geen raad meer met de razendsnelle aanvallen en na 9 minuten was de stand al opgelopen tot 08 – 17. VZV was nu duidelijk de bovenliggende partij en keihard werkend in de verdediging wist zij als einduitslag 14 – 25 te noteren.

De tweede dag werd er na een ochtendje sightseeing in Maastricht om 13:00 aangetreden tegen Iason uit Valkenburg  (Regioklasse B)

Iason dat een verassend leuk team had staan probeerde het wel middels de zeer actieve cirkelspeelster maar kon het tegen de verdediging van VZV moeilijk bolwerken en stond na 5 min. Met 05 -01 achter.

Nadat Amber Zomerdijk in de 20^ste minuut en passent nog maar even de derde strafworp op rij uit haar doel ranselde werd de rust met een 08 – 04 stand bereikt.

De tweede helft waren de eerste drie doelpunten voor VZV dat inmiddels in diverse samenstellingen acteerde diverse variaties v.w.b. de opstelling werden uitgeprobeerd. Na 11 - 04, 15 - 06 en 17 – 09 werd de einduitslag 18 - 10.

De laatste wedstrijd tegen Sint Truiden (Eredivisie België)

Beide ploegen kwamen vliegend uit de startblokken en na 10 minuten middels een strafworp kwam St. Truiden op een 05 – 07 voorsprong. De VZV veste moest keihard werken om de razendsnelle aanvallen van de Belgische meiden te pareren. Een echt gat werd er niet geslagen, met nog 4 minuten op de klok 12 – 12, de ruststand werd een 14 – 15 achterstand voor VZV.

In de tweede helft bleef het ongekend hoge tempo gehanteerd en na 8 minuten stond het weer gelijk 17 – 17 de ploegen gaven elkaar geen duimbreed toe.

VZV dat conditioneel t.o.v. de Belgische opponent de onderliggende partij was bleef vechten en pakte met nog 9 minuten te gaan weer de voorsprong 20 – 18

Ongekend spannend werd het in de slotfase middels 21 -19, 21 – 20, 22 – 20, 22 – 21 werd de einduitslag 23 – 21 voor VZV. Amber Zomerdijk stelde met diverse prachtige reddingen in de slotfase de eindoverwinning voor VZV veilig.

Deze wedstrijd was werkelijk smullen voor alle aanwezigen.

Het was een zeer nuttige oefenstage waarin diverse samenstellingen, verdedigingsvormen en aanvalspatronen konden worden geoefend. En buitenom dat: het was weer loeigezellig op de Zaterdagavond, laat dat maar aan de meiden van VZV over!

Rob Singer

Niet de AC de Graafweg af, maar de Afsluitdijk over.

Ze is met stille trom vertrokken. Over Maaike Sneek werd een groot verhaal gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad, toen zij deze zomer van VZV naar DOS overstapte. De transfer van doelvrouw Jorien Kooij, via hetzelfde traject ’t Veld – Emmercompascuum, voltrok zich in alle stilte.

Afgelopen weekeinde was La Kooij even terug in ’t Zijveld. Ze verdedigde het doel van DOS in het oefenduel tegen VZV dat door haar oude club werd gewonnen. Jorien Kooij, van de Priggedik tussen Haringhuizen en Blokhuizen/Zijdewind, vond de nederlaag niet erg.

‘VZV zal toch altijd, diep in mijn hart, mijn cluppie blijven’, zegt ze over de club die ze heeft verlaten.

Op haar vijfde ging ze in het gevolg van haar zussen (Sanne en Annika) al naar ‘de handbal’. Op haar 23^ste is ze uiteindelijk naar een andere club gegaan. Het zal wel even duren, voor ze zich meer DOS’er dan VZV’er voelt.

Dat ze moeite had om haar oude ploeggenoten te vertellen van de op handen zijnde overstap, heeft ook alles met die clubliefde te maken. ‘Je gaat weg. Dat is niet makkelijk. En bovendien ben ik een chaoot van hier tot Tokio.’ Het laatste slaat op haar administratieve onvermogen om een overstap van de ene naar de andere club regelmatig te laten verlopen. Ze zegt echt niet te weten hoe zoiets moet.

Die Jorien, zullen de meiden van VZV zeggen, die schreef bekeuringen uit in Amsterdam. Die tijd blijkt ook voorbij. Jorien Kooij is ‘diender af’. Ze wil er niet al te veel over kwijt. ‘De politie is wel wat voor mij, maar niet op dit moment.’

Kooij is weer gaan studeren, HBO Human Resource and Management (P & O heette dat vroeger). Die studie combineert ze met handbal in de eerste divisie. Ze is verhuisd naar Ter Apel in Oost-Groningen, ze speelt voor een club in de zuidoosthoek van Drente. Het zijn grote stappen.

Als een speelster van VZV naar de top wil, dan volgt meestal de stap naar SEW, houden we Jorien voor. Die route loopt via de AC de Graafweg, de provinciale weg van Verlaat naar Wognum. Zij is een ander pad gevolgd, de Afsluitdijk over, helemaal de A7 af. ‘Ik ben altijd een beetje apart geweest’, zegt zij erover.

Ze heeft een merkwaardige loopbaan bij VZV gehad. Onder Betty Plasmeijer die haar in de B-jeugd ontdekte als keeperstalent, was ze een tijdje lid van de A-selectie. Maar daarna verdween ze naar het tweede. In 2010 werd dat opeens anders. Kooij kreeg een nieuwe kans in dames 1. Zij loste met Janneke van Rijswijk (ook dames 2) het scheidende koppel van dames 1 (Krista Loos en Janneke Schilder) af.

Ze greep de kans met beide handen aan en was vorig seizoen waarschijnlijk de beste keepster van de hoofdklasse A. ‘Omdat ik een nieuwe kans kreeg, dacht ik, ik ga er nog een keer serieus tegenaan. Het is me goed bevallen. En als het goed bevalt, ga je er meer voor doen.’

Ze viel op bij Paul van Gestel, de coach van kampioensploeg DOS. ‘Hij toonde interesse en toen ben ik een paar keer gaan meetrainen. Zo kreeg ik deze nieuwe kans aangeboden. Ik dacht: laten we het maar proberen. Het is toch iets helemaal nieuws in mijn leven.’

DOS wordt gesteund door een grote sponsor (Hoffmann) die de huisvesting van de speelsters van buiten regelt. Het verhaal dat bij het appartementencomplex in Ter Apel zelfs een handbalveldje ligt, wordt door Kooij ontkracht. ‘Allemaal overdreven. Zo zijn journalisten. Die overdrijven altijd.’

Ze zegt nog weinig te weten van de verhoudingen bij de club die haar naar het noordoosten lokte. ‘Ik heb nog geen idee hoe alles in elkaar zit.’ Ze zal ervan gehoord hebben op het verjaarfeest van de sponsor dat ze op de avond van het VZV-toernooi nog gaat bezoeken. Zo zijn de verhoudingen in Emmercompascuum.

Als je vraagt of ze een inkomen geniet van die enthousiaste sponsor, zegt Jorien Kooij daar niets over. ‘Ik ga lekker studeren. Ik krijg een studiefinanciering. Daarnaast ga ik een baantje zoeken en hard trainen. Mezelf ontwikkelen. Daar heb ik genoeg motivatie voor.’

Ze zegt uit te zien naar de eerste echte keeperstrainingen. ‘Zodat ik ’s avonds afgemat op de bank ga liggen.’ De keeperstrainer was er nog niet in de eerste weken. Hoe goed die is, kan ze dus niet zeggen. Wel zegt ze dat Alex Betjes, de specialist bij VZV, er heel wat van kan. ‘Maar ieder persoon is anders.’ Ze bedoelt dat ze snel zal wennen aan de nieuwe manier van trainen.

Ze begint een nieuw leven in Drente en Groningen, maar ze belooft deze herfst langs te komen voor het officiële afscheid van VZV. Daar houden we haar aan. De stille trom is niks voor ons.

John Volkers.

Wat zagen we veel publiek bij de trial van dames 1. Het weer was slecht, we hadden niks beters te doen en de toegang was gratis, maar dat zal er niks mee te maken hebben gehad. Iedereen in ’t Veld, Zijdewind en omgeving was gewoon nieuwsgierig naar het ‘nieuwe VZV’.

Dat klinkt als het ‘nieuwe wielrennen’ van NOS-commentator Maarten Ducrot. Een cliché, komt nooit iets van terecht. De jongens blijven slikken. Maar in dit geval is er best iets voor te zeggen.

Het nieuwe VZV, voor het eerst in beeld tegen de hoofdklassekampioen DOS en eredivisieploeg Fortissimo, is sterk vernieuwd, al is dat ook geen echt nieuws. Het oude VZV was de voorbije jaren telkens een jaar oud. In 2008 vertrok het hele eerste team en kwamen de B-junioren, kampioen van Nederland op het veld, hen vervangen. In 2009 kregen we een nieuwe trainer, Hans Eilers, en werd, om maar iets te noemen, Anniek Bruin een belangrijke speelster.

In 2010 vertrokken onze twee topschutters, Lotte Prak en Riekie Singer, naar rivaal SEW. De twee keepsters, Krista Loos en Janneke Schilder, werden afgelost door de twee doelvrouwen van het tweede, Janneke van Rijswijk en Jorien Kooij. En deze zomer lieten de twee beste speelsters van vorig seizoen, diezelfde keepster Kooij en topscorer Maaike Sneek, zich overschrijven naar eerste-divisieclub DOS uit het verre oosten (Emmercompascuum), inderdaad de tegenstander van zaterdag.

En zo hebben we alweer een nieuw VZV dat intussen juist de vastheid van een oude, ervaren kracht uitstraalt. De nieuwelingen Kim Groen (JHC) en Chantal Gerdes (ex-VZV trouwens) dragen bij aan de speelstijl die volgens de clubfilosofie snel, gevarieerd en dynamisch is.

We hebben ook seminieuwelingen, meiden die er al een tijdje bij horen maar nu pas echt tot de A-ploeg behoren: keepster Amber Zomerdijk en break-out loopster Lotte Houtenbos zijn twee reuzeversterkingen. Mijn Waarlandse hart gaat er sneller van kloppen.

Dan hebben we iemand die opnieuw bij ons is gekomen: Riekie Singer. Ze speelde zaterdagavond bij de twee dikke zeges (29-24 en 32-22) alsof ze niet was weggeweest. Ze vond het zelf allemaal erg onder de maat. Het had veel beter gekund, mopperde ze na afloop, maar dat hoort natuurlijk bij een speelster die met Jong Oranje een WK heeft gespeeld en een jaar in de eredivisie heeft vertoefd met SEW. Dat zij bij ons, bij VZV, terug is, mogen we als een groot compliment beschouwen. Ze vindt onze club een warm nest, waar het goed toeven is en waar wij in de toekomst graag al die oude talenten van weleer weer graag verwelkomen (tot zover het promotiepraatje).

Om het plaatje nog even te vervolmaken, VZV was zaterdagavond nog niet compleet. Een sterkhouder als Linsey Perre was er niet bij. De door SEW begeerde speelster werd aan de cirkel waargenomen door Chantal Gerdes en Albertine Abube. Op de middenopbouw ontbrak Dymphie Keesom. Daar stonden nu afwisselend Kim Groen, Romy Deken, Riekie Singer en Luca Prak. En dan was er de opvallende kracht van de hoeken. Anniek Bruin was in topvorm, Nandy Kramer was sterk en de beste was Lotte Houtenbos, vanuit de rechterhoek. Zeven goals maakte ze in de tweede wedstrijd. Haar moeder Karin zei dat Lotte liever vanuit de linkerhoek opereert, maar daar staat Anniek Bruin reeds. Lotte heeft intussen een prachtige techniek ontwikkeld, knikschot met val naar binnen, geen houden aan. Vorig jaar stond daar nog de lange Elles Bakker. Is zij nog in beeld, vroegen wij ons af. Uw auteur zag haar ‘gere’.

Enfin genoeg gecomplimenteerd. Het ‘nieuwe VZV’ is nog in opbouw. De competitie begint pas half oktober. Coach Hans Eilers (‘ik ga dit seizoen niks meer tegen scheidsrechters zeggen’) gaat slapeloze nachten tegemoet, omdat hij enkele kandidaten naar het tweede moet verwijzen. Aan de andere kant, breedte in de selectie is een vereiste. Blessures kunnen zomaar optreden en afbreuk doen aan de kracht van VZV. Riekie Singer en Romy Deken gingen zaterdag met een pijntje aan de kant. Tegenstanders delen graag uit aan ploegen die elke aanval aangrijpen om zo snel mogelijk te scoren. (Voor jullie kennis: er zijn ook ploegen die aanvallen om tijd te winnen en de tegenstander te ontregelen).

We zullen maar eindigen met de vaststelling van pastor Theo Vertelman, vaste supporter in het 65^ste jaar van zijn bestaan. Die miste door een heilige mis in Waarland de eerste wedstrijd (‘en die was nog beter Theo’) en vroeg zich na wedstrijd 2 af, hoe sterk VZV dan eigenlijk wel was. Heel sterk, zo vroeg in het seizoen, na vier echte trainingen, en na een zomer waarin veel energie is getankt.

Laten we voor de weddenschappen, de predicties en het uitroepen van de euforie maar even afwachten hoe VZV er na een wedstrijd of vijf voor staan in de competitie. Wedstrijden ‘om het echie’ zijn bepaald anders dan oefenduels, waarin iedereen nog los uit de heup kan vuren. Als de arm onder spanning staat, als het lijf niet meer zo wil omdat de tegenstander vinnig weerstand biedt, dan wordt het allemaal anders. Dat zijn de echte proefwerken die VZV de komende maanden moet maken. Daarna hebben we het er nog eens over.

John Volkers.

VZV – DOS (Emmercompascuum) 29-24 (19-14)

VZV – Fortissimo (Cothen) 32-22 (18-9)

Het wedden kan beginnen

De tandem uit Waarland goud waard

.........................

Eerlijk is eerlijk, de Waarlandse tandem was zaterdag van beslissende waarde in de finale van het NK veldhandbal. Amber Zomerdijk van de Weelweg en Lotte Houtenbos van de Houtwerf zijn de meiden die samen naar de training in ’t Veld fietsen en zeer ingespeeld zijn geraakt bij het Veldtemse VZV.

Hun doeltreffende combinaties in de tweede helft, keepster werpt bal naar op tijd weg gesprinte hoekspeelster, zorgden voor de beslissing in de wedstrijd tegen het sterke Westlandia. Zelf zeggen ze, gezeten aan een statafel in de kantine van De Kogge, dat het team heeft gewonnen.

Zo is het ook, en zo hoort het ook in een teamsport, maar het zonnetje van de dag is voor deze twee Waarlandse meiden die in hun streven naar hoger en beter een paar jaar geleden de Weelbrug zijn overgestoken. Dat is ongebruikelijk in Waarland dat een sterke competitiezin aan de dag legt in omgang met buurdorp ’t Veld.

Amber en Lotte gingen daar tegenin. Dat is dapper en wijs, me dunkt.

Zaterdag maakten de twee VZV landskampioen. Ze doen er een beetje lacherig over, maar coach Kees Sneek heeft de namen zelf in de mond genomen. Dat doet ie anders nooit. De stop van Amber bij een strafworp en de break-out die daarop volgde van Lotte, dat gaf Westlandia de tik die ze niet snel meer te boven kwamen, aldus Kees, de Waarlander die in Heerhugowaard is beland en nu een team in ’t Veld coacht.

Lotte Houtenbos werd ook topscorer van de finale, met vijf treffers. Ze maakte de 14-14 (eindelijk weer gelijk), de 16-15 en de 17-15 waren identiek. Amber stopte in beide gevallen het schot van een Westlandse dame en wierp snel uit, waar Lotte het hele team van de tegenstander juist achter zich had gelaten en na het vangen van die precies aangeworpen bal alleen nog de keeper voor zich wist. Boem, raak, armen gebogen in triomf. Als René Zomerdijk, de cameraman, dit snelle vertoon maar heeft kunnen volgen.

De nababbel in ’t Veld, de medaille om de nek.

Amber: ‘Het was goed dat het droog werd tijdens het toernooi. Als het regent kun je dit type handbal niet spelen.’

Lotte: ‘Dan heb je geen grip op zo’n nat geworden bal. Nee, mooi dat het droog werd.’

Amber: ‘Want die break-out is ons favoriete spelletje. De snelheid van Lotte is super.’

Lotte: ‘Mmm.’

Amber: ‘Ik zei na tien minuten in de tweede helft tegen Kees: onze snelle rechterhoek moet er weer in. Westlandia was wel heel goed, maar we hadden onze achterstand ingelopen.’

Lotte: ‘En toen kwam ik er in.’

Amber: ‘Toen ging het wel. Ik bedoel, toen was het droog geworden en kon ik die bal erover heen leggen.’

Lotte: ‘Het lukte weer prima.’

Amber: ‘Ik vind deze titel mooier dan vorig jaar. Deze wedstrijd was turbulenter. Aan het eind stonden we voor, vorig jaar achter. Ik kon nu aan tijdrekken denken en zo. Een bal niet direct oppakken. Elke seconde telde aan het eind.’

Lotte: ‘En die klok was kapot.’

Amber: ‘Kampioen worden blijft leuk. We blijven ervoor gaan. Ook volgende week weer bij NK beach.’

En de twee jonge Waarlandse vrouwen, origineel beiden van Con Zelo, bekijken nog eens breed lachend hun gouden medaille. Die doen ze maandag om naar de bakker, of anders de slager.

John Volkers.

De derde voor Eva, Romy, Dymphie en Nandy.

Foto 2008

Aanvoerder Eva Broxterman haalde het in haar kampioensspeech in de kantine nog even aan. Zij, Nandy Kramer, Dymphie Keesom en Romy Deken waren niet voor de tweede keer kampioen van Nederland geworden, voor hen was het al de derde keer.

‘Bij de B’tjes’ was dat ook gelukt. Het waren de B1-junioren die in 2008 in Rotterdam het kampioenschap van Nederland veldhandbal binnen haalden. In 2010 gevolgd door de A-titel in Waarland, plus in 2011 de prolongatie van dat kampioenschap in Wervershoof. Eva zei dat ze maar wat graag nog een jaartje junior zou willen blijven, in plaats van naar de senioren over te gaan, maar dat gaat niet lukken.

Conny Kramer en Rob Singer waren in 2008 de coaches van het B1-team dat heel veel talent herbergde. Op een rijtje: Eva Broxterman, Nandy Kramer, Romy Deken, Dymphie Keesom, Lotte Prak (SEW nu ) Riekie Singer (na SEW terug bij VZV), Tess Wester (VOC en later E & O), Silke Bink, Rachel Stroomer, Linsey Perre

Renée Koenis en Bianca Stam. Enkelen van die grote talenten zijn zelfs gestopt. Maar een jeugdtitel is pas het begin, niet het einde.

Of ze ons de komende tien jaar een paar mooie successen in de zaal mogen bezorgen, was een door het bestuur hardop uitgesproken wens bij de Chinese maaltijd na afloop. Bij VZV dames senioren 1 was de landstitel veldhandbal van 1982 (Ridderkerk) de aanzet tot niveauverhoging. Acht jaar later bereikten we met grotendeels hetzelfde team de eredivisie. Nu maar hopen dat iedereen blijft, dat Silke, Renee en Bianca ook weer de weg naar het handbalveld weten te vinden.

John Volkers.

Waarland was mooi, nu dromen van Wervershoof.

Als we na ons vraaggesprek van het sportpark fietsen, zegt Eva Broxterman hoogst terloops dat ze de enige Veldtemse is in het intussen toch wel vermaarde A-juniorenteam van VZV, de Nederlandse kampioenen veldhandbal. Iets voor haar fietsen drie A1-meiden uit Zijdewind, Maud Kruijer, Lisanne Kolken en Nandy Kramer. En dan heb je de twee Keesommetjes van De Kampen, zegt ze er nog bij. Maar uit ’t Veld, het dorp waar de eerste V van de afkorting voor staat, komt er maar één.

Eva Broxtervrouw, zo omschreef ik haar vorig jaar na de Nederlandse titel op het veld. Uit de ode van toen. Last but not least: captain Eva Broxtervrouw//die maken ze de pis niet lauw.

Eva Broxterman (18) is de vaste aanvoerder van de junioren. Trainster Conny Kramer wees haar vijf jaar geleden aan voor die rol. ‘Want ik woonde in ’t Veld en dan kon ik het wedstrijdformulier mooi meenemen. Zo kwam ik aan die aanvoerdersband. Dat is altijd zo gebleven.’

Er is meer dan een administratieve reden om haar aanvoerder te maken. Ze is een vechter die niet snel opgeeft, een voorbeeld van strijdlust. ‘Kees Sneek houdt me soms aan de kant, omdat hij bang is dat ik tegen een tijdstraf aanloop.’

Dat vindt ze maar onzin, dit soort voorzichtigheid. Karakterspelers willen hun bijdrage leveren in het veld, niet in de dug-out. Eva wordt niet geprezen om haar oogstrelende techniek. Ze legt het op dat gebied af tegen vaardige types als Lotte Houtenbos, Dymphie Keesom en Lisanne Kolken. ‘Ik sta er vooral in voor de verdediging. Dat is mijn kracht. In de aanval sta ik cirkel of hoek.’

Ze stond ooit in C6. Er was een zekere babyboom in ’t Veld en Zijdewind. Maar dat werd al snel C1, een team met Lotte Prak, Riekie Singer, Dymphie Keesom, Silke Bink en Renee Koenis. Bij de B-junioren werd ze door coach Marliek Doets van de B3 naar de B1 gehaald. Nu heeft ze er drie jaar A1 op zitten.

Eva zou, straks als eerstejaars senior, wel willen doorstromen naar het eerste, de hoofdmacht, maar ze vreest dat ze door de grote concurrentie veel tijd op de bank zal doorbrengen. ‘Ik denk dat het handiger is als ik in dames 2 begin. In dat team, dat in de regioklasse speelt, zal ik meer speeltijd krijgen dan in dames 1. Ik wil spelen.’

Ze is fanatiek. Als ik haar vraag waarom ze nog in ’t Veld woont (Cleerbesemlaan) nu ze in Amsterdam (UvA, algemene sociale wetenschappen) studeert, zegt ze zonder een spier te vertrekken: ‘Alles voor de handbal.’

Ze is universitair goed gegaan in haar eerste jaar. Het derde jaar als junior A1 was minder. ‘Ik heb heel veel blessures gehad. Eerst aan de knie, gewoon op de training. Ik kwam verkeerd neer. Toen dat klaar was, ging ik bij het Paastoernooi om de Arnhem Cup door mijn enkel. Eerste toernooidag, tweede wedstrijd. Femke Sneek speelde me aan op de cirkel, ik draaide weg maar er was iemand op mijn enkel gaan staan. Knak was ‘t. En ik droeg al een brace ter bescherming.’

Acht weken rust schreef sportarts Frank Nusse haar voor. ‘Zes tot acht weken’, verbetert ze me. Anderhalve week voor de NK veldhandbal waar VZV haar titel verdedigt, is ze terug op het veld. Ze mocht van haar fysiotherapeut. Het gaat goed op deze donderdagavondtraining. ‘Ik heb geen last gehad. Heerlijk. Ik heb goede hoop dat ik kan spelen op de eindronde van het NK.’

Ze speelt, ‘als Kees me d’r inzet’, zoals ze dat zelf omschrijft. In de huidige A1 van VZV, een team overlopend van kwaliteit, is het dringen om de plaatsen.

Bij het NK zal coach Sneek Linsey Perre tot zijn beschikking hebben. Zij was afgelopen seizoen in dames 1 de beste cirkelloper van de hoofdklasse, begeerd door eredivisieclubs KW SEW en DSS. Dan is er voor die positie ook nog Dorien Keesom en Femke Sneek. Op de hoeken is er voor Eva concurrentie van Nandy Kramer, de maker van de beslissende treffer in de finale van 2010, Lotte Houtenbos en Merel Collen.

Eva: ‘We hebben een brede selectie. Ik hoop mijn speelminuten te maken.’

Het NK in Wervershoof (zaterdag 18 juni, 11.00 uur, VZV-PSV, dat klinkt goed) wordt haar terugkeer in de ploeg. Vorig jaar in Waarland mocht ze als aanvoerster de trofee in ontvangst nemen. ‘Dat het in Waarland was, ons buurdorp, was natuurlijk al bijzonder. Kees zei ’s ochtends voor de eerste wedstrijd: het is al heel goed dat we erbij zijn. aan het eind van de dag stonden we op de vrachtwagen. Dat had echt niemand verwacht.

‘We speelden die laatste wedstrijd in de slotseconden gelijk tegen Westlandia. Ik wist helemaal niet dat we daardoor kampioen waren. Maar die anderen begonnen te springen, dus ik dacht: ik juich maar mee. Misschien spelen we weer tegen Westlandia. We beginnen in elk geval tegen PSV.’

Zo mooi als Waarland 2010 zal Wervershoof 2011 niet snel worden. ‘Het is een park aan de buitenkant van het dorp. Het is er winderig. Ik heb er een keer met de B1 gespeeld. VVW A1 is gedegradeerd, we hebben er op het veld niet tegen gespeeld.’

Dan nabeschouwend over het juniorenhandbal in zijn algemeenheid: ‘Ik vind het een goede stap dat we met VZV naar de nieuwe jeugddivisie van de randstad gaan. Er is dan meer tegenstand, er zijn betere wedstrijden. Op het veld is het of VZV of SEW. In de zaal hadden we er DSS nog bij als concurrent. Het is mooi voor de nieuwe A1 om straks tegen sterke ploegen als Quintus en Hellas te spelen.’

Veldhandbal is mooi, maar de zaal is het hoogste in handballand. VZV had dat als hoofddoel dit seizoen, maar eindigde deze winter wat onfortuinlijk als derde, in de jeugddivisie noordwest. Eva Broxterman had het graag anders gezien. Ze gaat mee in de gedachte dat haar goed ingespeelde team hoger had kunnen reiken. ‘Dit was onze kans om kampioen te worden.’

Zij en haar team, al de bekerwinnaar en strandkampioen van Noord-Holland, willen in Wervershoof dat alles rechtzetten. Nederlands kampioen worden op het veld. En dan afronden met de titel op het strand, het NK beachhandbal, een week later in Julianadorp.

John Volkers.

De ploeg deed in mei al wat het moest doen. Dat was kampioen worden in de veldcompetitie. Drie keer werd Kiddy World SEW dit seizoen verslagen. Zes uit drie, VZV was er terecht trots op. Want SEW is wel de Nederlands kampioen in de zaal van 2011. Dat zegt iets over de kwaliteit van de botsingen op het asfalt, de ondergrond waarop in Noord-Holland het veldhandbal wordt gespeeld.

Na dat kampioenschap is er nog een tussenronde, in de tweede week van juni. In Wijk aan Zee is Fortissimo uit Cothen de tegenstander. Dat is het toelatingsexamen voor de eindronde in Wervershoof. VZV gelooft erin dat het net als vorig jaar Fortissimo de baas kan.

In de eindronde van 18 juni kan VZV een ervaren team opstellen. De ploeg die vorig jaar in Waarland kampioen van Nederland werd is grotendeels nog intact. Alleen Maaike Sneek is intussen te oud. VZV hield bij dat toernooi toen de junioren Lotte Prak en Riekie Singer aan de kant. Dat waren toen jeugdinternationals die vast in het eerste speelden. Later vertrokken ze naar eredivisieclub SEW.

VZV, een middelgrote handbalclub uit twee kleine dorpen (’t Veld en Zijdewind), probeert de laatste jaren met een goed gestructureerde jeugdopbouw het verloren gegane terrein terug te winnen. In 2006 degradeerde VZV uit de eredivisie, twee jaar later viel de ploeg uit de eerste divisie terug naar de hoofdklasse.

Daarin komen de witroden tegenwoordig uit met piepjonge speelsters. In 2008 werd na een leegloop de competitie op het twee na hoogste niveau aangevangen met een B-juniorenteam. In 2011 is het contingent junioren in dames 1 nog steeds erg groot.

Van de speelsters die in de kampioensploeg van de A1 spelen, hebben er het voorbije seizoen elf hoofdklasse-ervaring opgedaan. Dat tiental bestaat uit Femke Sneek, Lisa Ruiter, Maud Kruijer, Romy Deken, Nandy Kramer, Lisanne Kolken, Eva Broxterman, Lotte Houtenbos, Amber Zomerdijk, Merel Colle en Dymphie Keesom. Deken en Kramer spelen zelfs vast in DS1.

Op 18 juni zal in Wervershoof blijken wat al die ervaring waard is.

John Volkers

Voor een goede sportprestatie zijn een aantal factoren van belang. Op de eerste plaats moet je natuurlijk gemotiveerd zijn. Hoe gemotiveerd je bent, hangt af van de keuzes die je wilt en kunt maken. Wil je één keer in de week trainen of vier keer? Ga je op de zaterdagavond op tijd naar bed omdat je de volgende dag om 10.00 uur een belangrijke wedstrijd moet spelen? Wil je dus die inspanningen leveren om tot een goede sportprestatie te komen? Tot slot, wil je ook doorzetten en kun je na tegenslag de kracht weer opbrengen om je ingeslagen sport’pad’ te volgen? Als je veel traint, zoals veel leden bij VZV doen, dan is natuurlijk niet elke training  even leuk. Soms lukt het gewoon even niet door andere omstandigheden: zit je niet helemaal lekker in je vel of gaat het even niet zo goed op school. Bespreek dat met je trainer of coach zodat verwachtingen niet uit elkaar gaan lopen. Soms is het de trainer of coach die je kan helpen bij het maken van de goede keuzes.

Naast motivatie is je zelfvertrouwen enorm belangrijk. Dat zelfvertrouwen groeit natuurlijk niet als je steeds bekritiseerd wordt met datgene wat je fout doet. Of dat jij dat nu juist bij een ander doet. Dat zelfvertrouwen groeit wel als je gewezen wordt op de dingen die je goed doet. Of jij dat nu juist bij een ander doet. Je helpt niet door elkaar de schuld te geven van de dingen die verkeerd gaan. Je helpt wél door aan te geven hoe het anders kan. Het is gemakkelijk om als coach tegen het team in zijn algemeenheid te zeggen dat het een goede wedstrijd was, maar beter is om dat tegen de teamleden persoonlijk te zeggen en daarbij aan te geven wat ze goed hebben gedaan.

Een tweede factor voor een goede sportprestatie is er voor te zorgen dat je fit aan de training of wedstrijd begint. Als je veel traint, moet je in zo’n week je krachten verdelen. Zorg ervoor dat je op het moment dat je sportief moet presteren ook alle energie hebt om goed te kunnen presteren. Dat lukt natuurlijk niet als je al moe bij de wedstrijd aankomt. Bovendien is het risico van blessures daardoor vele malen groter.

Vervolgens is van belang dat je geconcentreerd bent en je niet laat afleiden van je taak of opdracht. Laat je niet afleiden door het functioneren van de scheidsrechter. Zorg ervoor dat de scheidsrechter niet je tegenstander wordt. Een eenmaal gegeven bestraffing zal een scheidsrechter nooit terugnemen omdat deze geloofwaardig moet blijven. Het ageren is dus zinloze energie verspelen. De scheidsrechter kan het soms beter doen. In de spelregels is bepaald dat de coach (teamverantwoordelijk) de enige persoon is die mag communiceren met de scheidsrechter. En deze coach zal dat ook met inachtneming van de geldende normen en waarden moeten doen. De coach is degenen die in het belang van het team de scheidsrechter op een positieve manier moet zien te beïnvloeden een volgende keer beter op te letten. Behandel een ander zoals je ook zelf behandelt wilt worden!

Laat je ??k niet afleiden door het publiek. En dat is soms best moeilijk want het publiek roert zich behoorlijk in ‘t Zijveld, maar niet altijd even handig en netjes. Het publiek moet zich ook bewust zijn van de geldende normen en waarden. Het team positief aanmoedigen is prima. Dat kan ook niet gek genoeg: met gejuich, gezang, toeters en vlaggen. Maar het team of teamleden individueel vanaf de publieke tribune proberen te coachen is ‘dodelijk’ voor de coach die aan de andere kant van het speelveld zijn teamleden hun opdrachten laat uitvoeren. Het publiek moet zich daar niet mee bemoeien want die heeft geen kennis van de afspraken die met het team en de teamleden zijn gemaakt. ‘Het publiek heeft natúúrlijk een uitgesproken mening over de scheidsrechter en moet dat natúúrlijk ook luid en duidelijk kenbaar maken.’ Het gevolg is wél dat de scheidsrechter dáár ook iets van vindt. En om te stellen dat de scheidsrechter daar maar tegen moet kunnen, is mij wat te kort door de bocht. Het is ook een gegeven dat de coach en de teamleden hier namelijk niet mee geholpen worden. Integendeel, het leid hen af van het leveren van een goede sportprestatie. En dat is wat de leden graag willen. Publiek, wees je bewust van je rol en je handelen. ‘Imago’ wordt steeds belangrijker voor een sportvereniging.

Tot slot nog maar eens het credo: Resultaat en Plezier gaan samen!

Koos Pannekeet

Ze spuwde de woorden uit. Haar ogen vlamden. Maaike Sneek, VZV’s onvolprezen schutter, gaf vorige week een interview aan deze websiteredacteur. Het ging over vakantie, wintersportvakantie om precies te zijn. Maaike moest een week weg met haar Amsterdamse hogeschool, snowboardvakantie, opbrengst twee studiepunten. Daarom ging ze mee en moest ze de uitwedstrijd tegen DTS’48 missen.

Fel: ‘Dit is de eerste en de laatste keer dat ik midden in het handbalseizoen op vakantie ga. Ik ga nooit op vakantie in het handbaljaar. Ik vind het gewoon niet kunnen.’

Kortom, hier zat een vrouw (20 is ze zondag geworden) die tegen haar zin de berg op ging en er af ging, mag ik aannemen. Maaike Sneek werd niet gestraft voor haar afwezigheid. Haar teamgenoten sleepten een keurige overwinning weg uit Hoogkarspel, 22-28.

Uw verslaggever vond de reactie van Sneek wel vermakelijk. Tegen je zin met vakantie gaan. Handbal gaat voor. Altijd. Dat is wel een voorbeeld voor de rest van de club, voor de sport zou ik haast willen zeggen.

Als je deze weken de amateurvoetbalverslagen erop naslaat, dan kom je voortdurend het woordje ‘wintersportvakantie’ of de term ‘hij stond op de latten’ tegen. VZV-voetbal miste in januari een half elftal. De jongens waren lekker naar Königsleiten, de skibar onveilig maken.

Ook streekgenoot ZAP-handbal had last van al die skiwonders. Ik las in de krant van de afwezigheid van Maaike Dalmaaijer en Fenna Kloosterman. Zij waren, voor jolijt dan wel studiepunten, in de Alpen. ZAP liep in het duel tegen KSV averij op. Niet geheel onbegrijpelijk, als je weet dat Kloosterman staat voor een moyenne van tien treffers per duel.

Voor de oudjes onder ons ga ik dertig jaar terug in de tijd, toen mannen als Henk Deen en Jan Koopen aan het roer stonden bij VZV dames 1. Dat was toen begonnen aan de klim naar de eredivisie (in 1990 bereikt). Wie op wintersport wilde, had maar één kans. Aan het einde van het seizoen. De tweede helft van maart trokken wij er dan op uit. Marion Kramer, mijn eega, was aanvoerder, dat gaf nog een extra verantwoordelijkheid.

Altijd als ik hoor dat diep in maart of begin april Aad en Ria van Wonderen naar de Franse Alpen of de Italiaanse Dolomieten vertrekken, dan weet ik het weer. Zij leven nog steeds in het tijdschema van het handbal uit de jaren tachtig. Pas op de latten, als er geen tegenstander meer valt af te matten.

John Volkers.

Een kaartje van heren 1: we zien je graag onder de lat terug Does. ‘Dat raakt je.’

Het is het eigen kerstverhaal van VZV. Dion Doesburg (39) is na een ernstige ziekte en drie operaties terug onder de lat van heren 1 en heren 2.

Op de dinsdagavondtraining staat Doesburg op zijn vertrouwde manier te keepen. Ik zie hem in de partijvorm twee strafworpen stoppen en als in de laatste minuut de snelle Sil Singer doorbreekt voor een break-out, dan tikt Doesburg met de rechtervoet de keihard geschoten bal uit de rechterbovenhoek. Waar je een hand verwacht, komt een voet. Dat is een staaltje van lenigheid, waar de gewone toeschouwers versteld van staat.

Ik vraag na afloop licht beschroomd of het ‘die rechtervoet’ was. Ja, het is die rechtervoet, zegt Dion, waaraan hij deze zomer is geopereerd. Teen 2 en 3, geteld vanaf de grote teen, zijn door de chirurgen weggehaald, plus een stuk van de voorvoet. Er was een melanoom geconstateerd in het ziekenhuis en binnen twee dagen ging hij onder het mes. Er was haast bij, vonden de doktoren.

‘En nu heb ik een soort van happertje’, zo omschrijft de doelman de eigen rechtervoet. Hij kan er weer goed op staan. Het behoud van de grote teen is zijn grote geluk. Dat is de balans-as van de voet. Zonder grote teen word je een strompelaar. ‘Ik heb niet eens een prothese’, zo vertelt Dion Doesburg van zijn geluk bij een ongeluk.

Er waren meer operaties. Hij is ter hoogte van de liesstreek van zijn poortwachtersklier en een stel lymfeklieren verlost. Er waren uitzaaiingen. ‘Zie het als een riool, waar het vuil net voor de put in een rooster is blijven hangen.’

In augustus trof ik hem in de sporthal, moeizaam lopend. Hij liet me op het schermpje van zijn mobiele telefoon een foto zien van een gat in de liesstreek. Ik had mijn bril niet mee en dacht een gat van een 2-eurostuk te zien. ‘Het was drie tennisballen groot’, zegt de VZV-doelman nu. Ik schrik met terugwerkende kracht.

Zelf noemt hij het complicaties. De operatieplek was gaan ontsteken, oud bloed, nieuw pus. Het moest twee keer leeggehaald worden. Het ontstoken been vormde een risico. Het had tot amputatie kunnen leiden, geeft Dion toe. ‘Ik kreeg daarna een vacuümpomp om de wond schoon te krijgen en het wondvocht af te zuigen. Het is een wonderapparaat. In zes weken was de wond dicht, waar er zonder die pomp dertien maanden voor staat.’

Hij is, zoals dat gaat bij de ziekte met de grote K, door de medische pijplijn gegaan. ‘Ik heb een total bodyscan gehad. Zo’n petscan. Ik heb drie uur op die plank gelegen voor dat onderzoek. Er was niks te vinden. Dat stemt blij. Maar er wel iets in mijn lymfen gevonden. Dat stemt dan minder blij.

‘Ik kan niet bestraald worden voor deze ziekte. Ik krijg wel elke week lymfedrainage, van een speciale therapeut. Door het weghalen van de lymfeklieren hoopt zich vocht op. Dat moet afgevoerd worden. Daarom draag ik ook een speciale kous, van enkel tot lies, met rubber napjes, speciaal ingemeten. Die is om vocht af te voeren. Ik hoef hem gelukkig ’s nachts niet aan. Dat lig je horizontaal en wordt het vocht vanzelf afgevoerd.’

Tot zover het medisch bulletin van Dion Doesburg, ondernemer in isolatie die als baas van zes personeelsleden zijn hand nooit omdraaide voor zeventig arbeidsuren per week. Hij heeft zijn ziektebeeld – voor zover mogelijk – achter zich gelaten. Hij is weer aan het handballen geslagen. ‘Tegen US ben ik in november teruggekeerd in het eerste. Nu strijden we met drie man, Noel Dekker, Menno van ’t Hull en ik, om twee plaatsen in heren 1. Dat is erg spannend, ook voor onze coach, Karsten Konrad die in januari de keuze moet maken.’

De entree was zenuwprikkelend, maar voor anderen zelfs zenuwslopend. Zelf was Doesburg de voorzichtigheid vlot voorbij. ‘Maar de jongens hadden er moeite mee. Zomaar weer hard gooien op mij. En of ze mijn voet niet moesten ontzien? Ik zei dat het niet uitmaakte. Het begint nu na maanden eindelijk te wennen voor hun.’

Hij was in de vier maanden van het ziekteproces een man zonder conditie geworden. ‘Ook door de geestelijke spanning van die tijd was ik terug bij af.Drie operaties, drie narcoses. Die voel ik af en toe nog. Ik was zeven kilo afgevallen. Je eet wel, maar je bent er met je hoofd niet bij. Het lijkt wel niks te doen in je lichaam. Mijn vrouw Chantal heeft me erdoorheen getrokken. Ik ben haar heel dankbaar. Nu voel ik dat mijn conditie weer terugkeert. Ik denk nog wel twee jaar mee te kunnen. Als ik naar Noël Dekker kijk, die al 40 is, dan moet dat bij mij ook lukken.’

Dion Doesburg, Does voor de omstanders, is extreem gemotiveerd. Hij wil laten zien dat hij er nog is, dat hij niet ziek in een hoekje hoeft plaats te nemen. ‘Je wilt bewijzen, ik ben er ook gewoon nog. Wat gebeurd is, is gebeurd. Maar nu gaan we verder. Er is niks aan de hand. Kijk maar. Hier sta ik, in het doel van VZV. Dat leeft heel sterk als je zo’n ziekte hebt gehad als ik.’

Hij vertelt van een kaartje dat hij van zijn teammaten van heren 1 kreeg. ‘Er stond: we zien je graag onder de lat terug, Dion. Dat raakt je, hoor.’

Hij is terug. Hij merkt dat zijn enorme motivatie zelfs collega-doelman Menno van ’t Hull heeft aangestoken. Die is sinds kort meer gemotiveerd dan Dion hem ooit heeft meegemaakt. ‘Hij draagt ook bij aan het team. Menno is goed bezig.’

Handbal is al 25 jaar zijn ding. Hij speelde als 14-jarige mee in de B-junioren, met Han van ’t Hoen, Bastiaan Schoorl en Karsten Konrad. ‘Moeder Nel’, ofwel Nel van ’t Hoen, was de coach. Toen stond het lange joch uit Winkel al snel onder de lat, veldspel was aan hem niet besteed. ‘Ik was altijd tweede man achter Marco Mulder. Die heeft jaren later zijn enkel zo zwaar verzwikt dat hij is gestopt. Ik ben er zelf ook een aantal jaren uitgeweest door zware blessures. Maar sinds mijn 29^ste ben ik weer terug bij VZV. Het is me heel veel waard om me nog een keer te bewijzen.’

John Volkers.